ตอนที่8 หัวปักหัวปำ

“คุณพลอย” เอสรีบพยุงตัวพัดพารัชชาเอาไว้ในอ้อมอกได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเธอคงได้เจ็บตัวเยอะกว่านี้แน่นอน

“เจ็บไหมครับ” เขาก้มมองไปยังเท้าของเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“พลอยโอเคค่ะ โอ้ย...” พัดพารัชชาพยายามจะยืนเองให้ได้ ทว่าความเจ็บที่ข้อเท้าก็มีมากเสียจนยืนไม่อยู่ ตัวของเธอเลยกลับไปอยู่ในอ้อมอกอุ่นๆ ของเอสอีกครั้ง

“เรากลับห้องกันก่อนดีกว่าครับ” ชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดีจึงรีบช้อนตัวหญิงสาวขึ้นเขาอุ้มเธอด้วยท่าเจ้าสาว เพราะรู้ว่าปล่อยให้เธอเดินกลับเองคงไม่ได้แน่

“ขอโทษที่ต้องอุ้มนะครับ แต่ผมคิดว่ามันไวที่สุดในการพาคุณกลับ”

“ฉันต้องขอบคุณคุณเอสมากกว่าค่ะ” สาวเจ้าเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมทั้งซุกใบหน้าอยู่กับอกของเอสตลอดเวลา เสียงหัวใจของเขาทำให้คนที่เขินกับการกระทำของเขาอยู่ก่อนหน้าเริ่มใบหน้าร้อนผ่าวเห่อแดงมากขึ้น จนรู้ตัวเองเลยว่าหากเธอได้เงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มตอนนี้ อีกฝ่ายได้จับได้แน่ว่าเธอกำลังเขิน

เอสพาพัดพารัชชากลับมาถึงห้องเรียบร้อย เขาก็รีบหายานวดคลายกล้ามเนื้อมานวดข้อเท้าให้หญิงสาวในทันที

ดวงตาคู่สวยมองคนที่กำลังนวดข้อเท้าให้เธอไม่วางตา ตอนนี้พัดพารัชชาละสายตาจากผู้ชายที่แสนดีตรงหน้าไม่ได้จริงๆ รู้ตัวเองเลยว่าตอนนี้คงตกหลุมรักเอสหัวปักหัวปำเข้าแล้ว ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาชอบผู้ชายที่แก่กว่าเธอหลายปี หรือแท้ที่จริงแล้วที่เธอไม่ยอมรับรักหนุ่มๆ ที่เข้ามาจีบในช่วงที่อยู่มหาวิทยาลัยเพราะชอบคนที่อายุมากกว่าหลายปี ทว่าจะอะไรก็ช่าง ตอนนี้เธอยังต้องตบตีกับตัวเองเรื่องที่จะสารภาพความในใจกับเขาได้เมื่อไร สมองและหัวใจตอนนี้สั่งให้เธอพูดความในใจออกไป แต่สุดท้ายปากของเธอก็แข็งจนไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ยอะไรกับเขาอยู่ดี จะว่าไปก็หงุดหงิดตัวเองที่เป็นคนแบบนี้เหมือนกัน

“คุณพลอยครับ คุณพลอย”

“เอ่อ...คะ” สาวเจ้าหลุดจากภวังค์เมื่อเสียงเรียกชื่อของตัวเองดังขึ้น

“ดีขึ้นหรือยังครับ”

“พลอยดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ครับ นี่ก็ใกล้มืดแล้ว ให้พนักงานเอาหารมาให้ที่นี่เลยไหมครับ”

“ค่ะ คุณเอสอยู่กินอาหารเย็นด้วยกันที่นี่เลยนะคะ”

“ได้ครับ”

ระหว่างที่ทั้งสองรออาหารก็มีโอกาสได้พูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อยอยู่ที่ริมระเบียงห้องพัก เพราะเวลานี้เป็นเวลาที่น่านั่งมองวิวทิวทัศน์ของภูเขาไฟเป็นที่สุดทว่าสายตาของพัดพารัชชาตอนนี้ก็แทบจะจับจ้องไปยังพ่อหนุ่มเจ้าของดวงตาสีฟ้าอยู่เป็นระยะ เกิดมาก็เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะเป็นกุลสตรีก็ตอนนี้

ติ๊ง ต่อง... เอสละสายตาจากวิวทิวทัศน์นอกโรงแรมแล้วหันไปยังประตูหน้าห้อง “อาหารน่าจะมาแล้ว ผมไปรับให้นะครับ”

“ค่ะ”

ประตูหน้าห้องเปิดได้พนักงานหนุ่มก็เข้ามาเสริฟอาหารที่กำลังร้อนๆ บนโต๊ะญี่ปุ่นในห้อง หลังจากพนักงานออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว เอสก็เดินไปพยุงพัดพารัชชาเข้ามานั่งรับประทานอาหารด้วยกัน

เป็นอีกวันที่พัดพารัชชาสั่งราเมงทั้งที่ที่นี่มีอาหารมากมายพร้อมบริการ เลยทำให้เอสอยากจะรู้ว่าเธอชอบรับประทานราเมงหรือเธอไม่รู้จะสั่งอะไรกันแน่

“คุณพลอยชอบราเมงเหรอครับ”

“พลอยกินอะไรก็ได้ค่ะ ราเมงกินง่ายแล้วมันก็ถูกปากพลอย เลยไม่อยากสั่งอย่างอื่นค่ะ กลัวว่าไม่อร่อยแล้วจะกินไม่หมด”

“คุณพลอยอยู่งายกินง่ายแบบนี้ดีครับ เลี้ยงง่ายดี”

“เลี้ยงง่าย?”

“หมายถึงใครได้เป็นแฟน ก็คงจะไม่ปวดหัวเรื่องอาหารการกินครับ”

“พลอยไม่ได้เรื่องมากเรื่องกินเรื่องอยู่ค่ะ ขอแค่ที่นั่นเป็นที่ที่พลอยสบายใจพลอยก็อยู่อย่างมีความสุขได้ค่ะ”

“แล้วอยู่กับผมตรงนี้สบายใจไหมครับ”

“คะ?” มือเรียววางตะเกียบเบิกตามองอีกฝ่ายตาโต เขาถามเธอแบบนี้ทำไมกัน ทั้งยังเอาตาสีสวยทรงเสน่ห์มามองจ้องเธอไม่วางตาอีก ไม่รู้หรือยังไงว่าเขาทำแบบนี้ทำให้เธอเขินจนปั้นหน้าไม่ถูก

ตืด ตืด... พัดพารัชชาขอบคุณเสียงสวรรค์จากโทรศัพท์มือถือที่ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ได้ หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูอีเมลที่เพิ่งส่งมา ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นเจ้านายของเธอที่ส่งข้อความมาสั่งงานเธอทางอีเมลเป็นประจำทุกวันในช่วงเย็น

“งานเลี้ยง?” สาวเจ้ากวาดสายตาอ่านข้อความก็ได้รับรู้ว่าพรุ่งนี้เธอและเอสจะต้องไปงานเลี้ยงประมูลอัญมณี และต้องประมูลไข่มุกสีชมพูที่หายากที่สุดในโลกมาให้ได้

“ข้อความจากคุณแฮร์ริคใช่ไหมครับ”

“ค่ะ คุณเอสรู้หรือยังคะว่าคุณแฮร์ริคจะให้เราสองคนไปประมูลไข่มุกสีชมพู”

“ครับ พรุ่งนี้บัตรเชิญไปงานเลี้ยงพร้อมกับชุดไปงานจะส่งมาที่นี่ คุณพลอยกังวลเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่หรอกค่ะ แต่พลอยหวังว่าราคาประมูลคงจะไม่สูงจนเราไม่กล้าแข่งนะคะ”

“คุณแฮร์ริคบอกว่าไม่จำกัดเรื่องของค่าใช้จ่าย แล้วเราจะกังวลทำไมครับ”

“ก็ถ้ามันดูไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องจ่าย พลอยก็แอบเสียดายเงินแทนคุณแฮร์ริคนี่คะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” เอสหัวเราะร่วนหลังจากรู้เหตุผลของพัดพารัชชา ที่แท้เธอก็ห่วงผลประโยชน์ของแฮร์ริคนี่เอง เขาคิดว่าเธอจะกังวลเรื่องการออกงานสังคมของที่นี่เสียอีก

“ขำอะไรคะ”

“เปล่าครับ คุณพลอยน่ารักดีนะครับ”

อีกแล้วคำพูดของเขาทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวอีกแล้ว สาวเจ้าที่นั่งปั้นหน้าไม่ค่อยถูกก็ส่งยิ้มน้อยๆ ให้กับชายหนุ่มและก้มหน้าก้มตารับประทานราเมงของเธอต่อเงียบๆ

หลังจากจบมื้ออาหารเย็น ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้กลับไปที่ห้อง เอสนวดข้อเท้าให้พัดพารัชชาอีกรอบ และยังคงนั่งดูบรรยากาศยามค่ำคืนของที่นี่ที่หลังห้องของพัดพารัชชาต่อ

“ที่นี่เงียบสงบมากเลยนะคะ ท่าทางคุณเอสก็คงจะชอบที่นี่เหมือนกันใช่ไหม”

“ครับ เงียบสงบมาก ถ้าต้องนั่งมองวิวตอนนี้คนเดียวคงเหงาแย่ ดีนะครับที่คุณพลอยดูอยู่ด้วย”

“ไหนว่าชอบเชียงใหม่เพราะเงียบสงบ แต่ทำไมที่นี่กลับบอกว่าเหงาล่ะคะ”

“ที่เชียงใหม่เงียบก็จริง แต่ผู้คนที่นั่นยังคอยเป็นห่วงเป็นใยนักท่องเที่ยวเสมอ แต่คนที่นี่เขาให้ความเคารพกับความเป็นส่วนตัวสูง เลยไม่มีใครยุ่งกับใคร มาที่นี่คนเดียวก็เหงาไงครับ”

“อ๋อ... เข้าใจแล้วค่ะ ปกติแล้วคุณเอสชอบเที่ยวคนเดียวหรือพาคนที่บ้านไปด้วยคะ”

“ผมอยากไปกับคนที่บ้านครับ แต่ตอนนี้พ่อกับแม่ผมไม่อยู่แล้ว”

“เอ่อ...พลอยไม่น่าถามเลย” พัดพารัชชาหน้าเสีย อยากจะยกมือตบปากตัวเองชะมัดที่จู่ๆ ก็ถามอะไรที่ทำให้เสียบรรยากาศ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แล้วคุณพลอยล่ะครับ ชอบไปเที่ยวกับครอบครัวรึเปล่า”

“พลอยก็เหมือนคุณเอสค่ะ พลอยไม่รู้จักแม้กระทั่งหน้าของแม่ แล้วตอนนี้พ่อของพลอยก็ไม่อยู่แล้ว ส่วนคนในครอบครัวที่พลอยอยู่ด้วยก็ไม่ได้อยากให้พลอยอยู่ด้วยสักเท่าไรค่ะ พลอยก็เลยเหมือนตัวคนเดียว แต่ดีนะคะที่พลอยมีเพื่อนน่ารัก พลอยก็เลยมีพวกเพื่อนๆ เป็นเซฟโซนค่ะ”

“ทำไมคนที่คุณพลอยอยู่ด้วยถึงไม่อยากให้คุณพลอยอยู่ล่ะครับ”