บทที่ 11 คนหิ้วของ

รถคันหรูจอดนิ่งอยู่บนถนนที่การจราจรสุดแสนจะหนาแน่น แม้ภายในห้องโดยสารจะเปิดแอร์ไว้จนเย็นฉ่ำก็ไม่สามารถดับความร้อนภายในใจของหญิงสาว น้ำหวานยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูเวลาที่หน้าจอด้วยความกังวลใจ เธอมีเรียนตอนเก้าโมง ทว่าตอนนี้เหลืออีกแค่ยี่สิบนาทีก็จะถึงเก้าโมงอยู่แล้ว

ทิวเขาเหลือบมองคนด้านข้างเป็นระยะ ถึงหญิงสาวไม่ได้พูดออกมาแต่เขาก็มองออกว่าเธอกำลังเป็นกังวล แม้ไม่อยากสนใจแต่สุดท้ายคนหน้านิ่งก็อดเอ่ยถามไม่ได้

“เธอมีเรียนเช้าเหรอ”

“ค่ะ”

คิ้วเรียวขมวดมุ่นขณะตอบ นัยน์ตาสวยเอาแต่จ้องมองถนนด้านหน้า วันนี้มีทำแล็บเพราะฉะนั้นเธอจะสายไม่ได้

“ถ้าหลุดจากไฟแดงตรงนี้แล้วก็นั่งดี ๆ ละกัน”

พูดแบบนี้แปลว่าเขาจะพาเธอซิ่งอีกแล้วใช่ไหม

เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวรถคันหรูก็แล่นผ่านสี่แยกด้วยความเร็ว ทิวเขาพาเธอเลี้ยวเข้าซอยที่เขียนป้ายเอาไว้ว่าทางเลี่ยงรถติดแล้วลัดเลาะไปตามซอกซอยเล็ก ๆ

ถนนสองเลนแทบไม่มีรถวิ่งผ่านแม้จะเป็นเส้นทางในเขตเมืองหลวง ถึงจะทำความเร็วได้ไม่มากแต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งลุ้นกับรถติด ช่วงเวลาเร่งรีบแบบนี้บีบหัวใจเป็นที่สุด

พอออกจากซอยเปลี่ยวได้ทิวเขาก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง เร่งแซงประหนึ่งว่าอยู่ในสนามแข่งฟอร์มูล่าวันอย่างไรอย่างนั้น

น้ำหวานกำเข็มขัดนิรภัยด้วยใจที่เต้นตึกตัก ไม่แน่ใจว่าการที่เขาขับเร็วอย่างนี้กำลังช่วยเธอหรือแกล้งเธอกันแน่

แปดนาฬิกาห้าสิบห้านาทีรถคันงามจอดนิ่งที่หน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ หญิงสาวรีบลงจากรถแล้วปิดประตูทันที

ร่างบางวิ่งเข้าไปได้เพียงไม่กี่เก้าก็หยุดชะงักแล้ววิ่งกลับมาที่รถของเขา 

น้ำหวานเปิดประตูรถอีกครั้งจากนั้นก็โน้มหน้าลงมาพูดกับคนขับ

“ขอบคุณนะคะ”

พูดจบเธอก็วิ่งหายเข้าไปในตึก

ทิวเขายิ้มขำท่าทางของคนเงอะงะ นัยน์ตาคู่คมมองตามแผ่นหลังบอบบางจนลับสายตา เขามองดูแผลที่ถูกน้ำร้อนลวกเมื่อคืนแล้วลอบยิ้มมุมปาก

“หึ”

จากนั้นรถคันหรูก็เคลื่อนออกจากคณะแพทยศาสตร์

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

ร่างสูงเดินผิวปากมาแต่ไกล ก่อนจะนั่งลงตรงม้านั่งหน้าตึกคณะ มองหน้าเพื่อนในกลุ่มที่กำลังพูดคุยเรื่องสาวแล้วยิ้มให้เพื่อน

“เมื่อวานไปกินข้าวบ้านว่าที่พ่อตามาวันนี้ยิ้มหน้าบานเชียวนะมึง แหมแล้วบอกไม่คิดอะไรกับดาริณ”

นั่งลงก้นยังไม่ทันอุ่นวายุก็ยื่นหน้าเข้ามาเอ่ยแซว เห็นเพื่อนซี้ยิ้มร่าอารมณ์ดีก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะเมื่อวานไปทานข้าวที่บ้านท่านรัฐมนตรีมา

“ไม่เกี่ยวเลย”

“อ้าว! ไม่เกี่ยวกับที่ไปกินข้าวแล้วเป็นเพราะอะไรวะ อะไรที่ทำให้มึงอารมณ์ดีได้ภายในคืนเดียว”

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร จะว่าเป็นเพราะได้แกล้งยัยน้ำหวานก็ไม่ใช่เพราะเขายังไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ตั้งใจไว้สักอย่าง ทั้งที่ความจริงแล้ววันนี้เขากะว่าจะแกล้งให้เธอขนของหลังรถลงมาให้ แต่กลับกลายเป็นว่าต้องรีบไปส่งเธอที่หน้าคณะแทนซะงั้น

เขาแค่นหัวเราะเมื่อคิดขึ้นมาคนเดียว ก่อนจะรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อถูกไอ้เพื่อนซี้สามตัวจ้องหน้า

“มึงดูมีพิรุธนะ”

ออสตินชี้นิ้วมาที่หน้าของทิวเขาแล้วหรี่ตาเพ่งเล็งราวกับจับผิด

“พิรุธอะไร”

คนร้อนตัวรีบเขยิบหนี พิรุธบ้าบออะไรไม่มีทั้งนั้นแหละ

เวลาต่อมา

วันนี้ไม่มีกิจกรรมรับน้องน้ำหวานเลยไม่ต้องอยู่จนค่ำมืดเหมือนทุกวัน พอเลิกเรียนหญิงสาวก็เดินไปรอรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัยเพื่อเดินทางกลับบ้านทันที

ตอนแรกมิวสิคก็ชวนให้เธอกลับด้วยกันแต่น้ำหวานก็ปฏิเสธเขาไป การจะให้ชายหนุ่มไปส่งบ่อย ๆ นอกจากจะเกรงใจเขาแล้วเธอยังเกรงใจเจ้าของบ้านที่เธออาศัยอยู่อีกด้วย

ทว่าขณะนั่งรออยู่ตรงป้ายรถเมล์ จู่ ๆ ก็มีรถซูเปอร์คาร์คันคุ้นตามาจอดเทียบฟุตบาท ทิวเขาลดกระจกลงแล้วตะโกนเรียกให้เธอขึ้นรถ

หญิงสาวเดินไปยืนด้านข้างแล้วรีบพูดปฏิเสธ

“คุณกลับไปก่อนเลยค่ะ หวานนั่งรถเมล์กลับสะดวกกว่า”

แม้ตอนเช้าเขาจะขับรถไปส่งเธอถึงหน้าคณะ ทว่าก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าตอนเย็นเขาจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีกหรือเปล่า หญิงสาวไม่ไว้ใจว่าเขาจะทำอะไรไม่หวังผล

“อย่ามาเยอะ เธอยังต้องรับผิดชอบฉันอยู่นะลืมไปแล้วเหรอ”

นั่งรถไปกับเขามันเกี่ยวอะไรกับการรับผิดชอบ

“เร็วดิ ร้อน” ทิวเขารบเร้า

“ค่ะ”

สุดท้ายก็ยอมขึ้นรถไปกับเขาจนได้

@ห้างสรรพสินค้า

ร่างสูงเดินนำหน้า หาซื้อข้าวของเครื่องใช้จำเป็นโดยมีหญิงสาวเดินตามหลังคอยหิ้วของให้ ชายหนุ่มเดินเข้าเดินออกร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่น รูดบัตรเครดิตซื้อข้าวของที่ต้องการแล้วยื่นถุงให้โดยไม่ได้สนใจว่าเธอจะถือไหวรึเปล่า

 “คุณจะซื้ออีกเยอะไหมคะ”

นิ่วหน้าเอ่ยถามพลางเดินตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ข้าวของพะรุงพะรังนอกจากหนักแล้วยังเยอะจนล้นมือจะถือยังไงไหว หญิงสาวหยุดเดินแล้วพักวางข้าวของลงบนพื้นขณะรอคำตอบจากเขา

“ทำไม”

“ก็ถ้าคุณจะซื้ออีกหวานขอเอาของไปเก็บที่รถก่อนได้ไหมคะ ตอนนี้มันเต็มไม้เต็มมือหมดแล้ว”

เขาพ่นลมหายใจออกมาจากนั้นก็เดินเข้ามาหาเธอ ก่อนจะแบ่งข้าวของบางส่วนจากหญิงสาวมาถือไว้เอง

“คุณไม่เจ็บมือแล้วเหรอ”

“ฉันเจ็บข้างนี้”

เขายกมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือของขึ้นมาโชว์ให้ดู

เออลืมไปว่าเขาเจ็บแค่ข้างเดียว แล้วปล่อยให้เธอถือคนเดียวตั้งนานเนี่ยนะ

หนุ่มสาวเดินเคียงข้างระหว่างซื้อของ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยุดอยู่ตรงหน้าร้านน้ำหอมแบรนด์ดัง ร่างสูงเดินนำหญิงสาวเข้าไปในร้านจากนั้นก็ลองดมน้ำหอมกลิ่นต่าง ๆ

“เธอว่ากลิ่นไหนหอม” 

“หวานไม่รู้ค่ะ”

เหนื่อยหน่ายใจกับคนที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง เขาถามความเห็นแทนที่จะลองดมกลิ่นดูก่อนแต่กลับตอบมาส่ง ๆ

ทิวเขาเอื้อมมือไปดึงแขนเธอให้ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงแข็ง

“ไม่รู้ก็ลองดมสิ”

ไม่รู้จะอะไรกับเธอนักหนา อยากได้กลิ่นไหนทำไมไม่ลองดมเอง จะมาถามความเห็นจากเธอทำไม

คิดค่อนขอดเขาในใจแต่สุดท้ายก็ยอมดมกลิ่นน้ำหอมให้เขา

“หวานว่ากลิ่นนี้หอมค่ะ”

เธอชี้ไปที่ขวดน้ำหอมกลิ่นที่เธอชอบแต่ไม่รู้ว่าอีกคนจะชอบหรือเปล่า

“ผมเอากลิ่นนี้ครับ”

ทิวเขาหันไปสั่งพนักงานของร้าน

หลังจากจ่ายเงินค่าน้ำหอมทั้งคู่ก็พากันกลับบ้าน

ทางด้านดาริณ วันนี้เธอมาทานข้าวกับเพื่อนในคณะที่ห้าง ใบหน้าสวยยิ้มระรื่นขณะพูดคุยกับเพื่อนสนิทถึงเรื่องต่าง ๆ ก่อนที่เพื่อนคนหนึ่งจะถามถึงว่าที่หวานใจของดาริณขึ้นมา

“แล้ววันนี้ไม่พาทิวเขามาด้วยเหรอจ๊ะ”

“วันนี้ทิวเขาต้องพาคุณแม่ไปทำธุระน่ะ แต่เห็นบอกว่าพรุ่งนี้จะพาฉันไปดูหนังอยู่นะ ชดเชยที่วันนี้ไม่ได้มาด้วย”

“แหมหวานจังเลยนะ อิจฉาดาริณจังที่มีแฟนทั้งหล่อทั้งแสนดีอย่างทิวเขาอะ”

“บ้า! เรากับทิวเขาไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย แค่เพื่อนกันน่ะ”

“เพื่อนอะไรจะใส่ใจกันขนาดนี้จ๊ะ ฉันว่าเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อมากกว่า”

ดาริณมักสร้างภาพให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเธอกับทิวเขามีความสัมพันธ์กันเกินเพื่อน พอถูกแซวเธอก็ทำทีเป็นแก้ข่าวอย่างขวยเขินเพื่อให้เพื่อนเข้าใจผิดไปกันใหญ่ และวิธีนี้มันก็ได้ผลทุกครั้ง

ทว่าระหว่างที่กำลังหัวเราะขบขันกันอย่างสนุกสนาน สายตาของเพื่อนคนหนึ่งก็สะดุดเข้ากับคนที่พวกเธอกำลังกล่าวถึง

ทิวเขามาเดินซื้อของที่ห้างกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งดูกะหนุงกะหนิงราวกับเป็นคู่รัก

“นั่นทิวเขารึเปล่าอะ”

ดาริณหันไปมองตามทิศทางที่ปลายนิ้วชี้ไป นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก ๆ ไม่คิดว่าทิวเขาจะมาเดินห้างกับเด็กผู้หญิงคนนั้น

ยัยเด็กที่ทิวเขาบอกว่าเป็นแค่เด็กในบ้าน แต่ท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อเธอมันเหมือนมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้น

“ผู้หญิงคนนั้นใครอะ น่ารักด้วยนะ”

“อย่ายอมนะดาริณ”

เสียงเพื่อนกระซิบกระซาบเป่าหู ทำให้หญิงสาวยิ่งรู้สึกอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่ ทั้งเสียหน้าแล้วก็เสียใจ

ดาริณลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากร้านด้วยความโมโห ไม่กงไม่กินมันแล้วข้าว

“ดาริณไปแล้ว แล้วใครจ่ายอะ”

อุตส่าห์ชวนดาริณออกมาเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวแต่จู่ ๆ เธอก็โมโหเดินออกไป เพื่อนสาวสามคนนั่งถกเถียงกันเพราะหาคนจ่ายเงินค่าข้าวไม่ได้สุดท้ายจึงได้หารสาม