กลรักพี่ชายแสนร้าย

กลรักพี่ชายแสนร้าย

last update最終更新日 : 2025-10-31
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
60チャプター
5.2Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อ่านฟิน

รักทรมาน

รักคนเดียว

Badboy

วิศวกร

ขี้อิจฉา/ขี้หึง

โรงเรียน

เข้าใจผิด

เสียใจ

ไม่ชอบขี้หน้าเธอตั้งแต่เด็ก ๆ จู่ ๆ วันหนึ่งพ่อกับแม่ก็ให้เธอมาอาศัยอยู่ที่บ้านในฐานะน้องสาวของเขา "ขอบคุณพี่ทิวเขานะคะ" "ใครพี่เธอ ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่เคยมีน้องสาว คราวหลังอย่าเรียกฉันว่าพี่อีก ฉันไม่ชอบ" ใช้สายตาดุดันพร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด การมาของเธอทำให้เขาไม่พอใจ มีโอกาสเมื่อไหร่จึงหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอสารพัด วันไหนไม่ได้แกล้งก็แทบนอนไม่หลับ พักหลังชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า 'อยากแกล้ง' หรือ 'อยากใกล้' เธอกันแน่

もっと見る

第1話

บทที่ 1 น้องสาวคนใหม่

MD Agency

ทิชาหญิงสาววัยยี่สิบสามปี ส่งยิ้มทักทายบรรดาเพื่อนร่วมงานที่ทยอยกันเดินเข้าบริษัท เธอได้เข้ามาฝึกงานที่บริษัทผลิตสื่อโฆษณาขนาดใหญ่เมื่อหลายเดือนก่อนสมัยยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน และก็ได้รับการทาบทามให้ทำงานต่อเลย

เธอเป็นสาวน่ารัก สดใส ร่าเริงและอัธยาศัยดีคนหนึ่ง นอบน้อมต่อทุกคนทำให้พี่ๆ ในแผนกจึงค่อนข้างเอ็นดูทีเดียว

ขณะเดินทักทายคนนู้นคนนี้ สายตากลมโตก็เหลือบไปเห็นสาวผมสั้นประบ่าท่าทางกระฉับกระเฉงเดินลิ่วอยู่เบื้องหน้า ทำให้ทิชายิ้มกว้าง ไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกระโดดเกาะคออีกฝ่ายทันที

"มอร์นิง~"

"โอ๊ย ยัยทิชา! ปล่อยเลย จะฆ่ากันเหรอไง" อันดามันบ่นอย่างไม่จริงจังนัก ทิชายังคงยิ้มกว้าง แต่ก็ยอมปล่อยคอหญิงสาวร่างเล็กกว่าเป็นอิสระ ดวงตาวิ้งวับเป็นประกายมีความสุขจากข่าวที่เพิ่งรับทราบเมื่อสองวันก่อน

"แก~ ดีใจด้วยนะ ฉันเห็นคลิปคุณวิคเตอร์ขอแต่งงานแล้ว ขอบอกเลยว่าน่ารักมากกกกกก! ความหวานนี่ทะลุผ่านมือถือมาเลยทีเดียว"

"ธรรมดา~ ฉันมันของพรีเมียม"

อันดามันสะบัดบ๊อบท่าทางชวนน่าหมั่นไส้แบบกวนอารมณ์ มุมปากกระจับประดับยิ้มหวานพลางยื่นนิ้วที่มีแหวนเพชรสองวงสวมเอาไว้บนนิ้วนางซ้ายให้ทิชาอิจฉาเล่น เนื่องจากวิคเตอร์เล่นใหญ่ไฟกะพริบ ขอแต่งงานกลางการแข่งขัน ทำให้มีมือดีถ่ายคลิปโมเมนต์แสนหวานนั้นไปเผยแพร่ยังโลกอินเทอร์เน็ต จนเป็นที่พูดถึงในวงกว้าง เพราะก่อนหน้านี้เขาก็มีข่าวฉาวมาระดับหนึ่งกับดาราตัวท็อปของวงการ ทิชาจึงทราบเรื่องน่ายินดีนี้ไปด้วย

"แกเนี่ยนะ จากจะอยากอวยพรแสดงความยินดี ทำฉันหมั่นไส้ซะได้"

"ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นน่า ขอบคุณนะ แกเป็นเพื่อนรักคนหนึ่งของฉันเลย" อันดามันเปลี่ยนท่าทีมาขยี้เส้นผมยาวตรงของสาวตัวสูงกว่าจนยุ่งเหยิง ซึ่งเธอก็มุ่ยหน้าตอบกลับ

"เอาเถอะย่ะ หลังจากผ่านอุปสรรคแสนสาหัสมาแล้ว ต่อจากนี้ก็ขอให้แกมีแต่ความสุข มีชีวิตคู่ที่ราบรื่นนะ"

ทิชายิ้มกว้างอวยพรอันดามันอีกครั้งจากใจจริง อันดามันเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและอนาคตเจ้านาย เนื่องจากเธอเป็นถึงลูกสาวของเจ้าของบริษัทที่ทิชาทำงานอยู่ ทั้งคู่สนิทสนมกันในช่วงฝึกงานเนื่องจากอายุไล่เลี่ยกัน ก่อนที่อันดามันต้องย้ายไปศึกษางานยังแผนกอื่นๆ ต่อไปให้ทั่วทั้งบริษัท เพื่อที่จะได้เรียนรู้งานทั้งหมดและขึ้นมารับตำแหน่งผู้บริหารในอนาคต

"ขอบใจจ้า แต่อย่ามัวดีใจกับฉันเลย แกนั่นแหละเมื่อไหร่จะมูฟออนหาแฟนใหม่สักที"

"ฉันก็ไม่ได้อะไรแล้วเถอะ แค่ยังไม่ได้ถูกใจใครที่ไหน"

ทั้งคู่เดินพูดคุยกันไปเรื่อยๆ ขณะเดินหน้าไปทางลิฟต์ที่มีพนักงานอีกหลายคนยืนรอเช่นกัน ทั้งสองส่งยิ้มทักทายคนอื่นเป็นระยะ

"สนใจผู้ชายบ้างไหมเนี่ย ฉันช่วยหาเอาไหม" สาวห้าวร่างเล็กถามขึ้น

"ไม่รู้อะ...แกก็รู้ฉันไม่เคยคบผู้ชาย แถมยังเกร็งแทบบ้าเวลาผู้ชายเข้ามาใกล้ๆ หรือทำท่าจะจีบ"

"โอ๊ยยยย~ แกจะใช้นิ้วไปทั้งชีวิตเหรอไง! ลองคบผู้ชายดู มันฟินกว่าจริงๆ นะ"

อันดามันหันมาพูดเรื่องลามกเสียงดังแบบไม่อายใคร ทำทิชาตาโตต้องรีบยกมือปิดปากอีกฝ่ายให้เงียบ ก่อนจะหันไปยิ้มแหยให้พนักงานคนอื่นที่หันมามองบทสนทนาของทั้งคู่

"ยัยบ้า! จะพูดดังทำไมเนี่ย แกไม่อายแต่ฉันอายนะ" เธอกระซิบกลับเสียงเครียดท่าทางจริงจัง แต่อันดามันก็ปัดมือเธอออก ยักไหล่อย่างไม่แยแสราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป

"ก็พูดจริงนี่...สรุปแกไม่ชอบผู้ชายเลย หรือว่ายังไง?"

"ไม่เคยคุยอะ เลยไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไง แถมฉันก็แอบกลัวผู้ชายเหมือนกัน" เธอถอนหายใจยาวตอบกลับเสียงเบา

"ลองเปิดใจดูหน่อยน่า ผู้ชายมันก็ไม่ได้แย่ทุกคน เหมือนผู้หญิงนั่นแหละ ที่ไม่ได้ดีทุกคน"

หญิงสาวร่างเล็กกว่าเอื้อมมือมาโอบไหล่ตบปลอบใจ ขณะทั้งคู่ก้าวเข้าไปยังลิฟต์ตัวเดียวกัน

"ถ้ามีดีๆ เข้ามา จะลองดูก็แล้วกัน"

ทิชาตอบกลับแบบขอไปที เพราะเธอเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาทั้งชีวิต ตั้งแต่ชั้นประถมจนจบมัธยมทำให้ไม่ค่อยคุ้นชินกับผู้ชายเท่าไร ช่วงมหาลัยก็มีผู้ชายเข้ามาจีบบ้าง แต่ประสบการณ์ครั้งนั้นไม่ค่อยดีนัก ทำให้เธอเข็ดขยาดและหวาดกลัวผู้ชาย จนสุดท้ายก็ได้มาพบ 'อุ๊งอิ๊ง' อดีตแฟนสาวของเธอ ทั้งคู่เป็นทั้งแฟนและเพื่อน เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงทำให้ทิชามีความไว้วางใจมากกว่า ทั้งคู่คบกันมาร่วมสองปี จนก่อนจบมหาลัย เธอจับได้ว่าอีกฝ่ายแอบคุยกับคนอื่น และบอกว่าไม่ได้รู้สึกกับเธอเหมือนเดิมแล้ว ทั้งคู่จึงลดความสัมพันธ์เป็นแค่เพื่อน ก่อนจะห่างหายกันไปในช่วงที่ต่างคนต่างไปฝึกงาน

จนตอนนี้ทั้งคู่เลิกกันมาได้เกือบปีแล้ว แต่อุ๊งอิ๊งก็ยังเป็นความทรงจำดีๆ อยู่ในใจเธอเสมอ ทั้งคู่เคยช่วยเหลือฝ่าฟันปัญหาในชีวิตมาร่วมกัน มันจึงค่อนข้างผูกพัน แต่ช่วงหลังทิชาก็ไม่ได้คิดถึงอะไรแฟนเก่าเหมือนตอนเลิกกันใหม่ๆ แล้ว

ทิชาทำงานอยู่ในแผนก AE หรือติดต่อประสานงานระหว่างลูกค้าและแผนกต่างๆ เพื่อให้งานสามารถดำเนินไปอย่างราบรื่นและตรงตามความต้องการของลูกค้า ทีมงานก็จะทำงานกันได้ง่ายขึ้น แม้เธอจะยังเป็นเด็กใหม่ แต่เนื่องจากความน่ารักและอัธยาศัยดี รุ่นพี่จึงมักมอบหมายให้เธอช่วยดูแลลูกค้าแบรนด์ใหญ่หลายเจ้า

"สวัสดีค่ะพี่พลอย สวัสดีค่ะพี่กานณ์"

"คนสวยของพี่มาแล้ว~" กานณ์รุ่นพี่สาวร่างท้วมยิ้มทักทายคนมาใหม่ด้วยความยินดี "คุณธนินท์โทรมาที่บริษัทตั้งแต่เช้าแล้ว เขาสนใจทำโฆษณาชิ้นใหม่กับบริษัทเรา รีเควสน้องทิชาให้มาเป็นคนประสานงานเหมือนเดิม ยังไงหนูอย่าลืมติดต่อกลับด้วยนะคะ"

"อ๋อ ได้เลยค่ะ" เธอพยักหน้ารับ แอบเหงื่อตกเล็กน้อยกับลูกค้ารายนี้ที่ทำท่าจะจีบเธอตั้งแต่ร่วมงานกันครั้งก่อน

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ งานของเราก็ต้องเจอลูกค้าหลายแบบ เราน่ะเลิกกลัวผู้ชายได้แล้ว" พลอยรุ่นพี่สาวมั่นอีกคนตบไหล่ให้กำลังใจ

"งื้ออออ~ แต่คุณธนินท์ชอบส่งสายตาแปลกๆ ให้ทิชาอ่า"

"เราก็ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด...ไม่ก็เล่นกลับไปเลย เผลอๆ อาจจะได้เป็นคุณนายไม่รู้ตัว" พลอยหัวเราะแนะนำอย่างกระเซ้าเย้าแหย่กึ่งเล่นกึ่งจริง

"พี่พลอยอ่า~"

"เอ้าๆ อย่ามัวแต่อู้กันครับสาวๆ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว" โจ๊กหัวหน้าแผนกวัยห้าสิบปี ปรบมือเรียกความสนใจจากพนักงานในแผนก ทำให้ทุกคนขานรับแล้วกลับไปนั่งโต๊ะประจำของตัวเองเพื่อเริ่มงาน

ร่างสูงโปร่งผอมแห้งแต่ยังกระฉับกระเฉงก้าวตรงมายังโต๊ะของทิชา ทำให้หญิงสาวหันไปมองด้วยความสงสัย

"มีอะไรเหรอคะพี่?"

"วันก่อนได้ดีลบริษัทใหม่ เกี่ยวกับโลจิสติกส์ส่งออกระหว่างประเทศ ชื่อ JRV LOGISTICS เจ้าของเขาเป็นเพื่อนคู่หมั้นน้องอันดามัน น้องอันเลยเสนอให้ทิชาช่วยดูแลเจ้านี้ด้วย"

"โห ท่าทางบริษัทใหญ่น่าดูเลย จะให้ทิชาทำจริงๆ เหรอคะ" เธอมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย กลัวว่ารุ่นพี่คนอื่นในแผนกจะไม่พอใจเท่าไรที่เธอได้รับงานใหญ่ข้ามหน้าข้ามตา

"ไม่เป็นไร ติดปัญหาตรงไหนก็ปรึกษาทุกคนได้ ยังไงก็ทำเพื่อบริษัทอยู่แล้ว"

"โอเค ได้ค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดข้อมูลลูกค้าให้ทางอีเมลนะ หลังจากนี้ก็ไปดีลต่อกับลูกค้าเองว่าทางนั้นต้องการอะไรแบบไหน"

"ค่ะพี่โจ๊ก"

ทันทีที่หัวหน้าแผนกเดินจากไป กานณ์รุ่นพี่สาวร่างท้วมก็รีบเลื่อนเก้าอี้โต๊ะทำงานเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น

"ว้าววว ปีนี้ทิชาโชคดีจริงๆ ได้แต่ลูกค้าบริษัทใหญ่"

"หนูล่ะกลัวจะทำได้ไม่ดีน่ะสิพี่กานณ์ เพื่อนคุณวิคเตอร์ด้วย" ยิ่งเป็นคนรู้จักของอันดามันทำให้ทิชาแอบประหม่าหน่อยๆ กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดแล้วกระทบถึงความสัมพันธ์ ซึ่งหน้าที่เธอคือต้องคอยแก้ไขและประสานงานให้งานออกมาราบรื่นที่สุด

"แค่น้องทิชายิ้มหวาน ส่งสายตาปริบๆ ผู้ชายก็เข่าอ่อนแล้วหนู~"

"พี่กานณ์อ่า หนูกังวลจริงๆ นะคะ" เธอหน้างอเมื่อรุ่นพี่ยังเอาแต่แซวเล่น

"เอาน่าๆ ค่อยเครียด แต่โทรหาคุณธนินท์ได้แล้ว!"

"ค่าๆ ทราบแล้วค่า"

เธอรับคำเสียงยานคาง แล้วติดต่อหาลูกค้าเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับคอนเซ็ปต์งานชิ้นใหม่

แม้งานของเธอจะไม่ต้องออกแรงอะไรมาก แต่การต้องดูแลลูกค้าหลายเจ้าพร้อมกันก็เล่นเธอหัวหมุนได้เช่นกัน แล้วเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นพร้อมกระเพาะน้อยๆ ที่เริ่มก่อการประท้วง ทำให้ทิชาวางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วรีบบอกลารุ่นพี่ในแผนก

เรียวขาเพรียวยาวก้าวฉับๆ ไปตามทางเดิน มุ่งตรงสู่แผนกครีเอทีฟ มือบางเกาะขอบประตูและส่งสายตาเว้าวอนไปยังร่างเล็กที่ขมวดคิ้วจดจ่อกับงานตรงหน้า

"อัน~ อันจ๋าาาา ทิชาหิวข้าวแล้ว~"

"น้องอัน ทิชามาตามแล้ว" จีจี้รุ่นพี่ในแผนกครีเอทีฟช่วยสะกิดไหล่หญิงสาวให้รู้ตัว เธอถอนหายใจยาวแล้วมองตรงมายังขอบประตูที่มีลูกแมวหน้าซื่อส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ไม่หยุดหย่อน

"ยัยนี่! หิวก็ลงไปกินคนเดียวสิยะ"

"น้าาาา~ ไปด้วยกันเถอะ" ทิชาส่งเสียงแง้วๆ น่ารักตอบกลับไป ทำให้อันดามันได้แต่กลอกสายตาระอา แต่ข้างในกลับใจอ่อนไปเรียบร้อยแล้ว

สุดท้ายสาวห้าวก็พ่ายแพ้ให้แก่ความน่ารักของอีกฝ่าย จนต้องยอมวางมือจากงานแล้วเก็บของลงไปกินกลางวันพร้อมเพื่อนสาว

ทั้งคู่นั่งอยู่ในร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำ หลังจากสั่งอาหารโปรดกันไปคนละจาน อันดามันก็ยังคงหมกมุ่นวุ่นวายกับการพิมพ์ข้อความรัวใส่โทรศัพท์จนทิชาแอบเกรงใจ

"ฉันรบกวนเวลาแกทำงานหรือเปล่า ขอโทษนะ เดี๋ยววันพรุ่งนี้ฉันลงมาพร้อมพี่ในแผนกก็ได้" หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อย ทำให้อันดามันยอมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ในมือ

"บ้า! ไม่ใช่ ฉันคุยกับสามีอยู่ งอแงจะให้รีบกลับบ้าน"

"อ๋อ...แต่ไหนๆ เขาก็ขอแต่งงานแล้ว แกก็น่าจะลดงานแล้วเอาเวลาไปเตรียมงานแต่งไม่ดีกว่าเหรอ" ทิชาลองแนะนำออกไป

"ฉันก็ถึงได้รีบเร่งเคลียร์งานอยู่นี่ไง ผัวงี่เง่าก็ดันไม่เข้าใจ วู้วววว~"

"ใจเย็นค่า อย่าเพิ่งหยุมหัวสามี"

"เออใช่! ฉันเสนอชื่อแกให้ดูแลบริษัทเพื่อนวิคเตอร์นะ พี่โจ๊กบอกหรือยัง"

"บอกแล้วเมื่อเช้า ก็ว่าจะคุยเรื่องนี้กับแกพอดี พี่ๆ ในแผนกบอกนั่นบริษัทใหญ่มาก ติด หนึ่งในสามของประเทศเลยนะ แกจะให้ฉันดูแลจริงเหรอ"

"มั่นใจหน่อยดิ ทำได้อยู่แล้ว งานไม่ได้ยากอะไร" อันดามันตอบกลับเธอพร้อมก้มพิมพ์ข้อความด่าสามีในอนาคตไปด้วยโทษฐานงอแงไร้สาระ

"เล่าให้ฟังหน่อยสิ ฉันจะได้มีข้อมูลเพิ่มไปคุยกับลูกค้าถูก"

"เอิ่มมมม..." ร่างเล็กวางโทรศัพท์ลง พลางยกแขนเท้าคางทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เอาจริงๆ ฉันไม่รู้อะ"

"เอ้า! ยัยนี่!"

"ฮ่าๆๆๆ ฉันไม่รู้เรื่องบริษัทเขาก็จริง แต่ก็เคยเจอตัวเจ้าของอยู่ เป็นคนเงียบๆ ค่อนข้างเนี้ยบมากเลยแหละ วิคเตอร์บอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะไอคิวถึงหนึ่งร้อยหกสิบ แถมรักความเพอร์เฟกต์เป็นที่สุด"

ได้ฟังแค่นี้ทิชาก็อยากจะเอาหน้าทิ่มจานหมูกระเทียมเบื้องหน้า นี่ไม่ต่างจากส่งเธอเข้าโรงเชือดแม้แต่น้อย

ยัยอันนะ ยัยอัน ส่งลูกค้าแต่ละคนมาให้มีแต่งานหินทั้งนั้น

"ใจเย็น อย่าเพิ่งร้องไห้ โอนิกซ์กับพี่แพรวาเขาเพิ่งมีลูกกัน คงไม่ได้มาคุมงานครั้งนี้เองหรอก" อันดามันหัวเราะขบขันกับท่าทางของเพื่อนสาวที่ทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกพรุ่งนี้

"เฮ้ออออ~ แล้วไม่รีบบอก"

"แต่เขาจะส่งใครมาไม่รู้นะ แต่คงไม่เคี่ยวเท่าเพื่อนวิคเตอร์หรอก ทำใจให้สบายๆ ครั้งก่อนแกเคยแนะนำให้หว่านเสน่ห์ใส่ลูกค้านี่ ครั้งนี้แกก็ลองทำดูซะนะ เผื่องานจะราบรื่นขึ้น"

ได้ทีคนตัวเล็กก็หยอกล้อกลับ ทิชามุ่ยหน้าด้วยความเศร้าสลด ก่อนจะลงมือกินอาหารตรงหน้า ทั้งคู่เมาท์มอยพูดคุยกันไปเรื่อยตั้งแต่เรื่องดารา งาน ลามไปถึงเรื่องลามกใต้สะดือ ซึ่งคนเปิดประเด็นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสาวแซ่บสุดมั่นอย่างอันดามัน

เธอต้องกลั้นใจฟังด้วยพวงแก้มเห่อร้อน กระอักกระอ่วนใจเป็นที่สุด กับเรื่องเล่าแสนวาบหวิวที่เพื่อนสาวยกขึ้นมาเป็นวิทยาทานให้สาวซื่ออ่อนประสบการณ์ได้ศึกษา
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
จบแล้วววววว
2026-03-27 17:08:42
1
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกค่ะ อ่านเพลินมากกกกกก
2026-03-27 17:08:33
1
0
60 チャプター
บทที่ 1 น้องสาวคนใหม่
@ สนามแข่งรถเสียงเร่งเครื่องของรถซูเปอร์คาร์สองคันดังกระหึ่มอยู่ในสนามแข่งรถตรงจุดออกตัว สองหนุ่มเพื่อนซี้ ทิวเขา และ วายุ กำลังจ้องเขม็งมองกันประหนึ่งว่ามีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปวิ่งมาระหว่างดวงตาทั้งสองคู่แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน แต่เมื่ออยู่ในสนามแข่งทั้งคู่ต่างก็มองอีกฝ่ายเป็นคู่ต่อสู้ใคร ๆ ก็รู้ว่าไอ้สองคนนี้มันไม่ยอมกันมาแต่ไหนแต่ไรเมื่อไฟสัญญาณให้ออกตัวรถสองคันก็พุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็ว ทั้งทักษะการขับและประสบการณ์การแข่งทั้งสองหนุ่มถือว่าฝีมือสูสีไม่มีใครดีหรือด้อยไปกว่ากันการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด สองหนุ่มเชือดเฉือนราวกับเป็นคู่ศัตรูมาแต่ชาติปางไหน ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นนำอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่รอบสุดท้ายรถของทิวเขาจะเร่งเครื่องขึ้นมาจนทิ้งห่างจากรถของวายุอยู่หลายช่วงคัน“วันนี้ไอ้ทิวเขาแม่งได้ว่ะ แซงหน้าไอ้วายุไปหลายช่วงคันแล้ว เฮ่อ! สงสัยกูจะได้เสียเงินอีกแหง ๆ”ออสติน หนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์เอ่ยขึ้นขณะยืนลุ้นอยู่บนห้องรับรองลูกค้าวีไอพีของสนามแข่งรถ นัยน์ตาสีน้ำตาลเพ่งไปด้านหน้าที่เป็นกระจกใสซึ่งสามารถมองเห็นวิวสนามได้แบบสามร้อยหกสิบองศาภายในห้องกว้างมีจอมอนิเ
続きを読む
บทที่ 2 สมาชิกใหม่ของบ้าน
‘ออกไป! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ฉันเกลียดเธอ ยัยน้ำเน่า’คำพูดเมื่อสิบสามปีก่อนยังดังก้องอยู่ในหูของน้ำหวาน แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปีแต่ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เคยเกลียดเธออย่างไรก็ยังเกลียดอย่างนั้นหญิงสาวคิดในใจขณะลากกระเป๋าเดินทางตามหลังเขาต้อย ๆปึก!ชายหนุ่มหยุดเดินโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้หญิงสาวชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจังใบหน้าหล่อคมหันขวับกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมทั้งพ่นลมหายใจใส่เธอเสมือนไม่พอใจ“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”หญิงสาวก้มหน้างุดหลังจากยกมือไหว้ขอโทษขอโพยเขา“ซุ่มซ่าม”เขาทำหน้าตึงใส่แล้วเดินดุ่ม ๆ ไปที่รถหญิงสาวจึงรีบตามไปหลังหอบหิ้วกระเป๋าขึ้นรถน้ำหวานก็เข้ามานั่งด้านข้างคนขับ เธอยังไม่ทันปิดประตูให้สนิทรถคันหรูก็เคลื่อนออกตัวอย่างแรงจนร่างเล็กหงายหลังไปติดกับเบาะเธอรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไว้ไม่อย่างนั้นอาจเกิดอันตรายได้ ทักษะการขับรถของเขายิ่งดูแปลก ๆ อยู่ด้วย จู่ ๆ ก็เหยียบคันเร่งแรง ๆ แล้วเหยียบเบรกกะทันหันเหมือนกำลังแกล้งเธออย่างไรอย่างนั้นรถซูเปอร์คาร์ราคาหลายล้านแล่นอยู่บนทางด่วนด้วยความเร็วเกือบร้อยหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง หญิงสาวนั่งหลับตาป
続きを読む
บทที่ 3 เพื่อนสาวคนสนิท
@ผับหรูเสียงเพลงจังหวะ EDM ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ในผับหรูแห่งหนึ่งซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นผับที่ผู้คนนิยมมาเที่ยวเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศเหล่านักท่องราตรีมากมายต่างพากันโยกย้ายอวดกันวาดลวดลายอย่างไม่มีใครยอมใคร แสงไฟส่องกะพริบหมุนวนไปมาตามจังหวะเพลงเพื่อช่วยเพิ่มความครื้นเครงให้กับเหล่านักดื่มทั้งหลายภายในห้องวีไอพีของผับมีการรวมตัวกันของนักศึกษากลุ่มหนึ่งซึ่งพวกเขามักนัดกันมาสังสรรค์ที่นี่เป็นประจำ“แดกเต็มที่เลยเพื่อน มื้อนี้กูเลี้ยงเอง”เจ้าขุนเอ่ยขึ้นเมื่อเพื่อนมาครบองค์ประชุมออสตินกระดกเหล้าเข้าปากรัว ๆ เพื่อระบายความขุ่นเคือง นึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นแล้วรู้สึกโมโหไม่หายที่ไอ้เจ้าขุนมันพูดปาว ๆ ว่าจะเลี้ยงน่ะเงินกูทั้งนั้น“มึงไม่ต้องเครียดหรอกน่าคราวหน้ากูไม่ออมมือให้มันแน่”วายุตบไหล่ออสตินเบา ๆ ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ“กูไม่เชื่อมึงแล้วไอ้ห่า ดูจากสถิติที่มึงแข่งกับไอ้ทิวเขาแล้วกูขอย้ายไปเดิมพันข้างมันดีกว่า”ออสตินย้ายไปนั่งข้างทิวเขา ยกมือขึ้นมาบีบนวดไหล่เพื่อนเบา ๆ เพื่อเอาอกเอาใจ“คราวหน้ากูขอเดิมพันข้างมึงนะ”“ว่าไง มึงยอมป้ะ” ทิวเขาหันมาถามเจ้าขุนเจ้าขุนพยักพเยิดหน้าให้
続きを読む
บทที่ 4 เด็กในบ้าน
เช้าวันต่อมา“เมื่อคืนขวัญได้ยินเสียงน้ำหวานร้องไห้อยู่ในห้อง สงสัยจะคิดถึงบ้านนะคะ”ของขวัญพูดขึ้นขณะวางแก้วกาแฟไว้ตรงหน้าผู้เป็นสามีทิศเหนือเงยหน้าสบตากับภรรยาแล้วทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพูดขึ้นว่า“ไม่แปลกหรอกที่น้ำหวานจะคิดถึงบ้าน ปกติไอ้ริวมันไม่ค่อยได้พาน้ำหวานไปเที่ยวไหน เอาแต่ทำงานงก ๆ เลยพลอยทำให้น้ำหวานกลายเป็นคนติดบ้านน่ะสิ““ถ้างั้นวันนี้ขวัญพาน้ำหวานไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาดีไหมคะ เผื่อจะช่วยให้เธอหายเศร้าได้บ้าง”“พี่ว่าก็ดีนะ ให้ตาทิวเขาขับรถพาไปสิ”“โอ๊ย! รายนั้นพึ่งพาได้ที่ไหนล่ะคะ ขับรถออกจากบ้านตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”“นี่มันอยู่ติดบ้านไม่เป็นรึไง เจ้าลูกคนนี้”“ขวัญก็ว่างั้นแหละค่ะ เหมือนใครตอนหนุ่ม ๆ ก็ไม่รู้”เมียรักทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินหนีขึ้นไปชั้นสองทิศเหนือถึงกับสะดุ้งเฮือก กาแฟที่เพิ่งจะกลืนลงคอแทบล้นทะลักออกมาทางเก่า จะเหมือนใครเล่าก็เหมือนเขาน่ะสิ เหมือนเป๊ะราวกับถอดแบบกันมา นี่แหละหนาที่เขาเรียกว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นเวลาต่อมาหลังจากชักชวนน้ำหวานให้ออกมาเป็นเพื่อนซื้อของ สองสาวต่างวัยก็พากันเดินเล่นอยู่ในห้างแห่งหนึ่ง ของขวัญพาหลานสาวคนใหม่เลือกซื้อของใช้จำ
続きを読む
บทที่ 5 ไปส่ง
กลางดึกหญิงสาวนอนกระสับกระส่าย แม้จะรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างแต่สุดท้ายก็นอนไม่หลับเหมือนเดิม พอสมองว่างก็เผลอคิดถึงแต่เรื่องเก่า ๆ แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเสียดื้อ ๆจะร้องไห้เสียงดังก็ไม่ได้เดี๋ยวจะถูกลูกชายเจ้าของบ้านมาต่อว่าเหมือนเมื่อคืน แต่จะให้อดทนอดกลั้นก็คงไม่ไหว หญิงสาวจึงตัดสินใจออกไปนั่งร้องไห้ที่สนามหญ้าหน้าบ้านฮือ! ฮึก! ฮือ!เสียงผู้หญิงร้องไห้แว่วมาตามสายลม ยิ่งภายในห้องเงียบกริบมันยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คนที่ยังนอนไม่หลับต้องเดินออกไปตรงระเบียงห้อง แล้วชะเง้อชะแง้มองหาที่มาของเสียงเขาเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ของใครบางคนอยู่ตรงหลังพุ่มไม้ชายหนุ่มเดินออกจากบ้านแล้วมุ่งไปยังสนามหญ้า ค่อย ๆ ย่องเข้าไปด้านหลังคนที่นั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องห่มร้องไห้ยัยเด็กน้ำหวานอีกแล้วเธอจะกวนโมโหเขาไปถึงไหน“เธอรู้ไหมว่าเสียงร้องไห้ของเธอมันไปรบกวนการนอนของคนอื่น”“คุณทิวเขา”หญิงสาวสะดุ้งโหยงตกใจพร้อมกับอุทานชื่อคนที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง ขนาดหนีมาร้องไห้อยู่ตั้งไกลเขายังได้ยินเสียงอีกเหรอหูเทพหรือยังไงกันหญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน“ขอโทษค่ะ”แม้จะหยุดร้องไห้ไปแล้วแต่น้ำเสียงยังเจือปน
続きを読む
บทที่ 6 เพื่อนใหม่
บรรยากาศของเช้าวันจันทร์ช่างแสนวุ่นวาย ผู้คนมากมายต่างแก่งแย่งกันใช้พื้นที่บนถนนซึ่งเป็นเส้นทางสัญจรที่ขึ้นชื่อว่ารถติดเป็นอันดับต้น ๆ ของเอเชียคนขับนั่งหน้าตึงอย่างไม่สบอารมณ์ รีบก็รีบแถมยังต้องมาทำตามคำสั่งของผู้เป็นแม่ คอยรับคอยส่งยัยน้ำหวานประหนึ่งว่าเขาเป็นคนขับรถของเธอแล้วยัยผู้โดยสารก็เอาแต่นั่งหันหน้าไปทางหน้าต่าง ไม่พูดไม่คุยทำเหมือนรังเกียจเขาอย่างไรอย่างนั้นเหอะ! อยากคุยด้วยตายล่ะเมื่อหลุดพ้นจากถนนเส้นรถติดมาได้ทิวเขาก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง แซงซ้ายแซงขวาแม้กระทั่งอยู่ในเขตเส้นทึบเขาก็ไม่เว้น แถมยังเหยียบเบรกจนคนนั่งด้านข้างหัวทิ่มอยู่หลายครั้งการได้แกล้งเธอมันคงเป็นเรื่องสนุกของเขา หญิงสาวนั่งนิ่งไม่ทักไม่ท้วงสักคำ แม้จะหวาดกลัวแต่ก็พยายามอดทนอดกลั้นข่มความรู้สึกเอาไว้ไม่แสดงออกมาให้ชายหนุ่มได้ใจแต่ยิ่งเห็นเธอเงียบคนชอบเอาชนะกลับยิ่งไม่พอใจ เขาหักพวงมาลัยไปมาจนร่างเล็กหัวสั่นหัวคลอนดูซิว่าเธอจะนิ่งได้ซักกี่น้ำแต่ก็ผิดคาด เพราะคนข้าง ๆ เอาแต่นั่งเงียบไม่มีทีท่าว่าจะร้องไห้อ้อนวอนอย่างครั้งที่แล้วทิวเขาชักหงุดหงิดจึงตัดสินใจจอดรถทั้งที่ยังไม่ถึงมหาวิทยาลัย"ลงไปได้แล
続きを読む
บทที่ 7 แกล้ง
อีกด้านวันนี้ทิวเขาถูกเพื่อน ๆ รบเร้าให้มาทานข้าวที่โรงอาหารคณะแพทย์ และเหตุผลที่ไอ้สามตัวนี้มันอยากมาก็ไม่มีอะไรมากนอกจากมาส่องสาว เมื่อเช้ามีเพื่อนในสาขามาป่าวประกาศว่านักศึกษาแพทย์ปีนี้มีแต่คนแจ่ม ๆ การันตีจากคนที่ไปแอบส่องมาหมดแล้วทุกคณะนอกจากมาดูสาวก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ไอ้สามตัวมันอยากมา นั่นก็คืออยากเห็นหน้าน้ำหวานโดยเฉพาะวายุ ดูเขาจะอยากรู้อยากเห็นกว่าคนอื่นแม้ทิวเขาจะไม่ค่อยอยากมาสักเท่าไหร่ แต่พอขัดใจพวกมันก็หาว่าเขามีพิรุธ สุดท้ายเลยต้องยอมมาร่างสูงของสี่หนุ่มต่างคณะเป็นที่ต้องตาต้องใจบรรดาสาว ๆ เสียงพูดคุยเกรียวกราวดังขึ้นตามหลังเวลาพวกเขาเดินผ่าน ในมหาวิทยาลัยนี้ไม่มีใครไม่รู้จักตำนานคิงวิศวะ หนุ่มหล่องานดีดีกรีแต่ละคนไม่ธรรมดา คนหนึ่งก็ลูกนักธุรกิจ คนหนึ่งก็ลูกผู้มีอิทธิพล คนหนึ่งก็ลูกเจ้าของรีสอร์ตหลายพันไร่ที่เขาใหญ่ ส่วนอีกคนมีเสียงเล่าลือกันว่าเขาเป็นทายาทมาเฟีย“อย่างที่ไอ้เต้พูดไม่มีผิดเลย เด็กแพทย์ปีนี้มีแต่คนแจ่ม ๆ เห็นแล้วอยากป่วยเลยว่ะ”คนเจ้าชู้ประตูดินพูดขึ้นหลังจากเหยียบย่างเข้ามาในโรงอาหารต่างคณะ นัยน์ตาสีน้ำตาลของหนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์หันซ้ายหันขวา
続きを読む
บทที่ 8 คนส่งของ
ตั้งแต่วันแรกของการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย นี่ก็ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว น้ำหวานยังคงขยันขันแข็งแถมยังดูกระปรี้กระเปร่า ตื่นแต่เช้าไปมหาวิทยาลัยเลิกเรียนก็กลับมาอ่านหนังสือต่างจากอีกคนที่เอาแต่เที่ยวกลางคืนพอเช้ามาก็ตื่นสาย บางวันก็ไปเรียนแทบไม่ทันวันนี้น้ำหวานมีเรียนบ่ายเพราะช่วงเช้าอาจารย์ยกคลาส แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ตั้งใจจะออกจากบ้านตั้งแต่เก้าโมงเพราะอยากไปติวหนังสือกับเพื่อนร่างบางกำลังจะเดินออกจากบ้านทว่าต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลัง“น้ำหวาน”“คะอาขวัญ”“วันนี้รีบรึเปล่าลูก”“ไม่รีบค่ะ อาขวัญมีอะไรจะใช้หวานเหรอคะ”“ช่วยเอาแฟลชไดรฟ์อันนี้ไปให้พี่ทิวเขาที่คณะที เห็นบอกว่ามีพรีเซนต์งานตอนสิบโมงครึ่งแต่ลืมเอาแฟลชไดรฟ์ไป”แม้จะลำบากใจแต่น้ำหวานก็ไม่กล้าปฏิเสธคำไหว้วาน เธอรับแฟลชไดรฟ์จากมือผู้เป็นอามาใส่กระเป๋าสะพายแล้วรีบออกจากบ้านเขามีพรีเซนต์งานตอนสิบโมงครึ่งแปลว่าเธอมีเวลาเดินทางแค่หนึ่งชั่วโมงนิด ๆ เท่านั้นภาวนาว่าอย่าให้รถติดละกันอีกด้านร่างสูงกระสับกระส่ายหายใจติดขัด ขณะรอให้คนที่บ้านเอาแฟลชไดรฟ์ซึ่งมีงานชิ้นสำคัญอยู่ในนั้นมาให้ และตอนนี้มันก็ใกล้
続きを読む
บทที่ 9 หลีกเลี่ยง
หลังจากทิวเขาบอกเอาไว้ว่าอย่ามาให้เห็นหน้า น้ำหวานก็เลี่ยงการเผชิญหน้าตามที่เขาสั่ง ถ้ามีเรียนตอนเช้าเหมือนกันเธอจะออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด ตอนเย็นก็กลับดึก ๆ แล้วอ้างเหตุผลว่าต้องอยู่ซ้อมเชียร์ เสาร์อาทิตย์ก็ขลุกตัวอยู่ในห้องรอจนกว่าชายหนุ่มออกจากบ้านเธอจึงลงมาช่วยงานป้าสุในครัวหญิงสาวทำแบบนี้มาร่วมสองสัปดาห์ซึ่งถือว่าได้ผลดีเลยทีเดียว ตั้งแต่ไม่ได้เจอหน้าทิวเขาก็รู้สึกว่านอนหลับเต็มอิ่มกินข้าวอร่อย สบายใจเสียยิ่งกว่าอะไรซะอีกทว่าอีกด้านดันกลับกันตั้งแต่วันนั้นทิวเขาก็เอาแต่หงุดหงิดงุ่นง่าน หาเรื่องทะเลาะกับชาวบ้านราวกับคนพาล ไม่เป็นอันทำงานทำการจนเพื่อนสนิทพากันสงสัย“เป็นห่าอะไรอีกครับ”เจ้าขุนว่าให้คนที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงมาเกือบสองสัปดาห์ คิ้วหนาขมวดจนทำให้พวกเขาพลอยรู้สึกเครียดตามไปด้วย“เซ็งว่ะ”“มึงรู้ตัวไหมว่าช่วงนี้มึงชักเหมือนหมาบ้าขึ้นทุกวัน วัน ๆ เอาแต่หงุดหงิด ใครทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง อาการเหมือนคนเมียหาย”เพื่อนสนิทสุดซี้ที่รู้ใจแทบทุกอย่างอย่างวายุถามจี้ใจดำ เขาเป็นเพื่อนกันมานานทำไมจะดูไม่ออกว่าทิวเขาเป็นอะไร เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าสาเหตุเกิดจากใครเท่านั
続きを読む
บทที่ 10 รับผิดชอบ
เช้าวันต่อมา เพราะมีเรียนเช้าหญิงสาวจึงรีบอาบน้ำแต่งตัว แต่ยังไม่ทันเสร็จเรียบร้อยดีก็ได้ยินเสียงคนมาเคาะประตูอยู่หน้าห้องร่างอรชรสวมใส่กระโปรงนักศึกษาโดยที่ท่อนบนยังสวมเพียงเสื้อกล้ามสีขาวบาง ๆ คลุมทับเสื้อชั้นในอีกที เธอรีบไปเปิดประตูให้คนหน้าห้องเพราะคิดว่าเป็นอาขวัญของเธอทว่ากลับไม่ใช่“มีอะไรคะ”ทิวเขายืนนิ่งชะงักงัน จ้องมองผิวเนื้อขาวผ่องตรงร่องกลางหน้าอกอย่างลืมตัว พอรู้ตัวก็กระแอมไอเบา ๆ ประหนึ่งว่าคันยุบยิบอยู่ในลำคอจากนั้นก็ปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึมแล้วเอ่ยขึ้นว่า“ลืมหน้าที่ของเธอไปแล้วรึไง”“หน้าที่อะไรคะ”“เรื่องที่เธอต้องรับผิดชอบฉันไง”หญิงสาวนิ่วหน้าแล้วถอนหายใจ มาก่อกวนกันแต่เช้าเขาคงมีเรื่องมากลั่นแกล้งเธอแหง ๆ“แล้วหวานต้องทำอะไรบ้างคะ”“ไม่มีอะไรมาก ก็แค่...ทำแทนฉันทุกเรื่องที่ฉันทำไม่ได้ แค่นั้น”“แล้วอะไรที่คุณทำไม่ได้แล้วหวานต้องทำแทนบ้างล่ะ”“นี่ไง”ทิวเขาบุ้ยปากไปตรงแผงอกของตัวเองที่สวมเสื้อนักศึกษาเอาไว้ทว่ายังไม่ได้ติดกระดุมเลยสักเม็ดหญิงสาวเลื่อนสายตาลงต่ำตามร่องกล้ามที่เรียงตัวกันเป็นลอน ผิวเนียนขาวผ่องกอปรกับซิกซ์แพ็กผสมผสานกันอย่างลงตัวชวนให้น่าหลงใหล
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status