บทที่ 12 หอม

หลังกลับมาจากซื้อของน้ำหวานก็เป็นฝ่ายหอบหิ้วทุกอย่างเข้าบ้าน ร่างสูงที่เดินตามหลังเอาแต่จ้องมองเธอไม่วางตา มุมปากยกยิ้มอยู่ตลอดเวลาราวกับมีความสุขนักหนา

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะน้ำหวาน”

ของขวัญเอ่ยถามคนที่เดินเข้ามาก่อน

“ไม่ใช่ของหวานหรอกค่ะ ของคุณทิวเขาน่ะค่ะ หวานแค่ไปช่วยหิ้ว”

คนอายุเยอะหรี่ตาแคบมองหน้าเจ้าลูกชายด้วยความประหลาดใจ ทิวเขาชวนน้ำหวานไปเดินซื้อของที่ห้างด้วยกันมันชักยังไง ๆ ปกติลูกชายของเธอยอมอยู่ใกล้หญิงสาวซะที่ไหน

‘แปลกมาก’

ร่างสูงของลูกชายนั่งลงด้านข้างผู้เป็นแม่แล้วโอบกอดออดอ้อน จากนั้นก็หอมแก้มดังฟอดราวกับคนอารมณ์ดี

“ให้หวานเอาของไปเก็บที่ห้องคุณทิวเขาเลยไหมคะ”

เธออยากเข้าห้องเต็มที ครั้นจะทิ้งข้าวของไว้ตรงนี้เดี๋ยวจะถูกเขาดุเอาอีก จึงเอ่ยถามเจ้าตัวก่อนว่าต้องการแบบไหนจะให้เธอถือเข้าไปไว้ให้หรือว่าเขาจะถือไปเอง

“เอาไปไว้ในห้องฉันเลย”

“ค่ะ”

หญิงสาวหอบหิ้วข้าวของทั้งหมดขึ้นบันไดโดยมีชายหนุ่มเดินตามขึ้นไป คนอายุมากมองตามเด็กทั้งสองคนแล้วยิ้มจนแก้มปริ ได้เห็นทั้งคู่สามัคคีกันแบบนี้ค่อยชื่นใจขึ้นมาหน่อย

ร่างสูงเปิดประตูห้องนอนของตัวเองให้หญิงสาว ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้มีโอกาสเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของชายหนุ่ม หลังจากวางข้าวของลงบนพื้นน้ำหวานก็หันหลังตั้งท่าจะเดินกลับห้องทันที

“เดี๋ยว”

จู่ ๆ เขาก็เรียกเธอเอาไว้ หญิงสาวจึงหันกลับไปมองเขา

มือหนายื่นถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้พร้อมกับพูดว่า

“ฉันให้”

ทิวเขายื่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่น้ำหวานเป็นคนเลือกกลิ่นเองให้เธอ หญิงสาวนิ่งชะงักด้วยความแปลกใจยืนอ้ำอึ้งอย่างคนพูดไม่ออก

“รับไปสิ”

เขารบเร้าให้เธอรับของยิ่งเธอเงียบเขายิ่งทำตัวไม่ถูก

“หวานรับไม่ได้หรอกค่ะ”

เหนื่อยใจกับยัยคนเรื่องมาก ผู้ใหญ่ให้ของแทนที่จะรับไว้กลับทำเป็นหยิ่งผยอง ชายหนุ่มมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะขยับเท้าเข้าใกล้แล้วจับแขนของเธอยกขึ้น

เขาห้อยถุงกระดาษหูหิ้วเอาไว้กับแขนของเธอแล้วเอ่ยสั้น ๆ

“ฉันสั่ง”

ไม่อยากรับก็ต้องจำใจรับ

“ขอบคุณค่ะ”

เธอไม่ลืมกล่าวขอบคุณเขาก่อนออกจากห้อง

เมื่อกลับเข้าห้องมาน้ำหวานก็วางถุงกระดาษไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะหยิบขวดน้ำหอมออกจากถุงแล้วเปิดฝา โน้มศีรษะดมกลิ่นน้ำหอมที่เป็นคนเลือกเองกับมือ

‘เขาตั้งใจซื้อให้เธอตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ’

ริมฝีปากจิ้มลิ้มระบายยิ้มด้วยความดีใจ

วันต่อมา

น้ำหวานตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าครัวช่วยป้าสุทำอาหาร เพราะเป็นวันหยุดหญิงสาวจึงไม่ต้องพะวงกับการเร่งรีบ หลังจากทำอาหารเสร็จเรียบร้อยร่างเล็กก็เดินออกไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน เดินเล่นรับลมเย็น ๆ ให้สบายอารมณ์ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้า ลุงศักดิ์ ซึ่งเป็นคนดูแลสวนประจำบ้าน

“สวัสดีตอนเช้าค่ะลุงศักดิ์”

“อ้าว! คุณน้ำหวานมาเดินเล่นเหรอครับ”

ชายชราวัยหกสิบปีหันมายิ้มทักทายสาวน้อยของบ้าน น้ำหวานเป็นเด็กอัธยาศัยดี ร่าเริงแจ่มใส แถมยังมีน้ำใจกับทุกคน เธอมักมาช่วยลุงศักดิ์ปลูกดอกไม้ในสวนอยู่บ่อยๆ

“ค่ะ แล้วนี่ลุงศักดิ์กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ”

“ลุงว่าจะตัดแต่งกิ่งต้นไทรเกาหลีสักหน่อย ตอนนี้เริ่มไม่เป็นรูปทรงแล้วครับ”

“ถ้าอย่างนั้นให้หวานช่วยนะคะ”

หญิงสาวอาสาทันควัน เช้า ๆ อากาศดีมีลมเย็นพัดโชยเอื่อย ๆ ถ้าช่วยกันมันน่าจะเสร็จเร็วขึ้น ขืนปล่อยให้ลุงศักดิ์ทำคนเดียวกว่าจะเสร็จก็คงบ่ายแก่ ๆ ซึ่งเป็นช่วงที่อากาศร้อนระอุ คนแก่อายุมากทำงานตากแดดนาน ๆ มีหวังคงได้เป็นลมเป็นแล้งไปแน่

“อย่าเลยครับคุณน้ำหวาน ตัดแต่งกิ่งไทรมันต้องปีนบันไดสูง ขืนลุงปล่อยให้คุณน้ำหวานทำแล้วคุณท่านมาเห็นเข้าลุงคงได้โดนไล่ออกจากงานพอดี”

“ให้หวานช่วยเถอะค่ะ หวานรับรองว่าคุณอาไม่ไล่ลุงศักดิ์ออกหรอก”

“จะดีเหรอครับ”

“ดีสิคะ มาค่ะหวานช่วย”

ว่าเสร็จหญิงสาวก็เดินไปหยิบกรรไกรตัดแต่งกิ่งมาถือไว้ จากนั้นก็เดินไปยังต้นไทรเกาหลีที่ปลูกเรียงรายเป็นแนวยาว หญิงสาวใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งที่ยื่นเกินออกมาจากรูปทรงโดยเริ่มตัดรอบ ๆ ต้นด้านล่างจากนั้นก็ปีนบันไดขึ้นไปทีละขั้นแล้วตัดรอบ ๆ ต้นไปเรื่อย ๆ จนถึงปลายยอด

จากต้นที่หนึ่งย้ายไปยังต้นที่สองและต้นที่สามตามลำดับ

เสียงหัวเราะพูดคุยกันช่วยปลุกให้คนที่ยังนอนหลับตื่นขึ้นมา ทิวเขาหรี่ตาจ้องมองไปทางหน้าต่างแล้วเหยียดกายลุกออกจากเตียงนอน

ร่างสูงเดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่างแอบมองเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วที่พูดไปหัวเราะไปอย่างสนุกสนาน

เขายิ้มอย่างลืมตัวขณะนัยน์ตาคมเอาแต่จ้องมองเธอ

“เดี๋ยวก็ซุ่มซ่ามตกบันไดหรอก”

ชายหนุ่มพูดพึมพำคนเดียว

เวลาผ่านไป

ร่างเล็กทำงานอย่างคล่องแคล่ว ช่วยลุงศักดิ์ตัดแต่งกิ่งแล้วเสร็จภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เหลือเพียงต้นสุดท้ายที่เธอกำลังจะปีนบันไดขึ้นไปตัดแต่งตรงส่วนปลายเท่านั้นงานวันนี้ของลุงศักดิ์ก็จะเป็นอันเสร็จสมบูรณ์

หญิงสาวก้าวเท้าขึ้นบันไดใกล้ถึงขึ้นสุดท้ายทว่าดันก้าวพลาด

ร่างเล็กลอยละลิ่วหงายหลังลงมาด้านล่างใกล้ตกถึงพื้น ฉับพลันร่างสูงของทิวเขาก็พุ่งเข้ามารับเธอเอาไว้ได้ทัน

มือข้างหนึ่งช่วยประคองตรงศีรษะ ส่วนมืออีกข้างโอบประคองตรงแผ่นหลัง ทั้งสองคนจ้องมองสบตากันราวกับอยู่ในภวังค์ จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงมาเรื่อย ๆ

เขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของเธอ

นี่มันกลิ่นน้ำหอมที่เขาซื้อให้เธอนี่นา

“หอม”

ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นน้ำหอมในกายเธอแล้วเผลอพูดออกมา ตาจ้องตาแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ

“คุณน้ำหวานบาดเจ็บรึเปล่าครับ”

เสียงลุงศักดิ์พูดขึ้นขัดจังหวะ

คนฟอร์มจัดรีบปล่อยมือจากหญิงสาวทำให้ร่างเล็กร่วงลงจนก้นกระแทกพื้น

“โอ๊ย! ทำไมจะปล่อยมือไม่บอกก่อนคะ”

หญิงสาวย่นคิ้วร้องโอดครวญ ถ้าจะปล่อยให้เธอร่วงลงพื้นก็ไม่ต้องมารับตั้งแต่แรกก็ได้

น้ำหวานลุกขึ้นยืนพลางใช้มือลูบก้นของตัวเองเบา ๆ

ทิวเขามองเธออย่างกลั้นขำก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเรียบนิ่งแล้วพูดเสียงดุ

“ซุ่มซ่าม”

เขาก้มลงไปหยิบกรรไกรตัดแต่งกิ่งที่หล่นอยู่บนพื้นหญ้า จากนั้นก็ปีนบันไดขึ้นไปตัดแต่งกิ่งต้นไทรเกาหลีแทนคนซุ่มซ่าม ขืนปล่อยให้เธอทำต่อนอกจากงานไม่เสร็จลุงศักดิ์จะพลอยโดนดุไปด้วย

น้ำหวานยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม ความจริงทิวเขาก็มีมุมดี ๆ อยู่เหมือนกัน

“ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย”

เธอพูดชื่นชมคนที่ง้างกรรไกรตัดฉับ ๆ ท่าทางทะมัดทะแมง เขาคงลืมไปแล้วว่ามือข้างหนึ่งยังเจ็บอยู่

“พูดมาก”

กิ่งไม้เล็ก ๆ ถูกปาลงมาใส่เธอเพื่อแก้เขิน

ของขวัญมองดูการกระทำของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจากมุมหนึ่งของบ้าน มือสองข้างยกขึ้นมาปิดปากที่อ้าค้างด้วยความตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นลูกชายแสดงความมีน้ำใจต่อผู้อื่น จากนั้นก็กวักมือไว ๆ เรียกผู้เป็นสามีมายืนดูด้วยกัน

“พี่เหนือว่าช่วงนี้ลูกชายของเราดูแปลก ๆ ไหมคะ”

“แปลกยังไงเหรอ”

“ก็นอกจากจะไม่ค่อยออกไปเที่ยวกลางคืน ยังกลับมานอนบ้านทุกวัน แถมยังดูเป็นคนมีน้ำใจช่วยเหลือคนอื่นด้วย”

“อืม! แปลกไปจริงด้วย”

“เห็นอย่างนี้แล้วปลื้มใจจัง”

“ปลื้มใจที่ลูกชายดีขึ้นหรือว่าปลื้มใจที่จะสมหวังเรื่องลูกสะใภ้ฮึ”

“พูดไปเรื่อย”

มองค้อนผู้เป็นสามีแล้วพูดต่อ

“ก็ต้องปลื้มใจเรื่องลูกชายสิคะ”

ผู้เป็นแม่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม