EP.04 ขุนชลาสินธุ์อนุรักษ์

ท่าน้ำเรือนพระเกษตรานพคุณ

‘ขุนชลาสินธุ์อนุรักษ์(เปลว)’ กับ หมื่นพิบูลย์ไพศาล(ขวัญ) ยืนอยู่ในมุมมืดของเรือน มองตรงไปยัง พระเกษตรานพคุณ(นพ) และ หลวงธรณีพิทักษ์(ปาน) ที่ยืนส่งพระอรรถชัยลงเรือ

และเมื่อคุณพระนพพยักหน้าให้สัญญาณว่าตามกันขึ้นไปบนเรือน เปลวกับขวัญก็ไม่รอช้าที่จะตามติด

ที่ศาลานอกชานเรือน คุณพระนพนั่งอยู่บนตั่ง โดยที่พื้นเรือนนั้นมีปาน เปลว และขวัญนั่งอยู่ไม่ห่าง บรรยากาศเคร่งขรึมเพราะนี่คือการปรึกษาหารือในเรื่องสำคัญ ซึ่งหากทำได้ก็จะเป็นการดีสองอย่างด้วยกัน

หนึ่ง คือได้ช่วยเหลือพระอรรถชัยกับลูกสาว

และสอง คือ ทำให้กำนันเดชรู้ว่าสิ่งใดที่คิดว่าได้มาง่ายนั้น ย่อมไม่ง่ายอีกต่อไป

เปลวมองหน้าปานเพราะชั่วอึดใจแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา คุณพระก็นิ่ง ปานก็ไม่ได้เอ่ยอะไร ซึ่งโดยปกติแล้วเขาผู้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาต้องรอให้คุณพระเอ่ยปากก่อน แต่ครั้งนี้บางอย่างที่รุกเร้าในใจทำให้ไม่อาจเก็บกิริยานิ่งเฉยอยู่ได้

มีเพียงสายตาที่มองสบพี่ชายเท่านั้น ที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาอยากรู้เรื่องราวที่พูดคุยกัน

“คุณพระอรรถท่านมาขอให้ช่วย เพราะว่าแม่กำไลไม่เต็มใจแต่งงานกับกำนันเดช”

ทว่าคนที่พูดขึ้นมาก่อนกลับเป็นคุณพระนพ เปลวแหงนหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าท่านมองเขาอยู่ก่อนแล้ว นั่นแปลได้ตรงตัวว่าท่านตั้งใจพูดกับเขา

เปลวประสานมือเข้าหากันแน่น อายความร้อนคล้ายจะพวยพุ่งขึ้นสู่ใบหน้า แต่ดวงตานอบน้อมก็ยังมองคุณพระพร้อมรับคำ

“ขอรับ”

ดีแค่ไหนแล้วที่เป็นยามค่ำ หากเป็นยามแสงอาทิตย์สาดส่อง สิ่งที่ร่างกายของเขาร้องประท้วงอยู่นี้คงไม่สามารถปกปิดสายตาใครได้ แต่ถึงไม่มีแสงสว่างก็ใช่ว่าจะไม่มีใครรู้ เพราะสายตาของคุณพระนพกับสายตาของพี่ชายที่มองมา ไม่ต่างจากรู้ในความคิดของเขา

“ขอรับแล้วอย่างไรหรือพ่อเปลว”

“ขอรับ เอ่อ... คุณพระคิดเห็นเป็นเช่นไรขอรับ”

“ข้าถามเอ็ง ขอรับแล้วอย่างไร เอ็งก็ตอบมาสิ ไม่ใช่ให้เอ็งมาย้อนถามข้าอีกรอบ”

“ขอรับ”

“อุวะ! พ่อปาน น้องชายคนกลางของพ่อปานนี่ ชักจะเล่นลิ้นแล้วนะ”

“มิได้ขอรับ กระผมไม่ได้เล่นลิ้น กระผมแค่รอคำสั่งของคุณพระขอรับ”

คุณพระนพยิ้มกริ่มปรายสายตามองปานและขวัญ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นน้องชายคนเล็กของปาน ตั้งแต่เข้ามาอยู่ใต้สังกัดเดียวกัน

ดวงตาคมเข้มสบกันไปมาอย่างรู้ทันว่าเปลวคิดอย่างไรกับคุณกำไล เพราะสายตาผู้ชายดูกันออก และผู้ชายอย่างเปลวที่ไม่เคยรังเกียจรังงอนสตรีใดมาก่อน กลับไม่พอใจและค่อนแคะคุณกำไลทุกครั้งที่พูดถึง หากบอกว่าไม่สนใจเลย ก็ราวจะปดเสียเปล่าๆ

ปานเข้าใจในสิ่งที่คุณพระสื่อ แต่เขาจะไม่หยอกเย้าไปมากกว่านี้ เพราะไม่รู้ว่าเรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นไร ในเมื่อเจ้าตัวยังตั้งแง่ว่ารังเกียจ ทั้งยังไม่รู้ว่าคุณกำไลจะชอบพอเปลวหรือไม่ ก็ยิ่งไม่ควรจะพูดสิ่งใดให้ฝ่ายหญิงเสียหาย

เพราะจากที่พระอรรถชัยบอกเล่าถึงท่าทีของคุณกำไลที่มีต่อกำนันเดช ก็พอจะอนุมานได้ว่า คุณกำไลกล้าหาญไม่แพ้แม่จันทร์และแม่นวล

“เอาล่ะ เช่นนั้นก็มาคุยกันหน่อยว่าจะหาทางช่วยเหลือคุณกำไลอย่างไร วิธีไหนที่จะทำให้คุณพระอรรถได้รับผลกระทบน้อยสุด และทำให้กำนันไม่มายุ่งเกี่ยวกับคุณกำไลกับคุณพระอรรถอีกเลย พ่อปานว่าอย่างไร”

“กระผมว่าที่คุณพระอรรถท่านแจ้งไว้ก็ควรอยู่นะขอรับ ให้คุณพระแจ้งท่านอัยการไว้ก่อนว่ามีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้น ระหว่างกำนันเดชกับคุณพระอรรถ และแม้คุณพระอรรถท่านจะผิดจริง แต่ก็ถือว่าท่านยอมรับด้วยตัวเอง มิใช่ถูกกำนันเดชส่งเรื่องไปฟ้องร้อง”

ปานตั้งใจเรียก ‘ยกกระบัตร’ ว่า ‘อัยการ’ ตามที่คุณพระนพได้บอกเอาไว้ เพราะหลวงท่านเปลี่ยนให้ใช้คำใหม่ ให้เรียกง่ายขึ้น หากยังเรียกว่า ‘ยกกระบัตร’ ก็คงไม่สามารถเปลี่ยนเป็นคำว่า ‘อัยการ’ ได้สักที

“ทำเช่นนั้นก็ดีอยู่หรอกพ่อปาน แต่มันก็จะกลายเป็นว่า เพราะต้องการหลีกหนีกำนันเดช คนที่ถูกรังแกจึงต้องดิ้นรนกันทุกทางเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ดังเช่นคุณพระอรรถ ถ้าท่านไม่ยกลูกสาวให้กำนัน ท่านก็ต้องยอมรับความผิดที่ทำเอาไว้ เพื่อไม่ให้ความผิดนั้นทำให้ลูกเดือดร้อน แม้ข้าจะไม่ชอบการกินสินบนที่คุณพระอรรถทำ และไม่ชอบการเพิกเฉยที่ท่านกระทำต่อพวกเราเมื่อครั้งแรกมาถึงที่นี่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าท่านมีส่วนทำให้แม่นวลหลุดพ้นจากกำนันเดชมาได้ บุญคุณมีกันอยู่”

“กระผมไม่ลืมขอรับตรงส่วนนั้น คุณพระอรรถท่านมีบุญคุณกับกระผมและแม่นวลมาก ไม่เช่นนั้นกำนันเดชคงไม่รามือจากแม่นวลไปโดยง่ายแน่ ทั้งเหตุนี้ก็ทำให้กำนันเดชได้ทีขอสิ่งแลกเปลี่ยนจากคุณพระท่านเป็นคุณกำไล แต่ที่กระผมเห็นด้วยกับคุณพระท่าน เพราะกระผมคิดว่ามันน่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด ที่จะทำให้คุณกำไลไม่ต้องแต่งงานกับกำนันเดช แบบบัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่นน่ะขอรับ”

คุณพระนพสบตากับปานเพียงนิดก่อนจะปรายมองไปยังเปลวที่ยังนิ่งฟังไม่พูดไม่จา เมื่อเห็นว่าเปลวไม่ออกความเห็นคุณพระนพก็พยักหน้าน้อยๆ ในเชิงว่าท่านจะจัดการเอง