อุษมาเรียนจบได้สี่ปีแล้วตอนนี้เธออายุยี่สิบหกปีเต็ม  หญิงสาวเลือกที่จะกลับมาบริหารร้านผ้าล้านนาอุษมาที่ลำพูน อันเป็นกิจการของแม่ตั้งแต่สมัยที่อวิกายังเลี้ยงลูกเล็กตามลำพัง  ยี่สิบกว่าปีผ่านไปกิจการร้านผ้าพื้นเมืองและของฝากจากล้านนาได้เจริญก้าวหน้าขึ้นมาก 

เมื่อเมธาวี ผจก.ร้านที่อวิกาไว้ใจที่สุดลาออกไปเพราะปัญหาสุขภาพเมื่อสองปีก่อน  อุษมาจึงขอมารดากลับมาบริหารงานเอง  อวิกาเห็นว่าลูกสาวโตแล้วจึงยอมปล่อยให้กลับมาอยู่ที่นี่ตามลำพัง  ท่ามกลางเสียงค้านของคิมหันต์เขาไม่ต้องการให้ลูกสาวสุดที่รักไปอยู่ไกลสายตาแต่ขัดภรรยาไม่ได้

“น้องเอื้อทำอะไรอยู่ลูก” พีรยาก้าวเข้ามาในร้าน  เธอเป็นหญิงวัยสี่สิบปลายที่ดูอ่อนกว่าวัยมากและยังสวยมากเช่นเดิม  

“น้ามด”  เธอเงยหน้ามองเพื่อนรักของมารดา  หญิงสาวส่งยิ้มให้พีรยาอย่างคุ้นเคยดี เธอสนิทกับพีรยามากกว่าเพื่อนคนอื่นๆ ของอวิกา

“เอื้อดูของอยู่ค่ะ ว่าจะทำอะไรใหม่ๆ ได้ไหม”  เธอตอบพลางมองดูผ้าลายใหม่ในมืออย่างครุ่นคิด

พีรยามองหลานสาวอย่างเอ็นดู 

“วันนี้น้าจะมาชวนมดไปทานข้าวที่บ้าน หนูมีนัดรึยังลูกมีธุระที่ไหนรึเปล่า” 

“ไม่มีค่ะหนูว่าง”  อุษมาตอบเธอมองเวลาจะห้าโมงเย็นแล้ว ปกติบ้านน้ามดทานมื้อเย็น 17:30 น.

“จะได้เวลามื้อเย็นบ้านน้ามดแล้วนี่คะ”  เธอหันมาถาม

“จ้ะ ไปกันเลยไหมไปรถน้าก็ได้ เดี๋ยวให้คนมาส่งจ้ะ” 

“ค่ะ เอื้อไปหยิบกระเป๋าแปบนะคะ”  

จากนั้นอีกสิบนาทีต่อมาเธอและพีรยาก็มาถึงคุ้มเวียงบัว  โต๊ะอาหารกำลังถูกจัดโดยแม่บ้านสองคน 

“ช่วงนี้งานหนักหรือลูก น้าว่าน้องเอื้อผอมลง” 

“เอื้อไดเอทค่ะน้ามด”  อุษมาตอบยิ้มๆ

“จะไดเอททำไม ตอนนี้อ้วนตรงไหนน่ะเรา”  พีรยาพูดแล้วส่ายหน้าไปมา เธอว่าสมัยสาวๆ เธอตัวเล็กแล้วแต่อุษมานี่ดูเอวบางร่างน้อยกว่าเธออีก

อุษมายิ้ม  'น้ามดบ่นเหมือนแม่เลย'  เธอคิดในใจ

เมื่อถึงเวลาอาหารพีรยากอดเอวหลานสาวคนโปรดเข้าห้องอาหาร  อุษมาชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ถอดแบบจากไอยเรศมาไม่ผิดเพี้ยนนั่งคุยกับบิดา  ไอยเรศและพิชญะมารอสองสาวอยู่แล้ว

“สวัสดีค่ะพ่อช้าง”  อุษมายังเรียกไอยเรศว่าพ่อช้างแบบที่เคยเรียกในตอนเด็ก เพราะไอยเรศเป็นพ่อทูนหัวของเธอ

“จ้ะน้องเอื้อมาทานข้าว  วันนี้ตาพีเพิ่งกลับมาถึงลำพูนได้เจอกันรึยังลูก”  ไอยเรศรับไหว้ลูกสาวบุญธรรม

“ยังเลยครับพ่อ  พี่เอื้อสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”  พิชญะทักทายพี่สาวของเพื่อนหรือลูกของเพื่อนแม่ 

“จ้ะ พีกลับมาเที่ยวเหรอ”  เธอตอบแบบเกร็งๆ กับแววตาของหนุ่มรุ่นน้อง

“เปล่าครับ ผมจะมาอยู่ที่นี่เลย”  พิชญะตอบ

“ทานข้าวกันเถอะลูกเดี๋ยวค่อยคุยกัน  น้องเอื้อกินเยอะๆ นะลูก น้าว่าหนูผอมไปนะ”  พีรยาเปลี่ยนเรื่องเพราะแม่บ้านยืนรอตักข้าวให้นานแล้ว

“ขอบคุณค่ะน้ามด”  เธอขอบคุณเมื่อพีรยาตักกับข้าวให้

วันนั้นทานอาหารเสร็จก็ค่ำแล้ว  ไอยเรศจึงพูดขึ้นว่า

“พีไปส่งพี่เขากลับไปเอารถที่ร้านหน่อยลูก”

“ครับพ่อ”  พิชญะลุกขึ้นไปหยิบกุญแจ ในขณะที่อุษมาพูดไม่ออก 

“ไปกันครับพี่เอื้อ”  หญิงสาวจำต้องเดินตามชายหนุ่มรุ่นน้องมาขึ้นรถ

พิชญะขับรถมาตามทาง เธอรีบบอกเมื่อเขาไม่ได้ไปทางร้านของเธอ 

“พี่จะกลับร้านนะพี ต้องไปทางโน้นสิ” 

พิชญะยิ้ม

“มันค่ำแล้วผมไปส่งเอื้อที่บ้านดีกว่า  เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมมารับไปร้านเอง” 

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอเรียกชื่อพี่เฉยๆ ได้ไง”  อุษมาเริ่มไม่พอใจ เด็กบ้านี่เดี๋ยวจะฟ้องน้ามดกับพ่อช้าง คอยดู

“ผมไม่อยากเป็นน้องของเอื้อก็เลยไม่เรียกพี่  ถ้าเอื้ออยากเรียกผมว่าพี่พีผมก็ไม่ว่าอะไรนะ เอื้อดูเด็กกว่าผมอีก”  ที่เขาพูดก็ไม่ได้เกินจริง  อุษมายังดูเหมือนวัยรุ่นอายุ 20 ต้นๆ มากกว่าเป็นหญิงสาวเต็มวัยอายุ 26 แบบในความจริง