ตอนที่ 4 ค่าสินสอด 20 ล้าน

ตอนที่ 4 ค่าสินสอด 20 ล้าน

“พี่พูดอะไรของพี่ ก็พี่ณินยืนยันหัวชนฝาว่ายังไงก็จะไม่แต่งงานกับเขาเป็นตายร้ายดีก็จะไม่ยอมแต่ง แล้วให้รินแต่งแทนนี่ไง รินไม่ได้เป็นคนแย่งเขามานะคะ พี่ต่างหากที่ไม่ต้องการแต่งกับเขา” ชรินหมดความอดทนในที่สุด

“แล้วแม่ทำไมไม่บอกณินว่าณภัทรเขารวยแล้วก็หล่อขนาดนี้ ใครเห็นก็เป็นต้องหลง” ผู้เป็นลูกสาวหันมาแว้ดเสียงใส่ผู้เป็นแม่

ญาดาที่ทั้งงงทั้งตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่จู่ ๆ ญาณินก็อาละวาดขึ้นมาอีก ทำไมความผิดมาตกอยู่ที่เธอเอาเสียได้

“อ้าว! ก็แกเองที่บอกว่าไม่อยากแต่งงานกับเขา แกบอกว่าเขาเป็นไอ้หน้าจืด แม่ก็บอกแกแล้วตั้งหลายครั้งว่าคุณณภัทรทั้งหล่อ ทั้งรวย ทำไมแกถึงไม่อยากแต่งงานกับเขา”

“ก็ไอ้นักสืบนั่นเอารูปใครมาให้ดูก็ไม่รู้” ญาณินตะคอกใส่ผู้เป็นมารดาอย่างหัวเสีย แล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นไปบนบ้านทันที เธอจะทำยังไงได้ถ้าหากจะเปลี่ยนตัวเจ้าสาวตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เธอควรที่จะเช็คอะไรให้รอบคอบมากกว่านี้ ไม่ควรเชื่อนักสืบปัญญาอ่อนนั่นเลยเสียค่าจ้างไปตั้งหลายพัน แต่ดันเอารูปคนผิดมาให้มันน่าเจ็บใจชะมัด

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” ญาณินทุบกำปั้นลงบนที่นอนหลายครั้งเพื่อระบายอารมณ์ เสียงกรีดร้องของญาณินลอยมาถึงห้องครัว จนคนใช้ในบ้านขนหัวลุกไปตามๆ กัน เพราะทุกคนในบ้านจะรู้ถึงความเกรี้ยวกราดของเธอเวลาเธอโมโหหรือไม่ได้ดั่งใจ

มือเรียวยกมือลูบแก้มตัวเองที่บวมเปล่ง น้ำใสๆ ที่ไหลอาบแก้มทำให้ชรินรู้สึกเจ็บปวด ทำไมเธอต้องเจอแต่เรื่องแบบนี้ไม่รู้จักจบจักสิ้น ภาพใบหน้าของหญิงสาวที่น่าสงสารมองตัวเองในกระจก

“อีกไม่นานหรอกชริน เธอจะได้ออกจากบ้านหลังนี้แล้ว อดทนอีกนิดเดียว ความฝันอันยิ่งใหญ่ใกล้จะถึงฝั่งฝันแล้ว”

ณภัทรนั่งยิ้มกับตัวเองที่ระเบียงบ้านอย่างอารมณ์ดี อีกไม่นานการแก้แค้นของเขาก็จะเริ่มต้นขึ้น เขาจะทำให้ครอบครัวนี้เจ็บปวดเหมือนที่พวกเขาทำกับครอบครัวของณภัทรเหล้าในแก้วถูกยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

ชรินมาทำงานเหมือนเดิม แต่รอยนิ้วมือที่แก้มก็ยังปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ แม้ว่าเธอจะใช้เครื่องสำอางปกปิดมันไว้ แต่ก็ยังดูออกว่าแก้มนวลนั้นบวมเปล่ง

“เป็นอะไรหรือเปล่า” แก้วถามด้วยท่าทางเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าของชรินดูเศร้าสร้อยและมีรอยฝ่ามือที่แก้มซ้าย

“รินสบายดีค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วเดินไปต้อนรับลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน เธอพยายามยิ้มทั้งที่ต้องฝืนความรู้สึกที่ลึกซึ้งในใจ

“ไหวไหมริน” แก้วถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อกำลังจะปิดร้าน

“ไหวค่ะพี่แก้ว รินไม่เป็นไรค่ะ”

“แล้วที่ว่ารินกำลังจะแต่งงานอาทิตย์หน้าจริงหรือเปล่า” แก้วตัดสินใจถามอีกครั้งเพราะยังคาใจเรื่องที่ชรินเล่าเมื่อวาน เพราะเธอไม่เคยเห็นชรินจะเล่าให้ฟังเลยสักครั้งว่ามีแฟนแล้ว

“จริงค่ะ รินกำลังจะแต่งงานจริงๆ”

“แล้วเรื่องมันเป็นมายังไง ถึงได้แต่งงานปุบปับขนาดนี้ เพราะพี่ไม่เคยได้ยินรินเล่าเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง”

“พ่อแม่ของรินอยากให้รินแต่งงานกับเขาค่ะ” ชรินตอบสั้นๆ พร้อมสะพายกระเป๋าผ้า

“งั้นรินกลับบ้านก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ชรินยกมือไหว้แก้วแล้วเดินออกไปจากร้านเงียบๆ แก้วมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกสงสาร เพราะทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ เธอจะรู้ทันทีว่าชรินทะเลาะกับที่บ้านมาแน่นอน แต่ความเป็นมายังไงชรินก็ไม่เคยเล่าให้แก้วฟัง แก้วก็ได้แค่ช่วยปลอบประโลมให้ชรินมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะขึ้นมาบ้าง

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน เธอก็พบรถหรูจอดอยู่ในรั้วบ้านถึงไม่บอกว่าใครเป็นเจ้าของเธอก็สามารถเดาได้ เธอรีบเดินเข้าไปข้างในบ้านทันที

“อ้าว! ยัยรินกลับมาแล้วเหรอ” ผู้เป็นพี่สาวถามด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมส่งยิ้มกว้างมาให้เธอ คนได้รับรอยยิ้มนั้นถึงกับต้องชะงักไปทันที

ชรินเดินเข้าไปนั่งโซฟาตรงข้ามกับณภัทร เขามองหน้าเธอแล้วยิ้มให้สายตาของณภัทรจ้องมองใบหน้าบวมที่รอยมีช้ำจางๆ เพราะเครื่องสำอางปิดไว้ ถ้าเขาคาดไม่ผิดคงมีการลงไม้ลงมือกันแน่นอนหลังจากที่เขากลับบ้านไปเมื่อคืน ชายหนุ่มกัดกรามแน่นเป็นสันนูนพยายามข่มอารมณ์เอาไว้

“ผมแวะมาทำธุระแถวนี้ก็เลยแวะมาทานข้าวด้วย” ณภัทรเล่าพลางมองจ้องเข้าไปที่ดวงตาของชริน เธอยิ้มตอบเขาเล็กน้อยแล้วหันไปมองทางพี่สาว เธอไม่อยากจะทะเลาะกับญาณินอีกแล้ว เพราะวันนี้เธอเหนื่อยล้าเต็มที

“แล้วคุณทานอะไรมาหรือยังคะ” ชรินถามณภัทรด้วยเสียงราบเรียบ

“เรียบร้อยแล้วครับ พี่สาวของคุณทำอาหารเย็นให้ผมทาน”

“ใช่จ้ะน้องริน พี่ทำกับข้าวให้คุณณภัทรทานเพราะว่าถ้ารอน้องรินก็คงจะดึก พี่กลัวว่าคุณณภัทรจะหิวแย่” ญาณินทำเสียงเป็นห่วงเป็นใยในตัวของว่าที่น้องเขย

“แล้วคุณจะกลับหรือยังคะ”

“อะไรยัยริน นี่พี่เขาเพิ่งจะทานข้าวเสร็จเมื่อกี้เอง เธอจะไล่พี่เขากลับแล้วเหรอ ตัวเองก็เพิ่งกลับมาถึงบ้านยังไม่ได้คุยอะไรกับพี่เขาเลย รีบให้พี่เขากลับไปถึงไหน” ญาดาเอ็ดชรินเบาๆ พร้อมสายตาดุๆ ที่จ้องมาทางเธอ จนชรินร็สึกตัวชาวาบไปชั่วขณะ

“ผมรอที่จะคุยกับคุณครับ” ณภัทรตอบยิ้มๆ

“พรุ่งนี้คุณว่างหรือเปล่า ผมกะว่าจะชวนคุณไปเลือกแหวนแต่งงาน” ญาดามองหน้าชรินด้วยท่าทางตื่นเต้นจนเก็บไม่มิด ชรินหันมองไปทางญาดา เธอรีบพยักหน้าให้ลูกเลี้ยงอย่างมีความสุข

“ว่างสิคะ พรุ่งนี้ยายรินว่างไม่ได้ไปทำงานใช่ไหมลูก” ญาดาถามลูกสาวคนเล็กอีกครั้งเพื่อต้องการที่จะให้ชรินตอบว่าใช่ ชรินรู้ว่าเธอต้องตอบยังไงที่จะรอดพ้นฝ่ามืออรหันต์ของแม่บุญธรรม

“ค่ะ รินว่าง” เธอตอบออกไปด้วยความอึดอัด

“งั้นดีเลยครับ ผมจะมารับคุณเก้าโมงเช้าในวันพรุ่งนี้นะ เราไปหาอะไรทานกันก่อนแล้วค่อยไปดูแหวนร้านประจำของแม่ผม” ญาณินมองหน้าชรินด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟอิจฉา เธอไม่พอใจในสิ่งที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันเพราะเธอรู้ว่าความจริงแล้วมันจะต้องเป็นของเธอ ไม่ใช่ของยัยเด็กกำพร้าคนนี้ที่พ่อแม่เธออุตส่าห์รับเอามาเลี้ยง เธอได้แต่นั่งกำหมัดแน่นข้างๆ ณภัทรด้วยความไม่พอใจ ซึ่งญาดาก็ดูออกและพยายามส่งสายตาบอกลูกสาวเป็นนัยๆ ว่าอย่าแสดงอาการแบบนั้นต่อหน้าของณภัทร เดี๋ยวเขาจะพลอยไม่แต่งงานกับชริน เธอจะอดค่าสินสอด 20 ล้าน

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ณภัทรยืนขึ้นแล้วยกมือไหว้ญาดาแต่สายตาคมกลับจ้องมองอากัปกิริยาของชรินพร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปาก

“อ๋อค่ะ งั้นแม่ให้ยัยรินไปส่งคุณณภัทรนะคะ” ญาดาเอ่ยขึ้นพร้อมหันไปส่งสายตาให้ชรินทำตามคำสั่ง

“ครับ แต่ผมมีเรื่องจะขออีกอย่างหนึ่ง ผมขอพาชรินไปขับรถเล่นได้ไหมครับ เดี๋ยวผมกลับมาส่งไม่เกินเที่ยงคืนครับ” ชรินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำนั้น เธอตกใจจนหัวใจแทบจะร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“คะ” เธอแทบจะไม่เชื่อหู

“คุณว่าอะไรนะคะ” ชรินถามย้ำอีกครั้ง ญาณินรีบแทรกขึ้นมาในทันที

“วันนี้รินคงเหนื่อยแล้วใช่ไหม ค่อยไปพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ ตอนนี้ก็ดึกดื่นแล้ว ที่สำคัญคุณกับน้องรินก็ยังไม่ได้แต่งงานกันนะคะ ใครรู้เข้าเดี๋ยวเขาจะเอารินไปนินทาได้” ญาณินพยายามชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อทำให้ณภัทรเปลี่ยนใจ

“งั้นเหรอครับ” เขาหันหน้าไปหาญาดาเป็นเชิงถาม

“ถ้าคุณแม่ไม่สะดวก ไม่อนุญาตก็ไม่เป็นไรครับ ผมกลับก่อนก็ได้” ญาดารีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันที

“ไม่ค่ะ ไม่ สะดวกค่ะ สะดวกแน่นอน ไปได้เลยนะลูกชริน” ญาดารีบอนุญาตให้ชรินไปกับณภัทรทันที

ญาณินทำท่าไม่พอใจแต่ญาดารีบตัดบทแล้วดึงแขนชรินและณภัทรออกมานอกบ้านก่อนที่ญาณินจะวางระเบิดลูกใหญ่

“ไปเลยค่ะ แต่มาส่งน้องก่อนเที่ยงคืนก็ดีนะคะ เดี๋ยวคนอื่นจะว่าแม่ได้ ว่าปล่อยให้ลูกสาวไปกับผู้ชายตอนกลางคืนสองต่อสอง” ณภัทรยิ้มรับแล้วจูงแขนของชรินไปที่รถ