บทที่ 7

เมื่อมองไปที่พ่อแม่ของเธอที่คอยแต่จะเหยียดหยามชาร์ลีนั้น แคลร์ก็ถอนหายใจและพูดว่า “พ่อคะ แม่คะ อย่าโทษชาร์ลีเรื่องนี้เลยนะคะ มันเป็นความคิดของหนูเอง หนูไม่ต้องการให้ครอบครัวของเราโดนดูถูกอีกต่อไป ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเรายังทุกข์กันไม่มากพออีกเหรอคะ?”

แม่ของแคลร์สวนกลับว่า “แต่ถึงยังไงแกก็ไม่ควรรับงานนี้ ไม่ใช่แค่แกนะ ต่อให้คุณย่าของแกจะไปเอง เอ็มแกรนด์กรุ๊ปก็จะไม่มาต้อนรับอะไรพวกเราหรอก! "

ชาร์ลียิ้มอย่างพึงพอใจในขณะเฝ้าดูการถกเถียงกัน เขาพนันได้เลยว่าพวกเขาจะไม่มีทางเชื่อว่าเขาเป็นเจ้าของที่แท้จริงของเอ็มแกรนด์กรุ๊ป

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"กำลังไปค่ะ…"

เอเลนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายในขณะที่เธอเดินไปเปิดประตู

ชาร์ลีเลื่อนสายตาไปที่ประตูและเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดอาร์มานี่ยืนอยู่ที่ประตู ชายหนุ่มคนนี้ดูมีเสน่ห์และน่าหลงใหลด้วยนาฬิกาสุดหรู ปาเต๊ะ ฟิลลิปที่ข้อมือซึ่งดูเหมือนจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสี่สิบล้านบาท

เอเลนร้องเสียงหลงอย่างตื่นเต้น “อ้าว เวนเดลล์! ทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?"

ชายคนนี้คือเวนเดลล์ โจนส์ ลูกชายของตระกูลโจนส์ที่ตามจีบแคลร์อย่างไม่ลดละ

เวนเดลล์ยิ้มและพูดว่า “คุณป้าครับ ผมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับการเจรจาของแคลร์กับเอ็มแกรนด์กรุ๊ป ผมเลยมาช่วยแนะนำไอเดียให้น่ะครับ”

“ว้าว คุณช่างเป็นผู้ช่วยชีวิตครอบครัวของเราจริง ๆ !”

เอเลนรู้สึกตื่นเต้นและตื้นตันใจเป็นอย่างมาก เธอมองเขาประหนึ่งว่ากำลังมองลูกเขยของเธออย่างภูมิใจ เธอรีบต้อนรับเขาเข้ามาในบ้านและพูดว่า “เวนเดลล์ คุณจะช่วยแคลร์ตกลงสัญญาของเอ็มแกรนด์กรุ๊ปได้ไหม?”

เวนเดลล์พยักหน้าด้วยรอยยิ้มสุภาพ เขาไม่สนใจชาร์ลีและยังทำเหมือนเขาเป็นมดปลวก เขาเดินตรงไปที่แคลร์และพูดเบา ๆ ว่า “แคลร์ ทำไมคุณไม่บอกอะไรผมเกี่ยวกับเรื่องนี้ นี่เป็นเรื่องใหญ่นะครับ แต่ไม่ต้องกังวลนะ ครอบครัวของผมมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเอ็มแกรนด์กรุ๊ป ผมว่าจะลองคุยกับคุณพ่อให้ มาดูกันว่าผมจะช่วยคุณได้ยังไงบ้าง "

บอกตามตรงว่าคุณพ่อของเวนเดลล์นั้นไม่ได้มีอิทธิพลมากเท่าที่เขาอ้างถึง แต่เขาก็แค่อ้างไว้เพื่ออยากพยายามเอาชนะใจแคลร์เท่านั้นเอง

แคลร์รู้ดีว่าเวนเดลล์แอบชอบเธอมาตลอด เธอจึงพูดอย่างตัดบทไปว่า “คุณเวนเดลล์ ฉันซาบซึ้งกับข้อเสนอของคุณนะคะ แต่ฉันขอหาทางด้วยตัวฉันเองดีกว่าค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

เอเลนอ้าปากค้างด้วยความงงงวย “แคลร์ นี่ลูกบ้าไปแล้วเหรอ? คุณโจนส์เป็นคนดีและมีน้ำใจ เขาอยากจะช่วยเหลือลูก แล้วลูกพูดแบบนี้ได้ยังไง?”

แคลร์ยังคงเลือกที่จะเงียบ แต่ชาร์ลีกลับถามเวนเดลล์อย่างสนใจว่า “คุณโจนส์ ผมอยากรู้ว่าคุณจะช่วยแคลร์ด้วยวิธีไหนเหรอครับ? เพราะเอ็มแกรนด์กรุ๊ปเป็นบริษัทที่มีขนาดใหญ่มาก ผมไม่คิดว่าคุณจะมีอิทธิพลกับพวกเขาขนาดนั้น ถูกไหมครับ? แล้วตอนนี้คุณอ้างว่าคุณมีวิธีที่จะช่วยให้แคลร์ชนะในครั้งได้อย่างนั้นเหรอ?”

เวนเดลล์หัวเราะเยาะอย่างดูถูกและพูดว่า “แล้วคุณจะไปรู้อะไร? ตระกูลโจนส์และเอ็มแกรนด์กรุ๊ปเป็นพาร์ทเนอร์มาตลอดหลายปี และในครั้งนี้ตระกูลของผมจะได้ส่วนแบ่งจากโครงการนี้อย่างน้อยหนึ่งในสามของสองหมื่นล้าน! ระหว่างนั้นผมก็จะขอให้คุณพ่อช่วยจัดสรรเงินสักร้อยล้านเพื่อร่วมงานกับแคลร์ แค่นี้ภารกิจก็สำเร็จแล้วไม่ใช่หรือไง?”

ชาร์ลีอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “ว้าว! ผมไม่รู้เลยว่าตระกูลโจนส์มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเอ็มแกรนด์กรุ๊ปขนาดนี้!”

เวนเดลล์หัวเราะเยาะ "แน่นอนสิครับ! ทุกคนในโอลรัสฮิลล์ต่างก็รู้ดี!”

จากนั้นเขาก็มองไปที่ชาร์ลีอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดว่า “ชาร์ลี เวดขอให้ผมได้แนะนำคุณสักนิดนะ คุณก็ไม่ต่างอะไรกับกบไร้ค่าที่โดนปล่อยในบ่อน้ำ ปล่อยแคลร์ไปเถอะ ผู้ชายที่ไร้ค่าอย่างคุณไม่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้หรอก คุณจะเป็นแค่เพียงภาระของแคลร์เท่านั้นแหละ”

แคลร์พูดอย่างเย็นชา “ขอโทษนะคะคุณโจนส์ ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ แล้วก็ช่วยระวังคำพูดของคุณด้วยค่ะ!”

เวนเดลล์พูดด้วยความไม่เชื่อว่า “แคลร์ นี่ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะครับ แล้วทำไมคุณถึงยังเข้าข้างไอ้ขี้แพ้คนนี้อีก? ทำไมคุณถึงปกป้องเขาได้ถึงขนาดนี้?”

แคลร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เขาไม่ใช่คนขี้แพ้ เขาเป็นสามีของฉันค่ะ!”

เสมือนมีเมฆสีดำมืดมนลอยอยู่เหนือใบหน้าของเวนเดลล์ เขาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “ก็ได้! ถ้าคุณต้องการแบบนั้นก็ทำตามที่คุณต้องการเถอะ! ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะแก้ปัญหานี้ได้ยังไง! อย่ามาร้องไห้ขอความช่วยเหลือใส่ผมตอนคุณพังไม่เป็นท่าก็แล้วกัน!”

จากนั้นเวนเดลล์ก็หันหลังกระแทกประตูและเดินจากไป

เอเลนรีบเดินตามเวนเดลล์ไปอย่างรวดเร็ว แต่เขาเดินหายไปนานแล้ว เธอตบต้นขาอย่างไม่พอใจชี้ไปที่จมูกของชาร์ลีแล้วตะโกนสุดเสียงว่า “แก! กล้าดียังไง! คนอย่างแกจะทำอะไรได้อีกนอกจากเป็นภาระของลูกสาวฉัน คุณโจนส์ใจดีพร้อมให้ความช่วยเหลือ แต่แกกลับไล่เขาออกไป!”

ชาร์ลีพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “คุณแม่ครับ เขาดีแต่พูดแค่นั้นแหละ ตัวเขาเองไม่สามารถชนะสัญญากับเอ็มแกรนด์ได้หรอกครับ แล้วเขาจะช่วยแคลร์ได้ยังไงครับ?”

“ไร้สาระ!” เอเลนตวาด “แกจะไปรู้อะไร ไอ้เจ้าโง่! ตระกูลโจนส์จะได้เงินหนึ่งในสามของสองหมื่นล้านบาท!”

ชาร์ลีนิ่งเงียบ ไม่แม้แต่แสดงอาการใด ๆ แต่ในใจลึก ๆ เขาแสยะยิ้มและคิดว่า 'ฉันไม่รู้ว่าหรอกว่าตระกูลโจนส์มีอำนาจมากแค่ไหน แต่ที่รู้คือเอ็มแกรนด์กรุ๊ปของฉันจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาอีก! ถึงพวกเขาจะเคยทำงานร่วมกันในหลายโครงการก่อนหน้านี้ แต่จากนี้ไปข้อสัญญาทั้งหมดนี้จะถูกยกเลิก!'

แน่นอนว่าแคลร์ไม่สามารถอ่านใจสามีได้ เธอจึงหันไปหาแม่แล้วพูดว่า “คุณแม่คะ ขอร้องล่ะค่ะ อย่าโทษชาร์ลีเลยนะคะ รอจนกว่าหนูจะกลับจากเอ็มแกรนด์กรุ๊ปก่อนเถอะนะคะ!”

"ฮะ!" เอเลนถอนหายใจด้วยความตกใจ รู้สึกว่าพระเจ้าช่างไม่ยุติธรรมกับเธอ เธอแต่งงานกับสามีที่ไร้ประโยชน์ แต่ลูกสาวของเธอก็ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ไร้ประโยชน์ยิ่งกว่า!

ชาติที่แล้วเธอไปทำอะไรไว้ถึงได้เป็นอย่างนี้นะ!