LOGINเป็นความรักในรั้วมหาลัย นางเอกชอบพระเอก เลยยั่วพระเอก เธอก็อย่างรู้ว่าพระเอกจะขึ้นชื่อความเถื่อนสะแค่ไหนกัน
View Moreก๊อก ๆ
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นในช่วงเวลาเที่ยงครึ่ง ความเงียบสงบภายในห้องเรียนถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบรรยาย หลังโต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้ม อาจารย์หนุ่มใบหน้าคมกำลังนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งแต่แฝงอำนาจดิบ ๆ ในแววตา เป็นเหตุผลว่าทำไมนักศึกษาหลายคนถึงพร้อมใจกันตั้งฉายาให้เขาว่า ‘อาจารย์เถื่อน’ ชื่อเรียกนั้นดูเหมือนจะมีทั้งคนหวั่นเกรงและคนหลงใหล โดยเฉพาะเหล่านักศึกษาสาวที่มักกระซิบกันว่าชายหนุ่มผู้นี้มีเสน่ห์อันตรายเกินห้ามใจ “ขออนุญาตค่ะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับประตูห้องที่ค่อย ๆ ถูกผลักออก ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก้าวเท้าเข้ามาอย่างระมัดระวัง มือเรียวถือแฟ้มรายงานไว้แน่น เธอก้าวตรงไปที่โต๊ะอาจารย์ทันที “ส่งงานค่ะ” ร่างเล็กเอ่ย พร้อมวางแฟ้มรายงานลงบนโต๊ะของอาจารย์เบา ๆ “ครับ” เขาเอ่ยตอบรับสั้น ๆ ไม่ได้เงยหน้ามามองเธอด้วยซ้ำ “อาจารย์ตรวจตอนนี้เลยไหมคะ” เธอเอ่ยถามเขาน้ำเสียงยั่ว โน้มตัวเขาหาชายหนุ่มตรงข้ามเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำหอมลอยแตะจมูกเขาอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียววางพาดไว้บนขอบโต๊ะไม้อย่างแผ่วเบา ท่วงท่าดูเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับชวนให้สายตาชายหนุ่มหลังโต๊ะต้องเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ชายหนุ่มละสายตาจากเอกสารในมือตามสัญชาตญาณ แววตาคมสบเข้ากับดวงตากคราแรกลมโตที่มองเขาอย่างมีเลศนัย ความนิ่งเฉยในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “อยากให้ตรวจตอนนี้เลยเหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถาม แววตาคมของอาจารย์แทบอ่านไม่ออกเลยว่าคิดอะไรอยู่ “ค่ะ ถ้าอาจารย์ไม่ว่าง... หนูรอได้ค่ะ” ร่างเล็กเอ่ยตอบกลับเสียงเบา ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเหมือนมีแผนร้ายในใจ “แน่ใจ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม “ค่ะ” เธอยังคงยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยน “งั้นก็นั่งรอสิ” “นั่งตรงไหนค่ะ?” ร่างเล็กเอ่ยถาม ทว่าสายตาของเธอเหมือนมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว “อยากนั่งตรงไหนก็นั่ง” “งั้นขอ...” เธอเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มแล้วทิ้งตัวนั่งลงที่ตักของชายหนุ่มทันที “นั่งตรงนี้แล้วกันนะคะ” “...” ระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ปลายนิ้วเอื้อมถึง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวเนียนของเธอลอยแตะจมูกเขาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ฝ่ายตรงข้ามกับไม่หลบเหมือนครั้งก่อน “อาจารย์...อื้อ~” เธอเอ่ยเรียกชื่อเขายังไม่ทันจบประโยค คำพูดของเธอก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันทีที่ถูกอีกฝ่ายปิดปากด้วยริมฝีปากหน้าของเขาทันที โดยที่ไม่รอให้เธอได้ยั่วต่อภีมพาปิ่นกลับมาถึงคอนโดอย่างปลอดภัย ปิ่นได้รับการดูแลจากทีมแพทย์ส่วนตัวของภูมิอย่างละเอียดถี่ถ้วน โชคดีที่เธอปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก แต่มีอาการอ่อนเพลียและได้บาดแผลที่คอเล็กน้อยภีมนั่งอยู่ข้างเตียงปิ่นตลอดเวลา จนกระทั่งปิ่นหลับไป ภีมจึงเดินออกมาคุยกับภูมิที่ห้องนั่งเล่น“ขอบใจมึงมาก” ภีมเอ่ยขึ้น พลางเดินไปทิ้งตัวนั่งลงของพี่ชาย“กูไม่ได้ทำอะไรเลย กูแค่โทรหาพ่อ ทุกอย่างก็จบเลย”“ทุกอย่างจบแล้วจริง ๆ”“ทำไมมึงถึงไม่ให้พ่อช่วยตั้งแต่แรก” ภูมิเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามน้องชายตัวเอง“กูรู้ไงว่าถ้าพ่อมาเอง แม่จะไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง” ภีมเอ่ยน้ำเสียงเรียบ น้ำตาเอ่อคลอ “กูแค่อยากให้คิดได้ แล้วรีบแก้ไขมัน แต่กูคงโลกในแง่บวกไปหน่อย”“พอมีความรัก แล้วโง่สัส ๆ”“มึงอย่าโง่แล้วกันไอ้ภูมิ”“ไม่มีวัน ไม่มีวันได้แดกกูหรอก ความรักอะไร กูไม่ต้องการ”ภีมพิงหลังกับโซฟาอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ด้วยความเครียดสะสมตลอดหลายวันที่ผ่านมา“กูไม่ได้แค่อยากให้แม่สำนึก...” ภีมถอนหายใจยาว ๆ “กูอยากให้ท่านเห็นว่า... ความรักของกูมันมีค่ามากกว่าธุรกิจหรืออำนาจที่ท่านยึดถือ”ภูมิเอนตัวพิงโซฟาอีกตัว พลางมองภี
“ปิ่นเงียบ!” ภีมสั่งเสียงเด็ดขาด เขาไม่ต้องการให้ปิ่นมาเป็นจุดอ่อนในสถานการณ์นี้ เขาต้องทำให้แม่เห็นว่าเขาได้ตัดสินใจที่เด็ดขาดและไม่มีวันเปลี่ยนใจแล้ว“ตายแทนมันเหรอ?” คุณหญิงพิมภาเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ท่านมองใบหน้าลูกชายที่เคยมีความรักหนักแน่นขนาดนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว“ใช่ครับแม่!” ภีมตอบเสียงหนักแน่น “ชีวิตของผมแลกกับชีวิตของปิ่นและหลานของแม่! แม่ปล่อยพวกเขาสองคนไป!” ใบหน้าคมเข้มแสดงสีหน้าจริงจัง “แต่ถ้าแม่แตะต้องปิ่น แม้แต่ปลายเส้นผม! ผมสาบานได้เลยว่าผมจะทำลายทุกอย่างที่แม่พยายามสร้างมาตลอดชีวิต! ทั้งธุรกิจ ชื่อเสียง ผมจะทำลายมันจนไม่เหลือซาก!”คำพูดของภีมไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นคำมั่นสัญญาที่มาพร้อมกับความเด็ดขาดที่ยากเกินจะคาดเดา คุณหญิงพิมภาถึงกับชะงักมือที่ถือมีดไว้ ท่านรู้ดีว่าลูกชายคนนี้มีความฉลาดและอำนาจพอที่จะทำได้จริงความเงียบเข้าปกคลุมโกดัง มีเพียงเสียงหอบหายใจของปิ่นและภีมที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจเต้นรัวคุณหญิงพิมภาเหลือบมองชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่ พวกเขาต่างแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจกับฉากการเดิมพันชีวิตที่อยู่ตร
ชายหนุ่มพยายามคิดว่าแม่จะพาปิ่นไปที่ไหนได้บ้าง ทว่าคิดยังไงก็คิดไม่ออก ทุกอย่างมันมืดไปหมด แค่รู้ว่าลูกกับเมียตกอยู่ในมือแม่ ใจเขาก็เริ่มสั่นไหว เริ่มรู้สึกประหม่าอยู่ในใจ พร้อมกับความกลัวที่แท้จริงภีมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาไอ้ภูมิทันที คนที่ช่วยเขาได้ตลอดนี้ มีแค่มันจริง ๆเพราะมันรู้ใจแม่มากว่าเขา(ว่า) ปลายสายเอ่ยขึ้นทันทีที่รับสาย“ไอ้ภูมิแม่พาปิ่นไปแล้ว” ภีมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน(ห๊ะ!!)(มึงดูยังไงให้แม่เอาน้องไปได้ไอ้ภีม!)“กูออกไปทำธุระข้างนอกแค่แป๊บเดียว แค่แป๊บเดียวจริง ๆ”(ไอ้สัสเอ้ย!) ภูมิสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะนั้นก็น้องสะใภ้ แถมยังมีหลานมันพ่วงมาด้วยอีก“มึงอย่าเพิ่งด่ากูไอ้ภูมิ ช่วยกูคิดก่อนว่าแม่จะพาปิ่นไปที่ไหนได้บ้าง” ภีมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นมากนัก(ก็จะมีบ้านใหญ่... แต่มันโจ่งแจ้งไป แม่ไม่น่าเสี่ยง) ภูมิวิเคราะห์ทันทีด้วยน้ำเสียงเครียดจัด (บ้านพักตากอากาศที่หัวหิน?) (ไม่ๆ)(หัวหินใช้เวลาเดินทางมากเกินไป กูว่าแม่ต้องเลือกที่ที่ใกล้ที่สุด)“...” ภีมเงียบ เขาพยายามใช้ความคิดให้ได้มากที่สุด“โกดังร้าง!” ภีมเอ่ย จู่ ๆ ความคิดนี้ก็แล่นเข้ามาในหั
ภีมนั่งนิ่งมองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่แบบนั้นอยู่นานหลายนาที แสงแดดเข้ม ๆ จากนอกห้องเล็ดลอดผ่านม่านบาง ๆ มาตกกระทบใบหน้าหวานของเธอ ทำให้เขามองเห็นเค้าโครงหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนเขาใช้ปลายนิ้วไล้เบา ๆ ไปตามกรอบหน้าของปิ่น ก่อนจะเลื่อนลงไปหยุดที่แหวนเพชรเม็ดงามที่เพิ่งสวมให้ ความรู้สึกตื้นตันใจถาโถมเข้ามาจนจุกแน่นในอก เขารักผู้หญิงคนนี้และรักลูกมากถึงขนาดที่พร้อมจะทำสงครามกับโลกของแม่ทั้งใบเพื่อปกป้องเธอไว้“พี่จะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายหนูได้หรอกครับ” ภีมกระซิบแผ่วเบาเขามั่นใจแล้วว่าการตัดสินใจที่รวดเร็วและเด็ดขาดของเขาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง การเตรียมการแต่งงานอย่างลับ ๆ การลาเรียนของปิ่น และการมีทีมคุ้มกันที่ไว้ใจได้ คือสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ภีมรู้ดีว่าปิ่นกับลูกคือชีวิตของเขาแล้ว เขาไม่สามารถจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเธออยู่เคียงข้างได้เลยเขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกมาที่ห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องนอน เพื่อเปิดคอมพิวเตอร์และจัดการงานบางอย่างที่ค้างคาอยู่ เพื่อไม่ให้มีผลกระทบกับงาน กับอาชีพอาจารย์ของเขาภีมนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานอยู่สักพักใหญ่ ๆ ก่อนที่เขาจะเผลอห





