로그인หนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"อืม" พยักหน้ารับ "ลูกหนึ่งแล้วยังเขินอยู่อีกเหรอ" "ก็พี่เล่นพูดชมขนาดนี้ ใครไม่เขินก็บ้าแล้วค่ะ" "นั้นสินะ หอมจัง" ก้มลงสูดกลิ่นกายตรงซอกคอขาวเนียนเข้าเต็มปอด "น้ำรักพี่นะคะ" หอมแก้มสากฟอดหนึ่ง "ครับ พี่ก็รักน้ำ" ประกบจูบริมฝีปากบางทันที "อื้อ...จ๊วบ" ร่างบางจูบตอบรับสัมผัสจากริมฝีปากหน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภายในห้องนอนอันกว้างขวางน้ำกำลังนั่งอยู่บนเตียงเอาลูกน้อยเข้าเต้าอยู่ ภูมิจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ หญิงสาวพร้อมกับหอมแก้มเนียนอย่างเช่นเคยเหมือนทุกๆ วันก่อนที่จะไปทำงาน และไม่ลืมที่จะอุ้มลูกน้อยขึ้นมาคุยเล่นตามประสาพ่อลูกก่อนที่จะออกจากบ้านไป น้ำเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างที่ชายหนุ่ม
"ค่ะ น้ำเชื่อพี่" "พี่ดีใจนะ ที่น้ำกลับมาเชื่อใจพี่อีกครั้ง ว่าแต่เราจะกลับไปอยู่บ้านกับคุณพ่อเมื่อไหร่ดีล่ะ" "วันพรุ่งนี้เลยดีไหมคะ" "ครับ ตามนั้นเลย พ่อพี่จะได้ไม่เหงา" "ขอบคุณนะคะ ที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกกับน้ำ และเพื่อความรักของเรา" "พี่ต่างหากล่ะที่ต้องขอบคุณน้ำ ที่ยอมเปิดใจให้พี่อีกครั้
"ค่ะ" "ตกลงน้ำจะเอายังไงกับพี่ หมดรักกันแล้วจริงๆ ใช่ไหม หรือว่ายังระแวงในตัวพี่อยู่" "พี่พูดอะไรคะ" น้ำทำหน้างง "หรือว่าพี่มันไม่ดีพอสำหรับน้ำอีกต่อไปแล้ว พี่จะได้ไม่ต้องอยู่ขวางหูขวางตาน้ำอีก" "พี่พูดอะไร มันจะไปกันใหญ่แล้วนะคะ" "ก็น้ำไม่ต้องการพี่แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นคงไม่เย็นชาใส







