ตอนที่ 10 จากบ่วงกรรมหนึ่งไปสู่อีกบ่วงกรรมใหม่

ตอนที่ 10

จากบ่วงกรรมหนึ่งไปสู่อีกบ่วงกรรมใหม่

“ไอ้ใครต่อใครที่ว่านั่นน่ะคือใคร ไม่เห็นจำเป็นต้องไปสนใจเลย”

“ไม่สนใจได้ยังไง ฉันเป็นผู้หญิงนะคุณ ไม่ใช่ผู้ชายแบบคุณที่ไม่เสียหายอะไร”

“ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าคุณกลับบ้านหรือไม่กลับบ้านจะรู้ก็มีแค่พ่อ แม่ แล้วก็พี่สาวของคุณแค่นั้นเอง คุณจะกังวลอะไรนักหนา อีกไม่กี่วันเราสองคนก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว”

“คุณไม่กังวลมันก็เรื่องของคุณสิ แต่ฉันถือ ฉันเป็นลูกมีพ่อมีแม่ คุณจะถือสิทธิ์มาทำแบบนี้ไม่ได้”

“ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย ก็แค่จูบคุณไปทีสองทีแล้วก็แอบดูหน้าอกคุณแค่นั้นเอง” เขาตอบออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยชนิดไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“คุณ... คุณว่าอะไรนะ” ชรินแผดเสียงถามดังลั่น จนณภัทรต้องยกมือขึ้นอุดหู

“ผมพูดเล่น คุณจะโมโหอะไรนักหนาตอนเช้า ๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน”

“ที่คุณบอกว่าแอบดูหน้าอกฉันจริงหรือเปล่า” หญิงสาวคาดคั้นไม่เลิกรา ณภัทรไม่ตอบเขาเพียงยักคิ้วให้เธอด้วยท่าทางยียวนชวนโมโห ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ชรินยืนกำหมัดแน่น โกรธจนหน้าดำหน้าแดงอยู่คนเดียว

“ตื้ด! ตื้ด!” เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราดอยู่หลายครั้ง ชรินหยิบขึ้นมาดูปลายสายพลางลังเลชั่งใจอยู่นานว่าควรจะกดรับดีหรือไม่ กระทั่งณภัทรเดินออกจากห้องน้ำ เขาถือวิสาสะคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเธอทันที

“เอาโทรศัพท์ของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ คุณณภัทร”

“ผมเห็นคุณยืนจ้องโทรศัพท์อยู่นานสองนาน แต่ไม่ยอมกดรับสักที เดี๋ยวผมช่วยรับให้เอง”

“อย่ากดนะ คืนฉันมา” ชรินพยายามพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์คืนจากมือชายหนุ่มแต่ก็ไร้ผล ณภัทรกดรับสายและทักทายปลายทางด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

“สวัสดีครับคุณญาดา ชรินอยู่กับผมเองครับ พอดีเมื่อคืนเราอยู่จัดการเรื่องเรือนหอกันจนดึก ตอนนี้ผมกำลังพาเธอไปส่งที่บ้านครับ” พูดเพียงไม่กี่คำ เขาก็ตอบรับอย่างมีมารยาทแล้วตัดสายจบการสนทนาหน้าตาเฉย

“อ้าว! ยังไม่ไปอาบน้ำอีกเหรอ” ณภัทรเลิกคิ้วมองเธอ ชรินเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดและกังวลถึงคนที่จะต้องพบเจอกลับไปถึงบ้าน เมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้กลับบ้านตลอดทั้งคืน

“กลัวว่าแม่คุณจะดุเหรอ ผมฟังจากน้ำเสียงแล้ว ท่านออกจะยินดีเสียด้วยซ้ำที่รู้ว่าเมื่อคืนคุณอยู่กับผม” ชรินรีบก้าวเท้าเดินเข้าห้องน้ำทันที ใจคอเริ่มเสียและรู้ดีว่าหากกลับไปถึงบ้าน เธอคงต้องเจอศึกหนักอีกเป็นแน่ แต่คนที่เธอนึกหวั่นใจกลับไม่ใช่ญาดา แต่เป็นญาณินมากกว่า ไม่รู้ว่าคราวนี้พี่สาวจะแผลงฤทธิ์ระเบิดอารมณ์ใส่เธอขนาดไหนที่เธอมานอนค้างกับเขายิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อยใจกับนิสัยของญาณิน

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน โดยมีญาณินยืนคอยอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด ยิ่งเห็นณภัทรก้าวลงมารีบเดินไปเปิดประตูรถให้ชริน อารมณ์กรุ่นโกรธของเธอยิ่งพุ่งสูงขึ้น

“หายไปไหนกันมาทั้งคืนคะ คุณณภัทร” ญาณินโพล่งถามด้วยท่าทางเป็นเจ้าของเขาเต็มที่

“ผมกับชรินไปตกแต่งเรือนหอครับ พอดีงานยังไม่เรียบร้อยดี”

“เรือนหอเขาตกแต่งกันตอนกลางคืนด้วยหรือคะ” เธอถามคั้นไม่ยอมลดละ

“พอดีผมสะดวกช่วงกลางคืนน่ะครับ” ณภัทรตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ แล้วคว้าข้อมือชรินเดินเข้าไปในบ้านทันที

“กลับมากันแล้วหรือคะ คุณณภัทรนี่น่าตีจริงเชียว พาน้องไปเที่ยวไหนมาคะ หายกันไปทั้งวันทั้งคืน” ญาดาเอ่ยทักทายพลางส่งรอยยิ้มด้วยความพอใจ

“ไม่ได้ไปเที่ยวหรอกครับ ผมพาชรินไปคุมช่างตกแต่งเรือนหอ กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็ปาเข้าไปเกือบตีสามเห็นว่าใกล้จะเช้าแล้ว ถ้าพามาส่งยามวิกาลคงเป็นการรบกวนที่บ้านเปล่า ๆ ผมเลยพาไปพักผ่อนก่อน แล้วค่อยพาน้องมาส่งตอนเช้า คุณแม่คงไม่โกรธนะครับ”

“อ๋อ! ไม่เป็นไรเลยค่ะ แม่ไม่ได้ว่าอะไร ยังไงอีกไม่กี่วันก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว” ญาดาแสดงอาการดีอกดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด แต่ทันทีที่ณภัทรขอตัวกลับไป ญาณินก็ปราดเข้ามาหาเรื่องชรินทันที

“คงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วสินะ นังชริน นังแมวขโมย”

“พอเถอะค่ะพี่ณิน รินเหนื่อย”

“ทุกทีที่เห็นหน้าฉัน แกก็เอาแต่พูดว่าเหนื่อย คงเหนื่อยมากสินะเมื่อคืน”

“เมื่อคืนเราไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ ค่ะ”

“ฉันไม่เชื่อ”

“ถ้าพี่ณินไม่เชื่อก็ตามใจค่ะ เพราะรินไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ฟังเลยสักนิด เรื่องเมื่อคืนมันเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างรินกับคุณณภัทร”

“แกกล้ามากเลยนะที่มาเถียงฉันฉอด ๆ คงลืมรสมือฉันไปแล้วสินะ” ญาณินเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตบหน้าชริน

“ว้าย! ไม่ได้นะลูกณิน” ญาดารีบวิ่งมาห้ามลูกสาวเสียงดัง

“มันกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานอยู่แล้ว ถ้าลูกไปตบมันวันนี้ ใบหน้าเขียวช้ำขึ้นมาจะทำยังไง”

“ก็ช่างมันสิคะแม่ ไม่ได้เกี่ยวกับณินสักหน่อย”

“ไม่ได้นะลูก เกิดคุณณภัทรเขาโกรธขึ้นมาจนไม่ยอมแต่งงาน เราก็ชวดเงินค่าสินสอดน่ะสิ เงินทองตั้งมากมาย เดี๋ยวเราจะอดกันพอดี”

“ณินจะตบสั่งสอนมันก่อนที่มันจะออกเรือนไปกับผู้ชายของณิน มันจะได้จำใส่หัวไว้ว่าอย่ากล้ามาแย่งของของณินอีก”

“ชรินรีบขึ้นไปข้างบนสิ จะยืนเซ่ออยู่ตรงนี้อีกทำไม” ญาดาหันไปเอ็ดลูกเลี้ยงเสียงแข็ง เมื่อเห็นว่าเริ่มควบคุมอารมณ์ของลูกสาวตนเองไม่ไหว ชรินจึงรีบก้าวขึ้นชั้นบนและเข้าห้องนอนทันที

“นี่มันวันบ้าอะไรของฉันเนี่ย” ชรินถอนหายใจยาว ซบหน้าลงกับหมอนนุ่ม น้ำตาเริ่มซึมออกมาจากขอบตา

“เธอต้องเข้มแข็งนะชริน อดทนอีกแค่ปีเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะได้อิสรภาพนั้นคืนมา หากพร้อมที่จะแลก” ยิ่งคิดก็ยิ่งสมเพชในโชคชะตาของตนเอง ใครหนอช่างลิขิตให้ชีวิตเธอต้องเป็นเช่นนี้ แทบจะหาความสุขแท้จริงไม่เจอ ตั้งแต่เล็กจนโตต้องเผชิญกับความคับแค้นใจมาตลอด

“สักวันมันต้องเป็นวันของเราเข้มแข็งเข้าไว้” เธอทำได้เพียงพร่ำบอกตนเองเช่นนั้นในทุก ๆ วันและทุกครั้งที่ตื่นนอน และแล้ววันที่คนในครอบครัวต่างตั้งหน้าตั้งตารอก็มาถึง

ชรินยืนส่องกระจกมองภาพสะท้อนของตนเอง วันนี้เป็นวันที่ผู้หญิงหลายคนได้สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจดั่งเจ้าหญิง ผู้หญิงเป็นล้านคนคงรู้สึกปลื้มปิติและเปี่ยมสุขที่ได้สวมใส่ชุดนี้ แต่สำหรับเธอมันเป็นเพียงชุดที่ต้องสวมใส่เพื่อก้าวออกจากบ่วงกรรมหนึ่งไปสู่อีกบ่วงกรรมใหม่เท่านั้นเอง

“เจ้าสาวพร้อมหรือยังคะ” เสียงถามทำให้ชรินหลุดออกจากภวังค์ หญิงสาวเงยหน้ามองช่างแต่งหน้า ระบายรอยยิ้มบาง ๆ ให้ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ถ้าเจ้าสาวพร้อมแล้ว เราลงไปข้างล่างกันเลยนะคะ ใกล้จะได้เวลาพิธีการแล้วค่ะ” ช่างแต่งหน้ารีบกุลีกุจอช่วยยกชายกระโปรงชุดเจ้าสาวเพื่อให้เธอเดินได้สะดวก

เมื่อลงมาถึงห้องจัดงานด้านล่าง ณภัทรในชุดเจ้าบ่าวแสนสง่างามกำลังนั่งรอร่วมกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ชายหนุ่มหันมามองเธอ และถึงกับตกตะลึงงันไปกับความสวยของเจ้าสาว