로그인หนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"ให้น้ำช่วยนะคะ" "ไม่เป็นไรค่ะ ไปนั่งรอทานข้างนอกเถอะค่ะ" ป้าทองเอ่ยยิ้มๆ "พอดีน้ำอยากทานส้มตำด้วย ทำให้หน่อยได้ไหมคะ" "ได้สิคะ เดี๋ยวป้าทำให้ค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" "พี่ว่าน้ำทานข้าวด้วยก็ดีนะ ทานแต่ส้มตำจะอิ่มเหรอ" "ได้ค่ะ น้ำจะพยายามทานนะคะ" "ครับ เดี๋ยวพี่จะทานเป็นเพื่อน" "ค่ะ" ไม่นานอ
"ฮัลโหล" น้ำกรอกเสียงใส่ปลายสาย "เธอมีอะไร" แพทถามด้วยความหงุดหงิด "คุณจะบอกฉันได้หรือยังว่าใครวางยาฉันที่ผับ" "หึ ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ " "คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง" "มันไม่สำเร็จ ภูมิเขาไม่สนใจฉันเลย" "ฉันเคยบอกคุณแล้ว แต่คุณไม่เชื่อฉันเอง" "แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอก" "ฉันไม่สน
"รับผิดชอบอะไรมันไม่ใช่เรื่องจริง แพทก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร" "แต่คุณพ่อรู้เรื่องแล้วนะคะ และก็อยากจะพบคุณด้วย" "ผมว่ามันจะไปกันใหญ่แล้วนะ ทำไมแพทไม่บอกพ่อคุณไปว่าเราเป็นเพื่อนกัน เรื่องแบบนั้นไม่มีวันเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด" "แพทบอกแล้วค่ะ แต่คุณพ่อไม่เชื่อ" "ช่างเถอะ ผมจะหาตัวการที่ปล่อ
หลายวันต่อมา หลังจากที่น้ำทำการตัดต่อภาพภูมิกับแพทเสร็จก็จัดการส่งไปให้แพททันที เพื่อให้นางแบบสาวปล่อยภาพเอง และหลังจากนั้นเธอหวังว่าแพทจะบอกเธอว่าใครเป็นคนวางยาเธอในผับคืนนั้น จนเธอต้องพลาดท่าเสียทีให้กับภูมิได้ ด้านแพทพอได้รับไฟล์ภาพที่ตัดต่อเสร็จก็ส่งต่อให้กับคนที่เชี่ยวชาญหาตัวจับยากปล่อยลงโซ







