ตอนที่4 ไม่ปล่อยให้ตายง่ายๆ

หลังจากตื่นเช้ามาล้างหน้าล้างตา หญิงสาวในชุดเสื้อยืดรัดรูปกับกางเกงขาก๊วยก็เดินมายืนด้อมๆ มองๆ โต๊ะไม้ไผ่ที่มีอาหารวางเรียงรายอยู่หน้ากระท่อม บนโต๊ะมีทั้งข้าวต้มกุ้ง และผัดผักกับปลาทอด แม้ตอนนี้จมูกของเธอจะยังไม่ได้กลิ่นดีเพราะเป็นหวัด แต่ก็เชื่อว่าอาหารที่ยังคงมีควันกรุ่นๆ อยู่ตรงหน้าต้องหอมมากแน่ๆ

“มากินข้าวสิ ป้าละไมทำกับข้าวมาให้”

หญิงสาวหันหลังไปมองตามเสียง เห็นรณพีย์เดินถือกระติกน้ำเข้ามาและอนุญาตให้เธอได้รับประทานอาหารบนโต๊ะ พลอยชมพูจึงไม่รีรอที่จะทิ้งตัวนั่งและตักอาหารเข้าปากคำโต

“คิดว่าจะไม่ได้กินข้าวแล้ว” หญิงสาวหลับตาพริ้ม ทั้งอมยิ้มอ่อนเมื่อได้เคี้ยวของอร่อย

“ผมไม่ปล่อยให้คุณตายง่ายๆ หรอกน่า แต่หลังจากคุณแข็งแรงดีแล้วคุณต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง”

ดวงตาคู่สวยมองคนที่เพิ่งทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้อยากต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย เพราะตอนนี้เธอสนใจแต่อาหารตรงหน้ามากกว่า

เดือนแรมค่อนข้างร้อนใจพอสมควรที่รู้ว่ารณพีย์พาผู้หญิงมาอยู่ด้วยกันที่กระท่อมในป่ากลางเกาะ

“เธอเป็นใครทำไมถึงมาอยู่กับคุณโรมที่นี่”

“เธอก็น่าจะเป็นแฟนคุณโรมมั้ง ไม่อย่างนั้นคงไม่พามาอยู่ใกล้ชิดกันสองต่อสอง”

“ไม่ใช่น่าจะ แต่พ่อว่าใช่เลยล่ะแม่” เพิ่มเอ่ยเสริม เพราะปกติแล้วรณพีย์ไม่เคยพาคนนอกมาที่นี่ มีเพียงเพื่อนหรือคนที่สนิทมากๆ เท่านั้นที่รณพีย์ไว้ใจที่จะพามาที่เกาะ

เดือนแรมได้ยินทั้งพ่อและแม่ยืนยันแบบนั้นเธอก็เริ่มไม่สบอารมณ์ อาหารเช้าที่น่ากินมากแค่ไหน เธอก็ไม่อยากจะกลืนลงคอจึงลุกออกไปจากเก้าอี้ดื้อๆ

“แล้วนั่นจะไปไหน ไม่กินข้าวกินปลาหรือไง”

“มันจะไปไหนก็ปล่อยมันไปเถอะแม่ อีกไม่กี่วันก็ต้องส่งมันเข้ากรุงเทพแล้ว” เด่นชัยส่ายหัวน้อยๆ ทั้งบอกให้แม่ตนไม่ต้องไปสนใจ หากน้องสาวของเขาหิวมากๆ ก็คงจะกลับมาหาอะไรเข้าปากเอง ด้วยน้องของเข้าเป็นคนจำพวกยิ่งถูกใส่ใจมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเรียกร้องความสนใจมากเท่านั้น

หลังรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยพลอยชมพูก็เดินไปดูความเรียบร้อยที่โอ่งน้ำในห้องน้ำและห้องครัว เมื่อเห็นว่ามันเต็มทุกที่แล้วเธอจึงโล่งใจ เพราะจะได้ไม่มีเหตุการณ์ที่เธอถูกลากไปอาบน้ำที่ลำธารจนเกิดเหตุขึ้นอย่างเมื่อวานอีก

“น้ำในโอ่งลุงเพิ่มตักไว้เต็มหมดแล้ว ฉันคงไม่ต้องทำอะไรแล้วใช่ไหม” หญิงสาวชี้ไปยังโอ่งน้ำที่เธอกำลังเปิดฝาให้รณพีย์ได้ดู

ชายหนุ่มยืนแสยะยิ้มอ่อน เขารู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าลุงเพิ่มจะมาตักน้ำเอาไว้ให้ตั้งแต่เช้า

“อืม... หน้าที่ของคุณไม่ได้มีแค่นี้นี่” พูดจบก็ลากหญิงสาวเข้ามาในห้องนอนขึงเธอเอาไว้กับเตียงไม้หลังเล็ก

“คุณจะทำอะไร”

“คุณก็ไม่ได้เป็นเด็กไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรหรอกมั้ง” เขาก้มหน้ากดจมูกดอมดมพวงแก้มนวล ขณะที่เจ้าของกลิ่นหอมอ่อนๆ กำลังนอนตัวเกร็ง

“คุณโรมคะ คุณโรม” จู่ๆ ก็มีเสียงเล็กแหมตะโกนเรียกรณพีย์ พลอยชมพูไม่รู้หรอกว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร ทว่ามันเสมือนเสียงสวรรค์ที่ช่วยชีวิตของเธอเอาไว้ เพราะยังไม่ทันสิ้นเสียงนั้นรณพีย์ก็รีบผละตัวจากเธอออกไปข้างนอกทันที

รณพีย์เสียอารมณ์เล็กน้อย เมื่อได้สัมผัสเนื้อตัวได้ดอมดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของพลอยชมพู อารมณ์ความเป็นชายข้างในก็เริ่มพลุ่งพล่าน เมื่อถูกขัดจังหวะจึงต้องปรับอารมณ์อยู่พอสมควร แต่เมื่อต้องออกมาต้อนรับคนมาใหม่ก็ต้องพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ

“มีอะไรเหรอเดือน”

“เอ่อ... คือ แม่ให้มาถามจะว่าขาดเหลืออะไรหรือเปล่า” หญิงสาวถามพลางสอดส่องสายตาดูรอบๆ ไม่กี่วินาทีหลังจากนันเธอก็เริ่มมีอารมณ์ขุ่มมัว เมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กใบหน้าสวยหวานเดินออกมาจากในกระท่อม เธอก็ไม่ได้คิดจะเอ่ยทักทายอะไรคนที่เพิ่งเคยเจอหน้า ทำเหมือนหญิงสาวหน้าหวานคนนั้นเป็นธาตุอากาศไป

“ไม่มีอะไรขาดเหลือหรอก อ่อ... เรามาก็ดี พาแฟนพี่ไปเก็บผักหน่อยสิ เธออยากเอามาทำกับข้าว” รณพีย์ดึงพลอยชมพูให้มายืนข้างตัวของเขา พลอยชมพูได้แต่ยืนนิ่งข่มอาการไม่พอใจ ทว่าในใจก็ก่นด่าชายหนุ่มที่ชอบสั่งอะไรที่เธอไม่ได้ถนัดที่จะทำ

“ได้สิคะ ตามเดือนมาเลยค่ะ” เดือนแรมฝืนยิ้มตอบรับรณพีย์ทั้งที่ไม่ได้เต็มใจ ก่อนจะเดินนำหน้าหญิงสาวใบหน้าสวยหวานไปยังทางกลับบ้านของเธอ

ขณะที่เดินตามเดือนแรมพลอยชมพูมองหลังอยู่ตลอดเวลา เมื่อไม่เห็นว่ารณพีย์ตามมาด้วยเธอจึงคิดอะไรบางอย่างออก เธอมองตามหลังเดือนแรมที่เดินจ้ำอ้าวด้วยสายตามีเลศนัย

เดือนแรมพาพลอยชมพูเดินลัดเลาะตามป่ามายังหลังบ้านจนมาถึงแปลงผักแปลงใหญ่หลายชนิด หญิงสาวก็เดินไปหยิบตระกร้าสานใบใหญ่โยนไปยังด้านหน้าของพลอยชมพูด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่คิดเกรงใจ

“อยากได้ผักอะไรก็เก็บเอาเองแล้วกัน ฉันไม่ช่วยนะ” ว่าจบก็เตรียมหันหลังเดินดุ่มเข้าไปในบ้าน

“เดี๋ยวสิเดือน” พลอยชมพูพอจะมองออกว่าหญิงสาวตรงหน้าน่าจะไม่ค่อยชอบหน้าของเธอ แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นตอนนี้เธออยากจะรู้มากกว่าว่าแถวนี้มีบ้านอยู่อีกกี่หลัง เพราะคิดว่าไม่แน่รณพีย์อาจจะขังพ่อของเธอเอาไว้แถวนี้ก็อาจจะเป็นไปได้

“จะเรียกทำไม บอกแล้วไงว่าไม่ช่วย” เดือนแรมหันมาตวัดมองค้อนพลอยขมพูทั้งพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวกว่าเดิม

“ที่นี่มีบ้านหลังอื่นอีกไหม”

“มีแค่บ้านที่แม่ของฉันอยู่แล้วก็กระท่อมกลางป่าเท่านั้น ถามทำไมเหรอ หรือว่าคุณอยากอยู่ที่สบายๆ กว่านี้มันไม่มีหรอกนะ”

“เปล่าหรอก เอ่อ... แล้วพอจะรู้ไหมว่าคนที่ชื่อวิษณุพงษ์อยู่ที่ไหน” เธอไม่มั่นใจหรอกว่าเดือนแรมจะรู้จักพ่อของเธอหรือไม่ แต่ก็ไม่อยากเสียโอกาสที่จะถาม เพราะเธอไม่ค่อยมั่นใจตั้งแต่คราแรก ว่าพ่อของเธออยู่ในกำมือของรณพีย์จริงๆ หรือเปล่า

“วิษณุพงษ์” เดือนแรมยืนเท้าเอวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็พอจะนึกได้ว่าชื่อนี้คือใคร

“อ๋อ... คนที่สั่งฆ่าพ่อคุณโรมน่ะเหรอ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ถ้ารู้ก็คงบอกตำรวจไปแล้วสิ ฉันไปกินข้าวแล้วนะ กลับเองได้ใช่ไหม”

“อืม”

หลังจากเดือนแรมเข้าบ้านไปเรียบร้อยแล้ว พลอยชมพูนั่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ถึงคำพูดของหญิงสาว หรือว่าทุกอย่างที่รณพีย์พูดกับเธอไม่ใช่เรื่องจริง หลังจากเก็บผักได้จนพอใจแล้วพลอยชมพูก็รีบเดินดุ่มกลับไปที่กระท่อมด้วยท่าทางร้อนอกร้อนใจ

รณพีย์ออกมายืนรอดูผลงานของพลอยชมพูตั้งแต่หญิงสาวยังเดินมาไม่ถึงหน้ากระท่อมดี

“บ้านคุณเค้าสอนให้เก็บผักแบบนี้เหรอ” เมื่อมองไปยังต้นคะน้าในตระกร้าก็เห็นว่าพลอยชมพูเล่นถอนรากถอนโคนมันออกมาด้วย ไม่รู้ว่าหญิงสาวเก็บผักไม่เป็นหรือต้องการประชดประชันเขากันแน่

“ก็ฉันไม่รู้นี่ ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ”

“อะไร”

“ทำไมเดือนบอกว่าตอนนี้ยังไม่มีคนรู้ว่าพ่อของฉันอยู่ที่ไหน คุณไม่ได้หลอกลวงฉันเรื่องคุณพ่อใช่ไหม”