เพื่อนร้ายองศารัก

@มหาวิทยาลัยK

ซ่า~ ซ่า~

ตอนเย็นหลังเลิกเรียนฝนตกหนักไม่หยุดหย่อน ออม สาวคณะวิศวกรรมโยธาปีสี่ หญิงสาวตัวเล็ก ผิวขาว ผมตรงยาวกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตสวมแว่น จมูกโด่งรั้นรับกับปากกระจับรูปทรงสวยแหงนมองท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนเทวดากำลังไม่พอใจนัก กระหน่ำน้ำใส ๆ ลงสู่พื้นดินจนเกิดละอองฝน

“แว่น! มานี่มา”

เสียงทุ้มคุ้นเคยดังเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศ คิ้วเรียงสวยเลิกขึ้นพร้อมหันไปทางต้นเสียง เพื่อนหนุ่มในแก๊ง องศา ชายหนุ่มร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร โครงหน้าเรียวเป็นรูปราวกับสวรรค์ตั้งใจสร้าง รับกับคิ้วดกดำจัดทรงสวย ทรงผมแสกกลางนิดหน่อยดูยุ่ง ๆ ปรกหน้าผาก จมูกโด่งเป็นคมสันไล้ลงมาริมฝีปากสวยรูป

“ใครแว่น มึงพูดดี ๆ”

“ใครใส่แว่นอยู่ตรงนี้ก็หมายถึงคนนั้น”

ออมกวาดสายตามองรอบ ๆ ไม่มีใครสักคนที่สวมแว่นเหมือนเธอ ริมฝีปากบางขบเม้มพลางดุทางสายตา เรียกอะไรไม่รู้เรื่องเอาซะเลย

“สัด! เรียกกูทำไม”

“ปากร้ายฉิบหาย กลับด้วยกัน”

"ไม่อะ กูไม่อยากใกล้ชิดสนิทกับมึง"

"ทุกวันนี้ไม่สนิทมั้ง อย่ามัวแต่โอ้เอ้ รีบมาถ้าช้ากูพากลับคอนโดกู" องศายกยิ้มเมื่อได้แกล้งเพื่อนสาวคนเดียวในแก๊ง หญิงสาวจัดว่าห้าวนิดหน่อย ปากร้ายโคตรแสบ

"ไอ้เหี้ยองศา เดี๋ยวกูตบ!"

"ตบดิ เอาแบบเน้น ๆ เลย"

"อย่าท้ากูนะไอ้สัด!" ออมยกมือหวังจะฟาดหน้าหล่อคมคาย ทว่ามือหนาคว้าไว้ทันจับกุมไว้แล้วดึงมาทางโรงจอดรถของคณะ เธอยังไม่ทันตั้งตัวอะไรเลย แม่งลากเหมือนวัวเลย ขาเธอสั้นขนาดที่ว่าต้องวิ่งตามขายาวที่ก้าวฉับ ๆ

"ขึ้นรถ" บังคับหญิงสาวขึ้นรถตัวเอง ซ้ำยังเปิดประตูและส่งสายตาเชิงบังคับ

"ไม่ขึ้น ปล่อยมือกูด้วย"

"อย่าดื้อให้มากดิ๊ ฝนแม่งไม่หยุดให้มึงกลับบ้านเอง ถ้ายังชักช้า..." ไม่ทันจบประโยคดี ออมสะบัดมือเขาแล้วรีบขึ้นรถยนต์ทันที เห็นอย่างนั้นแล้ว รอยยิ้มกระตุกบนใบหน้าหล่อคม พูดดีไม่ค่อยฟังต้องใช้วิชาเชิงบังคับตลอด

องศาปิดประตูรถ เดินอ้อมขึ้นฝั่งคนขับ ละอองฝนสาดเข้าเป็นประกาย แถมยังตกหนักขึ้นกว่าเดิม วันนี้อะไรเป็นใจให้ฝนเล่นหนักขนาดนี้ ตั้งแต่เรียนคาบบ่ายลากยาวถึงเย็น

"ถอดแว่นออกมา เป็นฝาหมดแล้ว" เขาเห็นแว่นของออมเป็นฝาแทบมองอะไรไม่ค่อยเห็น อีกฝ่ายส่ายหน้าไม่ยอมถอด ทำอย่างกับว่าเขาไม่เคยเห็นหน้าเธอเต็ม ๆ

"ไม่เอา เดี๋ยวก็หาย"

"ไม่มีใครเห็น นอกจากกู" ใบหน้าชัด ๆ ของออม เขาดูหลายครั้งแล้ว หน้าตาก็งั้น ๆ ทำเป็นห่วงไปได้ แต่มันก็แอบใจเต้นกับความสวยที่ไม่เหมือนใคร หน้าเธอเป็นธรรมชาติราวกับพระเจ้าตั้งใจมอบ หน้าขาวใสไร้สิวแม้แต่รูขุมขนก็ไม่มีให้กวนใจ

"ไม่อยากให้ใครเห็น ความสวยกูว่ะ"

"หลงตัวเองฉิบหาย" เขาหัวเราะเฮอะ มือหนาควงพวงมาลัยรถขับออกจากมหาวิทยาลัย ฝนกระหน่ำตกหนักไม่ผ่อนปรนจนเส้นทางเห็นได้ไม่ค่อยชัดนัก

"ส่งที่คอนโดกู ไม่ใช่คอนโดมึง" ย้ำทุกระยะทาง

"ไม่รู้ดิ ขึ้นรถกูแล้ว ต้องตามใจผู้ขับ"

"ไอ้องศา มึงอย่าเหลี่ยมดิ รับปากกูแล้ว" ออมหันขวับมองดุเพื่อนหนุ่ม กวนตีนไม่เคยหยุดหย่อนแถมยังหนักข้อกว่าเดิม จนบางทีอยากกัดลิ้นตัวเองตายอยู่ตรงนั้น

Rrrr 📲 นีล

(พี่ออมครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้ไปรับ ฝนไม่ยอมหยุดเลย ผมไม่อยากให้พี่เปียกกลัวไม่สบาย)

"ไม่เป็นไรนีล พี่กลับกับเพื่อนแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะ" น้ำเสียงที่ดุดันเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นอ่อนนุ่มเสียงสองเสียงสามพอได้คุยกับแฟนหนุ่มตัวเอง ออมเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงเป็นห่วงจากอีกฝ่าย เข้าใจแหละเพราะนีลขับรถมอเตอร์ไซค์ ไม่ได้มีรถยนต์ หากฝ่าฝนมารับต้องเปียกอยู่ดี

"ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง ไม่ดูหน้าตัวเองเลย"

"เสือก!” ตอบกลับทันควัน หลังจากวางสายเสร็จ ออมกลับนึกอะไรสนุก ๆ หันขวับมองเพื่อนสนิทปากดี “กูมีแฟนนี่ มึงมีไหมล่ะ" ยกมุมปากพร้อมยักคิ้วยียวนใส่เขา

"เฮอะ เดี๋ยวก็เลิกกัน!"

ออมหันขวับมองค้อน ยกมือทุบแขนกำยำของคนปากเสียที่แช่งเธอเลิกกับแฟนทุกวัน หญิงสาวกัดฟันกรอดหลังจากฟาดมือลงเต็ม ๆ แต่แรงแค่นั้นไม่ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านหรอก ตัวใหญ่เท่าควายเผือก

"วันหนึ่งมึงมีแฟน กูจะแช่งให้เลิกทุกวัน ต่อหน้าและลับหลัง"

"มึงไม่ทำหรอก ใครจะอยากแช่งตัวเอง" คำพูดที่เหมือนลอย ๆ แต่ความจริงอยากให้ใครบางคนได้ยิน

ใช่…เขาแอบรักเพื่อนสนิทตัวเอง

"พึมพำอะไรของมึง" ออมไม่เข้าใจกับคำพูดของเพื่อนหนุ่ม คิ้วขมวดอย่างหนักรอคำอธิบายจากอีกฝ่าย ทว่าองศากลับไม่ตอบกลับอะไรเพิ่มเติม นอกจากคำกวนตีนสะท้านไปทั้งตัว

“ถ้าหูดีก็ได้ยิน ถ้าหูตึงก็ไปหาหมอ”

“ไอ้นี่ มึงพูดดังมากมั้ง ไม่อยากรู้ก็ได้” เธอเบ้ปากใส่เขา แค่นี้ก็ว่าเธอหูไม่ดี หญิงสาวมองออกนอกกระจกรถแต่คำว่า มึงไม่ทำหรอก ยังคาใจอยู่ หมายถึงว่า เธอไม่กล้าแช่งให้มันกับแฟนเลิกกัน? หรือยังไง แต่ช่างมัน ไม่เถียงกับเพื่อนเวรนี่ละ น่ารำคาญ

ด้วยฝนตกค่อนข้างหนักมาก ทำให้ทางไปคอนโดออมไม่สะดวกถึงขนาดขึ้นป้ายว่าห้ามผ่าน เธอเม้มปากมองสถานการณ์นอกรถแล้วครุ่นคิดว่าจะทำยังไง “เดินได้ไหม น้ำลึกรึเปล่า”

“เสี่ยงเดินตกท่อขึ้นมาทำไง ความคิดไม่ฉลาดยกให้มึงเลย”

“ก็จริง แล้วทำยังไงล่ะพ่อคนฉลาด”

ดูทำหน้ากวนซะไม่มี ซ้ำยังใช้คำพูดประชดประชันใส่ “คอนโดกูละกัน ง่ายดี ต้องทำงานคู่ด้วยเผื่อลืม” ไม่รอช้าให้เพื่อนสาวได้พูดหรือขัดใจอะไรต่อ แถมยังยกข้ออ้างเรื่องงานคู่ด้วย

“เหลี่ยมรอบด้านจริงมึงอะ ความจริงส่งกูที่หอพักใกล้ ๆ นี้ก็ได้ ส่วนงานทำวันอื่นก็ได้ปะ กำหนดส่งอีกนาน” มันก็พอมีห้องว่างให้เช่ารายวัน อีกทั้งงานคู่อาจารย์พึ่งสั่ง ส่งอาทิตย์หน้า ทรงขยันแบบมีแผนสิไม่ว่า ใครตามไอ้เพื่อนเวรไม่ทันก็เป็นหมาเถอะ

“ทำไม กลัวกู?” องศาถามอย่างเยาะหยันพร้อมยกยิ้มข้างมุมปาก

“ใครกลัวมึง กูแค่ไม่อยากรบกวนเฉย ๆ” หญิงสาวเลิกคิ้ว ถึงจะเป็นเพื่อนแต่เกรงใจอยู่หน่อย ๆ พอได้ยินคำเย้ยก็เกิดอาการไม่ยอมใคร ซึ่งคนข้าง ๆ ขำผ่านลำคอ ท่าจะบ้าแล้วละ

“อนุญาตให้รบกวนกูได้” ตอบกลับคำหล่อ ๆ ซึ่งไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนสาวเบ้ปากพูดตามเขา

องศาเลี้ยวรถกลับคอนโดตัวเองในเวลาต่อมาอย่างชำนาญการ เส้นทางนี้ไม่เคยเป็นปัญหาเวลาฝนตกหรือน้ำจะท่วม รอดทุกสถานการณ์

“คืนนี้นอนนี่แหละ อย่าไปเสียเวลารอฝนข้างนอก”

“ชีวิตกู จะรอหรือไม่ก็เรื่องของกูค่ะ!”

ปากร้ายไม่แผ่ว เขายิ่งหมั่นไส้อยู่ด้วย หากหน้ามืดขึ้นมาอย่าโทษเขาที่พลั้งมือทำอะไร แต่ตอนนี้อดทนได้แต่ต่อไปไม่แน่