ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ

บทที่ 1 คืนที่ห้ามขายไม่ถึง

“ถ้าเงินไม่เข้าก่อนสิบโมง พี่ต้องหยุดไลน์ผลิตนะเพลง”

เพลงพิณเหลือบมองนาฬิกามุมจอคอมพิวเตอร์ สองทุ่มสิบเจ็ดนาที

“ขอถึงพรุ่งนี้บ่ายไม่ได้เหรอคะพี่”

“พี่ให้มาสามรอบแล้ว”

ปลายสายถอนหายใจ ไม่ได้พูดแข็ง แต่ยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ยิ่งเถียงลำบาก

“ของล็อตเก่าพี่ก็ยังรอเงินอยู่ ถ้าเดินล็อตใหม่ต่อ พี่ต้องควักเองทั้งวัตถุดิบทั้งค่าแรง พี่ไม่ไหวจริง ๆ”

เพลงพิณเม้มปาก มองตัวเลขในตารางตรงหน้าอีกครั้ง ต่อให้เอาเงินที่มีอยู่ทั้งหมดลงไปก็ยังขาด

“สิบโมงนะคะ”

“สิบโมง”

“ได้ค่ะ เพลงจะจัดการ”

เธอกดวางสายแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาได้ไม่ถึงสามวินาที เสียงเล็ก ๆ ก็ดังมาจากหน้าประตู

“แม่”

เพลงพิณลืมตา

เพลงขวัญยืนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่ในชุดนอน ผมด้านหนึ่งถูกมัด อีกด้านหลุดจนยุ่ง

“ทำไมยังไม่นอนคะ”

“หนูหิวนม”

“เมื่อกี้ใครกินไปแล้วหนึ่งกล่อง”

เด็กหญิงสามขวบคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบอย่างมั่นใจ

“พี่ต้น”

“เพลงขวัญ”

เจ้าของชื่อยิ้มหวานทันที

เพลงพิณกำลังจะลุก เสียงต้นเพลงก็ดังตามมา

“แม่ ขวัญกินแล้วครับ ผมเห็น”

เด็กชายห้าขวบโผล่หน้าเข้ามาฟ้อง น้องสาวหันขวับ

“พี่ต้นไม่ต้องเห็น!”

“ก็เห็นแล้ว”

“ไม่ให้เห็น!”

“พอเลยทั้งคู่” เพลงพิณยกมือห้าม “คืนนี้แม่มีงาน ขึ้นไปนอนกับพี่เลี้ยงก่อนนะ เดี๋ยวแม่ขึ้นไปหา”

เพลงขวัญทำปากยื่น “แม่ทำงานอีกแล้ว”

ประโยคสั้น ๆ ทำให้เพลงพิณชะงักไปนิดหนึ่ง

“อีกแป๊บเดียวค่ะ”

ต้นเพลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของแม่ ก่อนจับมือน้อง “ไป ขวัญ เดี๋ยวแม่ทำงานไม่เสร็จ”

คนพี่ลากคนน้องออกไป เพลงขวัญยังหันกลับมาบอก

“แม่อย่าทำงานนานนะ”

“ค่ะ”

เพลงพิณรอจนเสียงฝีเท้าหายไปจึงกลับมามองตัวเลขตรงหน้า

ยอดที่ขาดไม่ได้ลดลงเพราะลูกน่ารัก

สิบโมงเช้าก็ไม่ได้เลื่อนออกไปเพราะเธอเป็นแม่ลูกสอง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาทีมขายทันที

“คืนนี้เปิดไลฟ์เพิ่ม”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้เลยเหรอพี่เพลง”

“สามทุ่ม”

“แต่เราเพิ่งไลฟ์เมื่อวาน”

“วันนี้ก็ไลฟ์ได้อีก”

“จะลงโปรเดิมไหม”

เพลงพิณมองต้นทุนที่เปิดค้างอยู่ “เพิ่มชุดสามชิ้น ส่งฟรี แล้วใส่ของแถมตัวทดลอง”

“กำไรจะบางมากนะพี่”

“รู้”

“ถ้ายอดไม่ถึง”

“ก็ยังดีกว่านั่งมองยอดไม่ถึงโดยไม่ทำอะไร”

เธอปิดไฟล์บัญชี

“สามทุ่ม เจอกัน”

----------------

สามทุ่มสามนาที เพลงพิณนั่งอยู่หน้ากล้องในเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมที่รวบลวก ๆ ก่อนหน้านี้ถูกปล่อยลงมาเรียบร้อย ใต้ตายังมีร่องรอยความเหนื่อยที่คอนซีลเลอร์ช่วยได้ไม่ทั้งหมด

แต่ทันทีที่ตัวเลขคนดูขยับขึ้น น้ำเสียงเธอก็เปลี่ยน

“คืนนี้ใครเข้ามาช้า เพลงไม่รอนะคะ เพราะเจ้าของแบรนด์ง่วงมาก”

คอมเมนต์วิ่งทันที

แม่จะหนีไปนอนแล้วเหรอ

วันนี้มีโปรไหมคะ

หน้าแม่ดูเหนื่อยมาก 555

เพลงพิณหัวเราะ “คนสุดท้ายนี่เป็นลูกค้าหรือศัตรูคะ”

ยอดคนดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอหยิบสินค้าอธิบายสั้น กระชับ สลับตอบคำถามและเรียกชื่อคนดูเก่าอย่างแม่นยำ ก่อนปล่อยโปรชุดแรก

ยอดคำสั่งซื้อเริ่มวิ่ง

หนึ่งหมื่น

สองหมื่น

ห้าหมื่น

เพลงพิณเหลือบมองตัวเลขที่ทีมส่งขึ้นจออีกเครื่อง ยังห่างจากยอดที่ต้องการมาก

“คืนนี้มีชุดพิเศษนะคะ สามชิ้นส่งฟรี แล้วเพลงแถม”

ประตูด้านหลังเปิดออก

เพลงขวัญเดินเข้ามาพร้อมตุ๊กตากระต่ายตัวเดิม

“แม่”

เพลงพิณนิ่งไปครึ่งวินาที

คอมเมนต์ระเบิดก่อน

555555 มาแล้ว

ลูกสาวแม่มา

น้องขวัญญญ

เพลงขวัญเดินตรงมาหาโดยไม่สนใจว่ามีคนดูอยู่หลายพันคน “แม่ หนูนอนไม่หลับ”

“แม่ทำงานอยู่ค่ะ”

เด็กหญิงปีนขึ้นตักอย่างคล่องแคล่วเหมือนเก้าอี้ตัวนี้ถูกเตรียมไว้ให้เธอ เพลงพิณต้องใช้แขนข้างหนึ่งกอดลูก อีกข้างถือสินค้า

“ทุกคนคะ วันนี้ของแถมมาเองค่ะ แต่ชิ้นนี้ไม่ส่งนะคะ”

คนดูกดหัวใจรัว

เพลงขวัญมองจอแล้วโบกมือ “สวัสดีค่า”

“แล้วใครอนุญาตให้ออกกล้องคะ”

“หนู”

“ดีค่ะ อนุญาตตัวเองเรียบร้อย”

เสียงหัวเราะดังมาจากนอกห้อง ก่อนต้นเพลงจะวิ่งเข้ามา

“ขวัญ! พี่บอกให้นอน”

เด็กชายคว้าแขนน้อง แต่เพลงขวัญกอดคอแม่แน่น

“ไม่ไป!”

“แม่ทำงานอยู่”

“หนูช่วยแม่ขายของ”

“ขวัญขายไม่เป็น”

เพลงขวัญรีบคว้ากล่องครีมบนโต๊ะชูเข้ากล้อง

“ซื้ออันนี้ค่ะ หอมมาก”

เพลงพิณหลุดหัวเราะ “อันนี้ไม่มีน้ำหอมนะลูก”

คอมเมนต์ไหลเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน ยอดคำสั่งซื้อกระโดดขึ้นอีกช่วงหนึ่ง

ต้นเพลงมองจอแล้วหันมาหาแม่ “คนซื้อเพราะขวัญเหรอครับ”

“ดูเหมือนจะใช่”

เด็กชายคิดอยู่สองวินาที ก่อนหยิบสินค้าอีกชิ้นขึ้นมาอย่างจริงจัง

“งั้นอันนี้ก็ดีครับ แม่ใช้ทุกวัน”

เพลงพิณหันขวับ “ต้น”

เอ็นดูพี่ชาย 5555

ซื้อค่ะ น้องต้นขายแล้ว

แม่คะ จ้างลูกเป็นพนักงานเลย

เพลงพิณหัวเราะจนต้องวางสินค้า

“โอเค บ้านนี้ไม่มีใครยอมนอนแล้วใช่ไหม”

จากไลฟ์ที่เธอตั้งใจจะเร่งขาย กลายเป็นความวุ่นวายที่ไม่มีในสคริปต์ แต่ยอดกลับวิ่งเร็วกว่าตอนพูดโปรโมชันเสียอีก

----------------

อีกฟากของเมือง คณินวางปากกาลงข้างเอกสารสัญญา

ฝ่ายกฎหมายยังไม่ส่งฉบับแก้กลับมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่มีอะไรทำ เลื่อนผ่านหน้าจอไม่กี่ครั้ง ก่อนหยุดที่ไลฟ์หนึ่ง

ผู้หญิงในจอคุ้นหน้า คณินมองอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกออก

เพลงพิณ มหาเดชา อดีตนางแบบที่เคยเห็นตามโฆษณาเมื่อหลายปีก่อน

แต่ตอนนี้เธอกำลังพยายามแย่งกล่องครีมออกจากมือเด็กหญิง ขณะที่เด็กชายอีกคนบอกคนดูอย่างจริงจังว่าแม่ใช้สินค้าตัวไหนทุกวัน

“ต้น อย่าเปิดหมดค่ะ แม่ยังไม่ได้ขายตัวนั้น”

“แต่เขาถามครับ”

“ลูกไม่ต้องตอบทุกคำถามก็ได้”

“แม่บอกว่าขายของต้องตอบลูกค้า”

เพลงพิณเงียบ

คณินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

โทรศัพท์อีกเครื่องดังขึ้นพอดี

เขากดรับ

“ครับ”

“คุณคณินครับ สัญญาฉบับแก้ส่งเข้าเมลแล้วครับ”

“ผมจะดูเดี๋ยวนี้”

เขากดออกจากไลฟ์โดยไม่ได้คิดอะไรต่อ แล้วกลับไปเปิดเอกสารตรงหน้า

เกือบห้าทุ่ม เด็กสองคนถูกพาขึ้นนอนไปแล้ว

เพลงพิณกดจบไลฟ์ ก่อนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้

“ยอดเท่าไร”

ทีมขายส่งตัวเลขมาให้ เพลงพิณนั่งตัวตรงทันที เกือบถึง ขาดอีกเพียงเล็กน้อย แต่มีออร์เดอร์ใหญ่จากตัวแทนรายหนึ่งที่สั่งเข้ามาช่วงท้าย หากยอดนั้นชำระครบ เงินจะพอสำหรับโอนโรงงานตอนเช้า

“เช็กยอดจ่ายให้เพลงที”

ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับมา

ยอดใหญ่ยังไม่ชำระค่ะพี่เพลง

รอยยิ้มบนหน้าเพลงพิณหายไป เธอกดเข้าไปดูรายการด้วยตัวเอง สถานะขึ้นชัดเจน

รอการชำระเงิน

เพลงพิณเหลือบมองนาฬิกา

22.53 น.

เธอมีเวลาอีกสิบเอ็ดชั่วโมงเจ็ดนาที และเงินยังขาดอยู่เท่าเดิม.