ตอนที่9 ขอเป็นพื้นที่ปลอดภัย

“พลอยเป็นลูกของภรรยาน้อยคุณพ่อน่ะค่ะ ภรรยาแรกกับพี่สาวต่างแม่ของพลอยเลยไม่ยินดีที่จะมีพลอยอยู่ในบ้าน พลอยต้องทนอยู่ที่นั่นเพื่อเรียนให้จบ คิดว่าหางานทำได้ก็จะได้มีชีวิตอิสระ แล้วพลอยก็ดีใจมากๆ ที่ได้งานดีๆ ทำ ชีวิตของพลอยตอนนี้เหมือนฟ้าหลังฝนเลยค่ะ คุณเอสรู้จักคำว่าฟ้าหลังฝนไหมคะ”

“ก็พอเข้าใจนะครับ ผมเป็นกำลังใจให้คุณพลอยนะครับ ที่ไทยคุณพลอยมีเพื่อนเป็นเซฟโซน พออยู่ที่นี่ ตรงนี้ ผมขอเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้คุณนะครับ” เอสเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

คำพูดของเขาทำพัดพารัชชาหน้าแดงเป็นลูกตำลึง รู้ตัวเลยว่าตัวเองเก็บอาการไม่อยู่ “ขอบคุณนะคะ”

ในวินาทีนี้ทั้งสองสายตาสอดประสานกันไม่มีใครลดสายตาลงง่ายๆ เหมือนว่าคนทั้งคู่กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ของความสุขที่ไม่มีอะไรมาขัดขวาง ใบหน้าของทั้งสองเริ่มใกล้กันมากขึ้นจนพัดพารัชชาได้เห็นรายละเอียดบนใบหน้าของคนที่เธอชอบได้ชัดเจนขึ้น หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วก็เริ่มแรงขึ้นจนสาวเจ้าหูอื้อไม่ได้ยินเสียงรบกวนภายนอก เธอไม่สามารถหายใจเป็นจังหวะ และใบหน้าก็แดงขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า

ตื๊ด ตื๊ด... และแล้วเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือพัดพารัชชาก็มาทำลายห้วงภวังค์ของทั้งสองคน

“เพื่อนพลอยน่ะค่ะ” มือเรียวยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้อีกฝ่ายดูข้อความว่ามาจากเพื่อนของเธอจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้ แต่เธอแค่อยากให้ชายหนุ่มสบายใจว่าเธอไม่ได้มีใครอื่นติดต่อเธอมา

เอสอมยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่ออีกฝ่ายให้เขาได้รับรู้เรื่องส่วนตัว ทว่าตามมารยาทเขาก็ควรจะปล่อยให้หญิงสาวได้มีเวลาส่วนตัวได้แล้ว

“ผมว่าผมรบกวนเวลาพักผ่อนคุณพลอยมากเกินไปแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะ” ริมฝีปากอวบอิ่มยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มจนกระทั่งเขาพ้นประตูห้องของเธอไป

“เมื่อกี้...” เธอยกมือทั้งสองกุมพวงแก้มที่กำลังรู้สึกร้อนผ่าว ไม่รู้เลยว่าหากไม่มีเสียงของโทรศัพท์มือถือเธอเมื่อครู่อะไรจะเกิดขึ้น เพราะใบหน้าของเขาและเธอใกล้กันจนแทบจะแนบชิดแล้ว เมื่อครู่เธอกำลังจะเผลอเข้าไปจูบชายหนุ่ม ช่างน่าไม่อายจริงๆ “ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ยพลอย” เธอพึมพำบ่นตัวเองเบาๆ ทว่าริมฝีปากบางก็ยังคงมีรอยยิ้มไม่คลาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

หญิงสาวในชุดมินิเดรสเดรสเกาะอกสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าทวิตสีดำ เธอปล่อยผมยาวสลวยและคาดผมด้วยไม้คาดผมสีดำประทับเพชรเม็ดเล็กพองาม เดินมาเปิดประตูให้กับคนที่เคาะอยู่ด้านนอก

“เป็นโชคดีของผมนะครับที่ได้ควงสาวสวยออกงาน” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา ใบหน้าที่หวานบวกกับการแต่งตัวที่แปลกตาไปจากชุดทำงานทำให้หญิงสาวที่สวยอยู่แล้วยิ่งดูหวานหยาดเยิ้มสะดุดตาเข้าไปอีก

“แซวพลอยแบบนี้ เขินแย่เลยค่ะ คุณเอสก็ดูดีมากเลยนะคะตอนอยู่ในชุดนี้”

“ปกติผมดูไม่ดีเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ แค่ตอนนี้ดูดีมากขึ้นค่ะ”

“ขอบคุณครับ เราไปกันเลยไหมครับ”

“ค่ะ เดี๋ยวพลอยไปเอากระเป๋าก่อนนะคะ” พัดพารัชชาหันหลังกลับเข้าไปในห้องหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กสีเงินที่ส่งมาพร้อมกับชุดขึ้นมาสะพาย จากนั้นก็เดินมาสวมรองเท้าคัชชูสีเดียวกับกระเป๋าและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเอสทันที

ในขณะที่เดินออกไปด้วยกันเธอก็ยังไม่กล้าที่จะมองหน้าชายหนุ่มเท่าไรนัก เพราะเหตุการณ์เมื่อวานยังทำให้เธอรู้สึกขวยเขินเขามากพอสมควร อีกใจก็แอบคิดสงสัยไม่หายว่าหากไม่มีเสียงข้อความของเพื่อนเธอเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นต่อ เกิดริมฝีปากของเธอกับเขาได้แตะต้องกัน เขาและเธอจะมีบทสนทนาอะไรกันต่อหลังจากนั้น คิดแล้วก็อดรู้สึกขวยเขินขึ้นมาไม่ได้

“คุณพลอยไม่เจ็บข้อเท้าแล้วใช่ไหมครับ” คนที่กำลังขับรถหันมาถามหญิงสาวข้างๆ เพราะตอนที่เดินออกมาจากโรงแรมตรงมายังลานจอดรถเขาเห็นเธอเดินได้คล่องแล้ว

“ค่ะ ดีขึ้นมาตั้งแต่ที่คุณเอสนวดให้แล้วค่ะ”

“นึกว่าผมจะได้อุ้มคุณพลอยออกงานซะอีก”

“พลอยไม่ให้คุณเอสลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“ผมอยากทำแบบนั้นครับ ไม่ได้ลำบากเลย”

“คุณเอส?” พัดพารัชชาเริ่มมีความฉงนในแววตา เขาพูดแบบนี้เพราะเขากำลังรู้สึกอะไรกับเธอหรือไม่

“ผมล้อเล่นครับ”

พัดพารัชชายิ้มอ่อนให้คนที่หันหน้ามายิ้มให้ ดีที่เขาหยอกเล่นกับเธอ ไม่เช่นนั้นคงได้นั่งหน้าแดงก่ำไปตลอดทางแน่นอน

ใช้เวลาไม่นานนักพัดพารัชชากับเอสก็มาถึงงานประมูลที่โรงแรมหรู ในห้องจัดงานมีผู้คนมากหน้าหลายตาและเต็มไปด้วยเศรษฐีจากทั่วทุกมุมโลก ค่อนข้างเป็นที่ประหลาดใจกับพัดพารัชชาไม่น้อย เพราะคิดว่าคนส่วนมากในงานนี้จะเป็นคนญี่ปุ่นเสียส่วนใหญ่เสียอีก ทว่าที่เห็นตอนนี้น่าจะเป็นคนจากยุโรปมากันเกินกว่าครึ่ง

“คนเยอะจังเลยค่ะ”

“น่าจะมาจากทั่วโลกเลยครับ ผมเข้าใจแล้วว่ามุกงามเม็ดนั้นน่าจะมีค่ามาก วันนี้เราต้องสู้ให้เต็มที่นะครับคุณพลอย”

“ค่ะ”

“เราไปหาที่นั่งกันดีกว่าครับ ผมว่าอีกสักเดี๋ยวเขาก็น่าจะเริ่มประมูลกันแล้ว”

สองหนุ่มสาวเข้าไปนั่งที่โต๊ะไม่ไกลจากเวทีการเดินแบบโชว์อัญมณีที่จะประมูล ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นก็มีคนออกมาประกาศเปิดงาน ก่อนจะมีนายแบบนางแบบชื่อดังเดินโชว์อัญมณีล้ำค่า เสร็จสิ้นจากการเดินแบบก็เป็นอันเริ่มการประมูลอัญมณี

การประมูลผ่านพ้นไปเป็นชั่วโมงกว่า เหล่าเศรษฐีทั้งหลายแข่งขันการประมูลจนได้ของไปคนละสองสามชิ้น จนมาถึงไฮไลท์ของงานก็คือมุกสีชมพูเม็ดงามที่หายากที่สุด

“และไข่มุกเม็ดนี้เป็นมุกเม็ดงามที่สุดที่เราเคยเห็นในรอบหนึ่งร้อยปี เปิดประมูลในราคาสิบล้านเหรียญดอลล่าร์ครับ”

หลังจากพิธีกรชายกล่าวเปิดราคาประมูล พัดพารัชชาก็ตาโตเป็นไข่ห่าน หากเปิดมาด้วยราคานี้ แล้วราคาสูงสุดของการประมูลมันจะไปจบที่ราคาไหนกัน

“สิบห้าล้านเหรียญ” และแล้วก็มีเศรษฐีจากประเทศจีนร่วมประมูลเป็นคนแรก

“สิบห้าล้านครั้งที่หนึ่ง...”

“ยี่สิบล้าน”

เวลาผ่านไปไม่ถึงสองนาที ราคาประมูลของมุกเม็ดงามในตอนนี้ก็ปาเข้าไปเจ็ดสิบล้านเหรียญแล้ว พัดพารัชชาได้แต่นั่งกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เธอใจไม่ดีเลยสักวินาที แม้เม็ดเงินที่จะต้องจ่ายไม่ได้เป็นเงินของเธอ ทว่ามันก็น่าเสียดายจนเธอไม่อยากจะอยู่ในงานประมูลนี้เองเลย

“เจ็ดสิบล้านเหรียญครั้งที่หนึ่ง...เจ็ดสิบล้านเหรียญครั้งที่สอง...”

“ประมูลต่อเลยครับคุณพลอย”

“แต่มันแพงเกินไปแล้วค่ะ” สาวเจ้าส่ายหัวพัลวัน ตอนนี้เธอทำใจไม่ได้ที่จะประมูลในราคาที่สูงกว่าคนอื่น

“แปดสิบล้านเหรียญ” และแล้วก็เป็นเอสที่ยกป้ายประมูลต่อก่อนที่พิธีกรจะนับครั้งที่สาม

“คุณเอส!” พัดพารัชชาแทบจะลมจับ ไข่มุกเม็ดแค่นั้นราคาแปดสิบล้านเหรียญดอลล่าร์

“เจ้านายผมจ่ายนี่ครับ” เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ เพราะเชื่อว่าเงินแค่นี้ไม่ทำให้คนอย่างแฮร์ริคขนหน้าแข้งล่วงแน่นอน