หย่าให้รักหวนคืน

เสียงเอะอะโวยวาย ที่มาพร้อมเสียงข้าวของตกลงพื้น และคนเถียงกัน ทำให้คุณอมราล่ะมือจากงานที่ทำ หญิงวัยกลางคนเดินมาหน้าบ้าน ทอดสายตาไปยังบ้านสองชั้นสีขาวที่อยู่ติดกัน ลูกสาวและลูกเขยทะเลาะกันอีกแล้ว “จะไปไหนคะ! ฉันไม่ให้คุณไปนะ” ตวงรักถามพร้อมกับจับแขนสามีเอาไว้ “น่าเบื่อ” อนิรุจพูดพร้อมกับสะบัดมือของหญิงสาวออกจากแขน “ใช่สิฉันมันน่าเบื่อ ใครจะน่ารักเหมือนผู้หญิงพวกนั้นของคุณล่ะ” ตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตามองหน้าเขาอย่างขอร้อง อนิรุจไม่มองหน้าเธอเลยสักนิด เขาเบื่อ เมื่อโวยวายไม่ได้ เธอก็บีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจ เพื่อเอาชนะเขา “เพราะคุณเป็นแบบนี้ไงผมถึงไม่อยากอยู่บ้าน!” “ฉันต้องเป็นแบบไหนคะ ต้องเป็นอีโง่ไม่รับรู้อะไร ห้ามหึงห้ามหวงห้ามมีความรู้สึก ปล่อยให้คุณมีใครต่อใครอีกมากมาย รุจคะฉันเป็นภรรยาคุณนะคะ ฉันผิดเหรอที่ฉันรักคุณ หวงคุณ!” “แต่สิ่งที่คุณทำมันเกินไป!” “เกินไป ตรงไหนคะที่เกินไป การที่ฉันรักที่ฉันหวงคุณมันเกินไปเหรอคะ” “ใช่ผมอึดอัด!” “ถ้าคุณไม่มีคนอื่น ฉันจะตามหึงตามหว

ศรันภพมาพบอนิรุจเช้าวันถัดมา ชายหนุ่มไม่รอช้า เพราะกลัวพี่สาวเปลี่ยนใจ ขึ้นชื่อว่ารักอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้ทั้งนั้น ยิ่งเป็นคนที่รักมากอย่างตวงรัก ที่ให้อภัย อนิรุจซ้ำ ๆ จนกลายเป็นความเคยชิน บางครั้งเขาเองยังคิดว่าพี่สาวเป็นกระเบื้องที่ถูกเลือกเพราะความอดทนอนิรุจแสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าน้องเมียมาขอพบ คงไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ ศรันภพคงมาขอร้องให้เขากลับบ้าน พร้อมกับคำขู่ อยากจะบอกเหลือเกินว่านอกจากความงี่เง่าของพี่สาวแล้ว ความหัวหมอของน้องก็ทำให้เขาเบื่อหน่ายจนไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก ตวงรักคงเอาความเจ็บป่วยมาอ้าง เพื่อให้เขากลับไป “สวัสดีครับคุณอนิรุจ” ถ้อยคำที่ศรันภพใช้ห่างเหินจนคนฟังสัมผัสได้ “ฝากบอกตวงรักด้วยนะว่าฉันจะกลับก็ต่อเมื่ออยากกลับ” อนิรุจบอกกับน้องเมีย เพราะคิดว่าศรันภพมาที่นี่เพราะตวงรักใช้ให้มาตามเขากลับบ้าน “ผมทราบครับว่าคุณไม่อยากกลับบ้าน และไม่อยากใช้ชีวิตกับพี่สาวผมอีกแล้ว วันนี้ผมมาพบคุณในฐานะทนายความของพี่ตวงครับ ไม่ใช่ฐานะน้องเมีย นี่ครับใบหย่า แค่เซ็นชื่อลงไปในช่องนี้ อิสรภาพก็เป็นของคุณ ทีนี้คุณจะ

ชีวิตใหม่ที่เกิดขึ้น มีผลให้คนเป็นแม่เข้มแข็งขึ้นมากจริง ๆ ตวงรักไม่เศร้าอีกแล้ว หญิงสาวไปทำงานตามปรกติ จะมีก็แต่ร่างกายเท่านั้นที่ดูแปลกตาไป ว่าที่คุณแม่ดูอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะมีแม่และน้อง ๆ คอยเอาใจและหาของอร่อยมาประเคนให้ถึงปาก "ไปกินข้าวนอกบ้านกันไหมพี่" ศรันภพเอ่ยชวน เมื่อเห็นพี่สาวเดินเข้ามาในบ้าน "มีแผนอะไรอีก" คำถามของพี่สาวทำให้คนเป็นน้องทำอะไรไม่ถูก สีตะลาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ขำไปด้วย ที่ตวงรักถามเพราะพักนี้ศรันภพทำตัวเป็นพ่อสื่อ เริ่มจับคู่คนนั้นคนนี้ให้เธอ ล่าสุดน้องก็นัดให้รุ่นพี่ที่เป็นทนายความด้วยกันมาดูตัวเธอ "พี่จำพี่นิกได้ไหม พี่นิกที่เป็นรุ่นพี่ผม เขาเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ พี่นิกอยากสานสัมพันธ์กับพี่เตยนะ แต่พี่เตยปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น ตามเลยชวนพี่ตวงไปด้วย เผื่อคนแถวนี้จะเปลี่ยนใจ จะได้ลงจากคานเสียที" "ลามมาที่ฉันจนได้นะ ก่อนที่จะจับคู่ให้คนอื่น หาแฟนให้ได้ก่อนไหม เพิ่งรู้นะว่าอาชีพทนายความว่างขนาดมีเวลาจับคู่ให้คนนั้นคนนี้" สีตะลาว่าน้อง "ลองดูก็ไม่เสียหายนะพี่เตย พี่นิกเขาเป็นคนดี

"ไปไหนมาคะ เลขาบอกว่าคุณออกจากบริษัทตั้งแต่บ่ายสอง ทำไมเพิ่งกลับบ้าน" คำถามที่ได้ยินทำให้อนิรุจแสดงท่าทางไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ตั้งแต่รู้ว่าตวงรักท้อง วีนัสก็หาเรื่องทะเลาะกับเขาทุกวัน หวาดระแวงและคอยจับผิดเขาสารพัด ไม่ว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหน จะต้องมีประเด็นให้ทะเลาะกันทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน เขาออกไปพบลูกค้า ก่อนจะเลยไปหาตวงรัก เรียกว่าไปหาคงไม่ถูกเพราะเขาทำได้แค่เพียงมองผ่านรั้วบ้านเท่านั้น คนที่บ้านหลังนั้นไม่ต้อนรับเขา โดยเฉพาะศรัณภพเจอกันทีไรต้องปะทะฝีปากกันทุกครั้งไป "ผมออกไปพบลูกค้ามาน่ะ" "คุณออกจากร้านอาหาร ตั้งแต่สี่โมงเย็น นี่สามทุ่มแล้วนะคะ คุณไปไหนมา" "รู้ขนาดนี้แล้วก็ไม่น่าถามนะ" "คุณไปหานางตวงมาใช่ไหม!" "ใช่ผมไปบ้านตวงมา คุณรู้อะไรไหม คนที่บ้านนั้นไม่แม้จะเปิดประตูให้ผม เอาน้ำร้อนสาดเหมือนผมเป็นตัวเชื้อโรค" "แต่คุณก็ยังไป! ถ้าอาลัยอาวรณ์มันมากก็กลับไปหามันเลยสิคะ มาอยู่กับฉันทำไม!" "รู้อะไรไหมวี สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือ ความงี่เง่าไร้เหตุผลนี่เเหละ" "ใช่สิฉันมันงี่เง่า มันน

ตวงรักมาที่รถหญิงสาวเปิดประตูแล้วนั่งอยู่อย่างนั้น ก่อนจะฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย อนิรุจมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ อย่างนี้ไม่เป็นผลดีกับหัวใจของเธอเลย ถึงแม้จะบอกว่าเกลียดเขาแต่ลึก ๆ ในใจก็ยังคิดถึงเขาอยู่ แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับจากการกระทำของเขา ทำให้เธอหวาดกลัวและไม่กล้าอภัยให้เขา สิ่งที่อนิรุจทำไว้คำว่าเพื่อนก็มากเกินไป “อย่าอ่อนแอสิตวงรัก เธอเข้มแข็งได้มากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ” เมื่อเดินหน้าแล้วจะไม่ถอยหลังกลับไปอีก ต่อให้อนิรุจมาตายตรงหน้าเธอก็จะไม่มีวันใจอ่อนให้เขา ถึงแม้จะบอกตัวเองอย่างนั้น แต่ก็ยังเจ็บทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา “อย่าใจอ่อนให้เขานะตวงรัก จำวันที่เขาทำร้ายแกไว้ให้ขึ้นใจ” นอกจากอนิรุจจะหมดรักเธอแล้ว เขายังควงวีนัสออกหน้าออกตา และที่สำคัญคนที่บ้านของเขาก็เห็นดีเห็นงามไปด้วย เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่และพี่ ๆ ของเขาจะเป็นคนแบบนั้น เธอเคยปรึกษาแม่ของเขาถึงสาเหตุที่ทะเลาะกัน นอกจากแม่จะไม่เห็นใจเธอแล้ว ยังบอกให้เธอปรับปรุงตัว และเปิดใจให้กว้าง ทำเหมือนกับว่าเรื่องที่ลูกชายไม่ซื่อสัตย์เป็นเรื่องปรกติ โชคดีแล้วที่ตัดสินใจหย่า ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจ็บ