รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)

อุษมาเรียนจบได้สี่ปีแล้วตอนนี้เธออายุยี่สิบหกปีเต็ม หญิงสาวเลือกที่จะกลับมาบริหารร้านผ้าล้านนาอุษมาที่ลำพูน อันเป็นกิจการของแม่ตั้งแต่สมัยที่อวิกายังเลี้ยงลูกเล็กตามลำพัง ยี่สิบกว่าปีผ่านไปกิจการร้านผ้าพื้นเมืองและของฝากจากล้านนาได้เจริญก้าวหน้าขึ้นมาก เมื่อเมธาวี ผจก.ร้านที่อวิกาไว้ใจที่สุดลาออกไปเพราะปัญหาสุขภาพเมื่อสองปีก่อน อุษมาจึงขอมารดากลับมาบริหารงานเอง อวิกาเห็นว่าลูกสาวโตแล้วจึงยอมปล่อยให้กลับมาอยู่ที่นี่ตามลำพัง ท่ามกลางเสียงค้านของคิมหันต์เขาไม่ต้องการให้ลูกสาวสุดที่รักไปอยู่ไกลสายตาแต่ขัดภรรยาไม่ได้“น้องเอื้อทำอะไรอยู่ลูก” พีรยาก้าวเข้ามาในร้าน เธอเป็นหญิงวัยสี่สิบปลายที่ดูอ่อนกว่าวัยมากและยังสวยมากเช่นเดิม “น้ามด” เธอเงยหน้ามองเพื่อนรักของมารดา หญิงสาวส่งยิ้มให้พีรยาอย่างคุ้นเคยดี เธอสนิทกับพีรยามากกว่าเพื่อนคนอื่นๆ ของอวิกา“เอื้อดูของอยู่ค่ะ ว่าจะทำอะไรใหม่ๆ ได้ไหม” เธอตอบพลางมองดูผ้าลายใหม่ในมืออย่างครุ่นคิดพีรยามองหลานสาวอย่างเอ็นดู “วันนี้น้าจะมาชวนมดไปทานข้าวที่บ้าน หนูมีนัดรึยังลูกมีธุระที่ไหนรึเปล่า” “ไม่มีค่ะหนูว่าง” อุษมาตอบเธอมองเวลาจะห้าโมงเย

“พีร์ อย่าบอกพ่อแม่พี่เรื่องนี้ได้ไหม” อุษมาเอ่ยหลังจากที่ตำรวจกลับไปหมดแล้ว โดยที่พรุ่งนี้เธอจะต้องไปให้ปากคำที่สภ.ลำพูน ตามที่ร้อยเวรแจ้งไว้ก่อนจะขอตัวกลับไป ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอทันที ราวกับรอฟังอยู่แล้ว แววตาของเขายังมีความเคร่งเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่“อย่าบอกแม่พี่ได้ไหม” เธอพูดอีกครั้ง “แล้วก็…อย่าบอกพ่อช้างกับน้ามดด้วย”พีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไม”“พี่ไม่อยากถูกเรียกตัวกลับกรุงเทพฯ” อุษมารีบอธิบาย “พ่อจะต้องบอกว่าเห็นไหม…บอกแล้วให้อยู่กับคนดูแล ไม่ให้มาอยู่ลำพูนคนเดียว” เธอพูดถึงนายแพทย์คิมหันต์[1] ที่ปกติก็ไม่ได้อยากให้ลูกสาวมาอยู่ที่นี่แต่แรก“อ่อ” พิชญะทำเสียงในคอเป็นเชิงเข้าใจ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยความเชื่อมั่น“ลุงหมอคิมทำได้อยู่แล้ว”อุษมาหันไปค้อนเขา “นั่นล่ะ ตกลงว่าเธอรับปากไหม”“ผมเข้าใจเอื้อนะ” เขาตอบสั้น ๆ “แล้วผมก็รู้ด้วยว่าถ้าลุงคิมรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องไม่ชอบใจแน่ๆ”อุษมาหรี่ตามองอีกฝ่ายสาธยายการคาดเดาความในใจของพ่อเธอ เพราะงั้นแหละ… เธอถึงต้องขอร้องเขาแบบนี้อุษมาสูดลมหายใจอีกครั้งก่อนจะพูดให้ชัดเจน “พี่ขอร้องจริง ๆ นะพีร์ ไม่บอกผ

คืนนั้นอุษมาโทรคุยกับเพื่อนสนิทคือเมฆ หรือนภธีป์ ลูกชายของเพื่อนอวิกาอีกคน คือนภดาราและพสุ[1]“ถ้าแกกลัวผีที่บ้านน้ามดก็มานอนบ้านฉันก่อนก็ได้นี่เอื้อ ห้องฉันว่างหรือจะไปนอนกับยายพิม[2]ก็ได้” นภธีป์ออกความเห็น ตอนนี้ชายหนุ่มทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ “ช่วงรอช่างทำประตูหน้าต่างใหม่ คงไม่กี่วันหรอก”“ขอบใจนะเมฆ งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไปหาน้าฟ้า น้าฟ้าอยู่บ้านปะ” อุษมาถามต่อ“อยู่ แม่อยู่โน่นตลอดแหล่ะ” นภธีป์ตอบก่อนจะวางสายไป อุษมาเก็บของออกจากร้านตรงไปยังรถยนต์ของตัวเอง เธอมีธุระเรื่องงานต้องไปคุยกับไอยเรศ แต่ตั้งใจจะแวะหานภดาราก่อนเพราะว่าอยู่ทางเดียวกันหนึ่งชั่วโมงต่อมา“มาได้เลยลูก ดีเหมือนกันช่วงนี้บ้านน้าก็อยู่กันแค่สองคน น้ากับยายพิม” นภดาราพูด นางรู้อยู่แล้วจากลูกชายที่โทรมาบอกเมื่อสักครู่“ขอบคุณค่ะน้าฟ้า” อุษมายกมือไหว้อย่างขอบคุณ“แต่ว่าบ้านลุงช้างเขาไม่มีผีหรอกลูก มันแค่ดูเงียบเพราะห่างบ้านคนก็ได้” นภดาราแก้ความเข้าใจของหลานสาว ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้ายอมรับ“อาจจะจริงค่ะ แต่เอื้อก็กลัวอยู่ดี” เรื่องนั้นเธอเข้าใจ เพราะว่าส่วนหนึ่งบ้านของไอยเรศหรือคุ้มเวียงบัว เดิมเป็น

“คุยตอนหิวไม่ดีหรอกเอื้อ ไปหาข้าวกินกันเถอะ” เขาย้ำอุษมาหรี่ตามองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความจริงเธอควรปฏิเสธเพราะวันนี้เธอเหนื่อย งานยุ่ง และไม่อยากเสียเวลาไปกับเด็กบ้านี่ และอีกเรื่องก็คือ เขามักจะมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ“พี่ไม่ว่างจะไปกินข้าวกับเธอ” เธอตอบแต่พิชญะไม่เถียง เขาแค่ยื่นมือมาจับข้อมือเธอเบา ๆ แล้วลากให้เดินออกจากหน้าร้านไปด้วยกันเหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก“เธอ!” อุษมาสะบัดแขนออกทันทีแต่ไม่หลุด “อย่ามาจับพี่แบบนี้นะพีร์”ชายหนุ่มหยุดเดิน หันมามองเธอด้วยสายตาเรียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเหมือนแกล้งยั่วโมโห“เอื้อก็อย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กสิครับ”คำว่า “เอื้อ” ที่เขาเรียกเธอตรง ๆ แบบไม่มีคำว่าพี่นำหน้า ยิ่งทำให้ใจเธอวูบไหวโดยไม่รู้ตัวมันน่าหงุดหงิด… และน่าอ่อนใจในเวลาเดียวกัน อุษมากัดฟันแน่น “เธอจะพาพี่ไปกินข้าวที่ไหน”พิชญะยิ้มบาง ๆ เหมือนชนะแล้ว “ร้านข้าวซอยแถวนี้แหละ ไม่ไกล”เธอถอนหายใจยาว “พี่ขับรถเอง”“ไม่ได้” เขาตอบทันที“ทำไมไม่ได้ พี่มีรถนะ” เธอขึงตาใส่พิชญะก้มลงเล็กน้อย สายตาคมสบตาเธอใกล้เกินไป “ผมคิดว่าวันนี้เอื้อไปมาหลายที่ น่าจะเหนื่อยมาก คนเราเวลาเหนื

เช้าวันรุ่งขึ้น อุษมาเข้าร้านตั้งแต่ยังไม่เก้าโมง เธอถือแก้วกาแฟเดินผ่านหน้าร้าน มองเห็นพนักงานขายรอบเช้าเริ่มงานของตัวเองกันอย่างขมักเขม่น เธอรับไหว้พวกเขาก่อนจะตรงไปที่ห้องทำงานชั้นสอง“พี่แอน… ทุกคนมาครบหรือยังคะ” ใกล้ได้เวลานัดเธอถามอนิตาระหว่างเปิดแฟ้มเอกสาร“ครบแล้วค่ะน้องเอื้อ ทั้งโรงงาน ออกแบบ จัดซื้อ แล้วก็บัญชีค่ะ”อุษมาพยักหน้าก่อนจะลุกและเตรียมเข้าห้องประชุม ไม่บ่อยนักจะมีการประชุมร่วมกันของฝ่ายร้านและโรงงาน ซึ่งฝ่ายโรงงานเธอเพิ่งขยายให้ใหญ่ขึ้นหลังจากมาทำงานที่นี่ใหม่ๆ โดยที่ตัดสินใจย้ายส่วนโรงงานไปอีกที่ไม่ไกลจากร้านมาก และหน้าร้านก็มีพื้นที่มากขึ้นในส่วนของการจัดเก็บสต็อกร้าน“ขอบคุณทุกคนที่มานะคะ” อุษมาพูด“วันนี้เอื้อจะสรุปงานเทศบาลให้ชัด ๆ เราต้องได้แบบภายในเที่ยง เพื่อส่งให้เลขานายกฯ พิจารณาช่วงบ่ายค่ะ”ทุกคนเงียบลงทันที“งานนี้เป็นของที่ระลึกยี่เป็งของเทศบาลลำพูน จำนวนสองพันชุด” เธอเลื่อนหน้าจอให้เห็นข้อมูล “ข้อกำหนดคือต้องใช้ได้จริงและต้องดูพรีเมียม เพราะเป็นของแขกและสื่อที่มางานค่ะ”หัวหน้าฝ่ายโรงงานพยักหน้า “ค่ะน้องเอื้อ”อุษมาหยิบปากกาขึ้นแล้วเคาะโต๊ะเบา