INICIAR SESIÓNหลินจิงซู หญิงสาวผู้ล้มเหลวทุกอย่างในชีวิตเพราะครอบครัวเฮงซวย เธอย้อนเวลาไปยังปี1990 อาศัยความรู้ในโลกอนาคตเพื่อเก็บเกี่ยวโอกาสทางธุรกิจ ก่อร่างสร้างตัวจนมั่งคั่งร่ำรวย เพื่อบดขยี้ทุกคนที่เคยรังแก!
Ver más"Ayah malu punya anak kaya aku?"
"Ayah, aku juga mau disayang seperti yang lain." "Ayah, kalau aku mati, apakah ayah akan sedih dan kehilangan aku?" * * * ~Jika hidupku tidak ditakdirkan bahagia sekarang, maka izinkan aku bahagia dikehidupan selanjutnya, Tuhan.~ ○♧○ Namanya Starla Keina Fazwa, sering di sebut Starla, namun panggilan kesayangan dari sang bunda dan keluarganya adalah Key. Tak ada yang spesial dari hidupnya. Meski memiliki ayah dan tiga orang kakak termasuk satu kakak kembar beda 5 menit, Starla selalu merasa kesepian. Ayah yang selalu sibuk dengan urusan kantor dan semakin gila kerja setelah bunda tiada membuat suasana rumah tidak sehangat dulu lagi. Hal itu membuat keinginan Starla kecil muncul. Ia ingin sekali mengembalikan momen-momen kehangatan serta keharmonisan keluarganya yang telah lama tiada. Akankah ia bisa menggapai keinginan kecilnya itu? "Benci banget sama senin." Starla mematut wajahnya di depan cermin dengan wajah bete. "Apa pura-pura sakit aja kali, ya? Males banget harus upacara," gumamnya pelan. Wajahnya ia poles dengan bedak bayi dan bibirnya ia beri sedikit sentuhan lipp gloss agar tak terlalu pucat. "Cantik juga," pujinya narsis. Starla keluar dengan seragam Putih-Abu sambil menenteng tas disebelah kirinya. Senyumnya melebar ketika melihat ayah yang biasanya jarang di rumah sudah nangkring di depan meja. "Pagi ayah!" sapa Starla hangat. "Ya," balas sang ayah yang tak mengalihkan pandangannya dari tablet di tangan. Senyum Starla tak meluntur meski sang ayah mejawab singkat sapaannya. Syukur saja kali ini sapaannya mendapat tanggapan, biasanya hanya di anggap angin lalu belaka. Starla menyimpan tas dan segera mengambil selembar roti tawar dan mengolesnya dengan selai strobery sambil bersenandung ceria. Menikmati sarapan pagi kali ini. Ryan duduk di depan Starla dengan eaut wajah datar. Sudah biasa seperti ini. Tidak akan ada sapaan antar saudara dan tidak akan ada kehangatan di dalamnya. "Besok ada kumpulan orang tua di sekolah aku, ayah bisa datang gak?" tanya Starla dengan semangat. Meski ia tahu akhir dari jawaban sang ayah akan pahit baginya. Sadar tak ada jawaban dari sang ayah, suara tawa ledekan terdengar nyaring di telinga Starla. "Suruh bi Nana aja." Wajah ceria Starla sama sekali tidak luntur. "Semester kemarin ayah cuma ambil raport milik Skala aja, masa sekarang aku harus sama bi Nana lagi?" Starla menghela nafas kecewa. "Pffft ... makanya pintar dulu baru di perhatiin ayah," ledek Ryan dengan tampang menyebalkan yang mulai keluar di wajah tampannya. Memang di antara semua saudaranya, hanya Starla lah yang memiliki kapasitas otak yang tak memungkinkan seperti ketiga saudaranya. Hanya ia saja yang tidak lolos tes sekolah internasional. "Otak-otak aku, kenapa kamu yang ngurus." "Makanya urus diri li sendiri, bodoh," ujarnya seraya bangkit dari duduknya. Starla pun ikut bangkit, ia melayangkan tangan untuk meminta salam dari ayahnya sebelum pergi. Namun ia turunkan kembali saat tawa ledekan Ryan menguar. Sadar bahwa ayahnya mengacuhkannya. Bara fokus pada tablet di tangannya tanpa menoleh kemanapun. Starla hanya tersenyum canggung, kemudian melengang pergi di ikuti oleh Ryan di belakangnya yang sedang memutar-mutar kunci motor ninja kesayangannya sambil terus berbicara omong kosong mengenai otak Starla yang tidak sama dengan yang lainnya. Starla hanya mengabaikan omong kosong Ryan sebagai angin lalu belaka. Sesaat sampai garasi, ia mengeluarkan sepeda kesayangannya. Matanya memicing, meliha sosok di balik mobil ayah. Ternyata itu Skala. "Pagi Skala!" sapa Starla dengan senyum ceria yang tak luntur. "Skala udah sarapan? Kalau belum mau aku bikinin bekal buat sarapan kamu?" Hening, tak ada satu jawabanpun dari sang empu. Membuat Starla tersenyum canggung. "Ngga akan lama kok Skala, aku bikinin-" "Urus diri lo sendiri!" ujar Skala memotong dengan pedas. Lalu meninggalkan Starla seorang diri di lorong garasi. Starla tersenyum kecut, ia sudah teriasa dengan seluruh sikap dingin dan menyebalkan keluarganya. Namun hal itu tak akan membuat Starla menyerah. Ia yakin, suatu saat nanti ia akan bisa mengembalikan kembali keutuhan yang pernah hilang itu. Nda lihat di sana kan? Nda pasti bantu Starla kan? "Semangat Starla." * * * Next Part ...263 ตอนที่ 472 บทสรุปแห่งชีวิต “พูดจริงเหรอครับ? นี่คุณย่าจะเลิกคัดค้านเรื่องของผมกับจิงซูจริงๆเหรอครับ?!” หญิงชราในตอนนี้ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ รวมถึงทัศนคติที่มีต่อหลินจิงซูด้วย เธอคลี่ยิ้มกว้างพยักหน้าตอกย้ำข้อสงสัยของหลานชายอย่างหนักแน่น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะแสดงอากัปกิริยาต่อต้านหลินจิงซูอย่างเปิดเผย และไม่ยอมรับอีกฝ่ายเข้าบ้านสกุลจู้ก็ตามที แต่เบื้องลึกในใจแล้ว หญิงชรากลับยอมรับในความใจสู้และเข้มแข็งของเด็กผู้หญิงคนนี้เสมอมา ในบรรดาเด็กสาววัยเดียวกันนั้น เธอผู้นี้นับว่าโดดเด่นมากที่สุดจริงๆ หากเปรียบเทียบกับคุณหนูฐานะรวยอย่างจางซีซี ลองคิดดูว่า ต้องเป็นเรื่องยากเพียงใดที่สาวน้อยชนบทคนหนึ่งจะตัดสินใจเสียสละเงินทองของตนเอง เพื่อมาเป็นทุนการศึกษามอบให้กับทางมหาวิทยาลัย ทั้งหมดที่เธอทำลงไปล้วนมาจากจิตใจที่ต้องการพัฒนาสังคมไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้น ซึ่งต่างจากจางซีซีที่ทำไปเพราะหวังให้เพื่อนฝูงรอบตัวและจู้หยานหันมาสรรเสริญชื่นชม เมื่อเธอมองข้ามเรื่องชาติตระกูลของหลินจ
262 2-2ตอนที่ 471 ความจริงในอดีตเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ลูกตะกั่วพุ่งแหวกอากาศถากเข้าที่หัวไหล่ของจางซีซีอย่างแม่นยำ ก่อนจะเฉียดร่างของหญิงชราไปอย่างหวุดหวิด กระแสความเจ็บปวดที่โฉบแล่นผนวกกับความตื่นตระหนกตกใจ ทำให้ร่างอรชรของหญิงสาวได้สูญเสียการทรงตัว และเผลอก้าวถอยหลังเหยียบลงบนอากาศก่อนจะพลัดตกจากแท่นบันจี้จัมพ์อย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างของเธอดิ่งพสุธาลงไปด้านล่างในชั่วพริบตา…ชายวัยกลางคนผู้นั้นได้พุ่งเข้าไปโอบร่างของหญิงชราไว้ได้ทันท่วงที และเมื่อพบว่าผู้ที่มาช่วยชีวิตตนเอาไว้เป็นใครนั้น เธอก็ถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด“จู้เอ๋อร์..ทะ-ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้…”จู้เอ๋อร์ พ่อบังเกิดเกล้าของจู้หยานระบายยิ้มอ่อน พร้อมพูดประชดประชันใส่คนเป็นแม่ว่า“แล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะครับ ที่ลูกชายไม่เอาไหนคนนี้มาช่วยไว้ทัน? ความใฝ่ฝันของผมที่แม่ดูถูกแล้วก็สบประมาทมาตั้งแต่ยังเด็ก มันเพิ่งจะช่วยฉุดแม่ออกมาจากความตาย!”พูดถึงความฝันของตัวเองแล้ว จู้เอ๋อร์ก็เหลือบมองปืนพกกระบอกคู่ใจก่อนจะเก็บเข้าซองหนังข้างเอวไป จากนั้น จึงได้แบกอุ้มร่างของหญิงชราที่ยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเสียขวัญจา
262 1-2 ตอนที่ 470 บุคคลที่คาดไม่ถึง ดูเหมือนแผนการข่มขู่ในครั้งนี้ของหญิงชราจะได้ผลดีกว่าที่คิดไว้มาก จู้หยานถึงกับสูญเสียการควบคุมหัวสมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ สุขภาพร่างกายของย่าเขาตอนนี้ก็ใช่ว่าจะดีนัก หากอีกฝ่ายเกิดเป็นลมเป็นแล้งร่วงตกลงมาจากเครื่องเล่นจะทำยังไง?หากไม่รีบเกลี้ยกล่อมให้ยอมกลับลงมาโดยเร็วที่สุด ทุกอย่างที่กำลังไปได้สวย เกรงว่าคงจะต้องจบสิ้นลงตรงนี้อย่างแน่นอน! กว่าจะสามารถสร้างชื่อเสียงของธุรกิจโรงแรมและสวนสนุก ให้มาเป็นที่รู้จักของผู้คนถึงจุดนี้ได้ ทั้งเขาและหลินจิงซูต่างก็ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากนับครั้งไม่ถ้วน แล้วจู้หยานจะยอมปล่อยให้ย่าของเขาทำลายทุกอย่างลงง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไร? “เข้าใจแล้วครับคุณย่า ผมยอมทุกอย่างแล้ว! คุญย่าได้โปรดหยุดสร้างปัญหาสักทีเถอะนะครับ! ผมรับปากจะกลับไปดูแลปรนนิบัติคุณย่าเหมือนเช่นเคย ผมจะกลับไปเป็นหลานชายที่เชื่อฟังของคุณย่าเหมือนเดิมครับ! แต่ผมมีเรื่องขอร้องสักอย่างจะได้มั้ยครับ? ผมไม่อยากแต่งงานกับจางซีซีจริงๆ ผมจะยอมแต่งงานกับใครก็ได้…ที่ไม่ใช่
261 ตอนที่ 469 ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่ใครจะคาดคิดว่า จู่ๆหลินจิงซูก็ตัดสินใจทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างมาก เธอเลิกใส่ใจกับคำก่นด่าสาปแช่งใดๆ แล้วเดินขึ้นไปหยุดยืนอยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์ซึ่งมีความสูงถึง 20 เมตร และยังไม่ได้ผ่านการทดสอบแต่อย่างใด จากนั้น ก็ได้หยิบเชือกยาวมาผูกที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของตนไว้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่พบเห็นภาพฉากนี้ ทั้งหลิวหมิงและฝูงชนโดยรอบ ต่างก็พากันแตกฮือและตื่นตระหนกกันสุดขีด โดยเฉพาะจู้หยาน เพราะเมื่อวานมีเพียงเครื่องเล่นชนิดนี้เพียงเครื่องเดียวเท่านั้น ที่พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้ทำการทดสอบเรื่องความปลอดภัย เผชิญกับสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ จู้หยานก็ตื่นตระหนกสุดขีด เขาพยายามแผดเสียงร้องตะโกนเรียกหลินจิงซูที่ตอนนี้อยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์สูงจากพื้นดินถึง 20 เมตรทันที “จิงซู! ใจเย็นๆก่อนนะ! อย่าด่วนหุนหันพลันแล่นทำอะไรแบบนั้นเลย! มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะนะ ประธานหลิวหมิงไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลขนาดนั้น! ลงมาก่อน แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องสวนสนุกใหม่ดีมั้ย? เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไปตอนนี้
114 2-2 ตอนที่ 227 ศึกระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับพ่อทูนหัว ในที่สุดเฉินเฉวียนเย่ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที เพื่อตอบแทนน้ำใจของติงเสวี่ยเหม่ย ที่สู้อุตส่าห์เฝ้าไข้ดูแลเขาอยู่เกือบตลอด24ชม. สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากก้าวเท้าพ้นประตูรั้วโรงพยาบาลก็คือ หอบของขว
105 2-2ตอนที่ 209 เปิดศึกบนถนนไป๋ฮั่นเฉินเฉวียนเย่ถึงกับหน้าถอดสีฉับพลัน กัดฟันกรอดข่มอารมณ์เอาไว้และตอบกลับไปว่า“รู้แล้ว ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”เขาหักพวงมาลัยเข้าจอดที่ป้ายรอรถโดยสารใกล้ที่สุด แล้วหันไปบอกกับหลินจิงซูและจู้หยานว่า“พวกเธอสองคนขึ้นรถสายนี้กลับไปก่อน ฉันมีธุระต้องรีบไปจัดการ”แต
96 1-2 ตอนที่ 190 อู๋ซิ่วเหลียนและจ้าวกั๋วผิงร่วมมือกัน อู๋ซิ่วเหลียนพูดจบ เธอก็พร้อมแล้วที่จะจากไปอย่างไม่ไยดี ย่าอู๋ปั้นสีหน้าเคร่งขรึม เตรียมยกไม้เท้าฟาดใส่อู๋ซิ่วเหลียน แต่ทว่าอีกฝ่ายก็สามารถเลี่ยงหลบได้โดยง่าย และยังผลักไสร่างของหญิงชราจนล้มลงกระ
85 2-2 ตอนที่ 169 ความแค้นระหว่างสองพี่น้อง? เสี้ยวอึดใจนั้น หลินจิงซูยังแอบเชื่อว่า หรือความจริงแล้วเธอจะถูกจู้หยานหลอกว่าเล่นไม่เป็นนะ? ทางด้านเฉินเฉวียนเย่นั้นไม่มีอะไรต้องพูดถึงนัก เจ้าตัวยังคงนั่งยิ้มอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่า เขาก