บทที่ 4 ความรักที่ลืมไม่ลง

บทที่ 3

ความรักที่ลืมไม่ลง

วันถัดมา

หลังจากคลาสแรกจบลง เสียงพูดคุยของนักศึกษาในห้องเริ่มหนาตาขึ้น คงเป็นเพราะกำลังพยายามให้ภาษาที่เรียนมาให้คล่องเพื่อติดต่อสื่อสารกับเพื่อนหลายเชื้อชาติ แอลลี่เองที่พอได้ภาษาอยู่แล้วและไม่อยากจะทำความรู้จักคนอื่นจึงได้แค่นั่งเงียบ ๆ ระหว่างรอพักเรียนคลาสถัดไปในอีก 15 นาที

“ผู้ชายคนนั้นชื่อเมอร์สันใช่ไหม หน้าตาเขาดูดีมาก”

“ฉันอยากลองจัง”

แอลลี่ที่กำลังจัดหนังสือในกระเป๋าชะงักมือ เธอไม่อยากเงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำเมื่อได้ยินคำว่า “อยากลอง”

หญิงสาวกลอกตาเบา ในใจคิดบ่นไปว่า ผู้ชายเจ้าชู้ ! เธอเกลียดที่สุดเลย !

จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นข้อความจาก

“แฟนเก่า” อีกแล้ว

ผมเห็นคุณลงรูปในVV คุณอยู่เมือง S ใช่ไหม ?

ตอนนี้ผมมาทำงานที่เมือง S เรามาเจอกันแล้วคุยกันได้ไหม

แอลลี่...อย่างน้อยขออธิบายสักครั้งก็ยังดี

ดวงตากลมมองด้วยความสั่นไหว มือที่ถือโทรศัพท์ได้แค่นิ่งค้างจนทำอะไรไม่ถูก

“เฮ้ แอลลี่!”

เธอสะดุ้ง หันกลับไปเห็นเมอร์สันยืนโบกมือยิ้มกว้าง

“บ่ายวันนี้แนะนำกิจกรรมชมรม เราลองไปดูกันไหม”

หญิงสาวขมวดคิ้วมอง

“นายไม่มีเพื่อนคนอื่นหรือไง”

“ก็— ตอนนี้มีแค่เธอนะ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นสะดุดหนึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว แต่ในจังหวะเดียวกัน โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นอีกครั้ง ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

แอลลี่ คืนนี้เรามาเจอกันดีไหม ที่ร้าน XXX

หญิงสาวหลุบตาลงมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งพลางถอนหายใจออกมา ความทรงจำมากมายที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้รอยยิ้ม เวลาที่ผ่านไปพลันไหลย้อนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว — น้ำเสียง, คำขอโทษขอไปที, และความเจ็บที่ยังไม่หายดี ทุกอย่างยังคงตอกย้ำจนกลายเป็นบาดแผลในใจ

“แอลลี่?”

เมอร์สันเรียกซ้ำเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไปนานกว่าปกติ

“เอออ…” เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาเพียงแวบเดียวก่อนรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

“บ่ายใช่ไหม ไปสิ”

“เยี่ยมเลย!” เขายิ้มกว้างจนดวงตาเป็นประกาย “เธอสนใจชมรมแนวไหนล่ะ?”

“ไม่แน่ใจ” เธอตอบพลางสะพายกระเป๋า “ขอดูก่อนแล้วกัน”

แอลลี่พูดแล้วเดินนำไป ทางด้านเมอร์สันก็ยิ้มหัวเราะกับท่าทางของเธอพลางสาวเท้าตามไปแล้วเอ่ยชวนคุยถึงมื้ออาหารกลางวันอย่างทันที แอลลี่ไม่ได้มีท่าทางปฏิเสธเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะใจกำลังมีเรื่องให้คิดอยู่เลยไม่ค่อยได้สนใจคำพูดของชายหนุ่มข้าง ๆ

หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินมาที่ตึกสำหรับกิจกรรมชมรมที่รวมระหว่างนักศึกษาต่างชาติและนักศึกษามหาลัย แอลลี่และเมอร์สันเป็นเพียงนักศึกษาที่เข้ามาเรียนภาษาระยะสั้นเท่านั้น แต่ก็สามารถเข้าร่วมกิจกรรมชมรมของมหาวิทยาลัยได้เช่นกัน

เสียงพูดคุยในโถงก้องไปทั่ว บรรยากาศคึกคักด้วยแผ่นโปสเตอร์หลากสีและนักศึกษาที่เชิญชวนกันเข้าชมรม เมอร์สันเดินนำไปนิด ๆ แต่หันกลับมามองเธอบ่อยครั้งเหมือนกลัวเธอจะหายไป

ในขณะที่เธอแสร้งทำเป็นสนใจบอร์ดกิจกรรมตรงหน้า โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นอีกครั้ง — คราวนี้ไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นสายเรียกเข้า ชื่อของแฟนเก่ายังเด่นชัดอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง

แอลลี่กำโทรศัพท์แน่น มือสั่นเล็กน้อย — อันที่จริงเธอควรจะบล็อกเขาตั้งแต่ตอนที่รู้ความจริงแล้ว ทว่าก็ไม่อาจทำใจได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ได้—ขณะที่ทุกคนกำลังสนใจกับกิจกรรมชมรม เธอหันหลังให้เมอร์สันอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินแยกออกไปทางมุมอาคารที่ผู้คนเบาบาง ก่อนจะกดรับสาย

“แอลลี่ ฉันดีใจที่เธอรับสาย” เสียงผู้ชายปลายสายเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ฉันแค่...อยากเจอ อยากอธิบายทุกอย่าง เธอจะให้โอกาสฉันไหม?”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ความทรงจำเก่าพาเอาความเจ็บกลับมาอีกครั้ง เธอหลับตาลง สูดลมหายใจยาว ก่อนตอบด้วยเสียงสั่น

“มันไม่จำเป็นต้องอธิบายแล้วล่ะ”

เธอกำลังจะกดวางสาย ทว่าคำพูดถัดมาของเขาทำให้มือชะงัก

“คืนนี้ ฉันจะรออยู่ที่ร้านนั้น ไม่ว่ามาหรือไม่มา...ฉันก็จะรอ”

สัญญาณสายถูกตัดไปพร้อมกับความเงียบที่กดทับอยู่ในใจ แอลลี่มองหน้าจออย่างว่างเปล่า ก่อนกำโทรศัพท์แน่น — ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่จุกอกคือความโกรธ หรือความหวั่นไหวที่ยังไม่จางหายกันแน่

เสียงเรียกของเมอร์สันดังขึ้นอีกครั้งจากไกล ๆ

“แอลลี่! มานี่สิ ฉันเจอชมรมที่เธอต้องชอบแน่ !”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้า ซ่อนแววตาที่สั่นไหวไว้ใต้รอยยิ้มก่อนหันเดินกลับไปหาชายหนุ่ม

“ชมรมเขียนพู่กัน น่าสนใจมาก” เขาเอ่ยนำเสนอออกมา “เห็นว่าผู้สอนคือศาสตราจารย์ที่ได้รับรางวัลด้วยนะ”

เมอร์สันคว้ามือลากหญิงสาวมายืนอยู่ที่ซุ้มหน้าชมรม ที่มีแต่คนเดินผ่านแต่ไม่มีใครสนใจจะเข้าไปเรียนสักเท่าไหร่

“เป็นไง เธอสนใจไหม” เขาเอ่ยถามความเห็นของเธอ

แอลลี่ในขณะนี้ไม่มีสมาธิตัดสินใจอะไรเท่าไหร่ เธอแค่พยักหน้าแล้วขานรับในลำคอไปอย่างงุนงง เมอร์สันเมื่อเห็นหญิงสาวตอบตกลงก็รีบลงชื่อทันทีไม่รีรอ