Partager

จดหมายจากธนูปริศนา

Auteur: Midzilee01
last update Date de publication: 2025-01-02 18:37:07

อดีตคุณหนูไป๋หนิงฮวาเคยเป็นคนที่ร่าเริงสดใส แม้บางครั้งจะดื้อรั้นเอาแต่ใจไปบ้างแต่ก็นับว่าน่ารัก มิรู้ว่ารอยยิ้มนั้นของคุณหนูหายไปตั้งแต่ตอนไหนกัน..

เร่เข้ามา~ เร่เข้ามา~ ปิ่นมงคล~ ปิ่นมงคลนอกจากจะสวยงามแล้วยังช่วยเสริมดวงชะตาโชคลาภและที่สำคัญเสริมดวงเรื่องความรักด้วยนะขอรับ~

เมื่อสิ้นสุดเสียงประกาศของร้านค้าแผงลอยร้านหนึ่งที่ดูเหมือนว่าเขาจะขายเครื่องประดับมงคล บรรดาสาวน้อยใหญ่ก็ต่างพากันกรูเข้าไปแย่งกันซื้อ ของแบบนี้ไม่ว่าจะยุคไหนก็ยังคงมีคนเชื่อและยอมซื้อมัน หนึ่งในนั้นก็มีหนิงฮวาอยู่ด้วย

"เจ้าว่าปิ่นมงคลนี่เหมาะกับข้าหรือไม่"หนิงฮวาหยิบปิ่นขึ้นมาหนึ่งอัน เพื่อที่จะให้ซิงอีช่วยตัดสินใจ ขณะที่นางกำลังจะหันกลับมาถามหาความเห็นจากซิงอี นางก็ถูกฝูงชนเบียดจนเสียหลักเซล้ม

ชั่วพริบตาที่นางจะล้มลงนั้นกลับมีคนมาช่วยประคองนางไว้ เมื่อหนิงฮวาลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบกับฉินอ๋อง

เมื่อตั้งสติได้หนิงฮวาก็รีบผละตัวออกจากฉินอ๋องทันที ต้องยอมรับจริงๆ ว่านางเคยเห็นเขาเพียงไกลๆเท่านั้นแต่นางกลับจำเขาได้ทันที

นางเคยเห็นฉิงอ๋องครั้งแรกเมื่อตอนที่ลั่วหยางได้ชัยจากสงครามเมื่อปีก่อน ผ่านมาจนป่านนี้แล้วนางก็ยังจำเขาได้ อาจจะเป็นเพราะความสง่างามของเขา ฉินอ๋องเป็นน้องชายเพียงคนเดียวของฮ่องเต้ และเป็นคนที่มากความสามารถเรื่องนี้ใครๆก็รู้กันทั่ว

"ขอบพระทัยเพคะฉิ--" หนิงฮวาไม่ทันได้พูดจนจบประโยคกลับถูกมือของฉินอ๋องมาปิดปากไว้ นางได้แต่ทำเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

"อย่าเสียงดังไป ข้ามาเที่ยวเล่นในฐานะคุณชายเทียนฉินเท่านั้น" หนิงฮวาพยักหน้าเบาๆตอบรับเขาว่านางเข้าใจแล้ว เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงยอมลดมือลง

"ต้องขออภัยแม่นางด้วย เมื่อครู่มันเหตุจำเป็น" 

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะคุณชายข้าเข้าใจ เมื่อครู่ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือ" ฉินอ๋องเห็นปิ่นที่อยู่ในมือของนางแล้วก็เผลอหัวเราะออกมา เขาจ่ายเงินให้กับพ่อค้าก่อนจะชี้ให้พ่อค้าดูปิ่นที่อยู่ในมือของหนิงฮวา

"เจ้ายอมโดนคนเบียดล้มเพื่อปิ่นมงคลนี่หรือหยางฮูหยิน"

"ท่านขำสิ่งใดกัน ข้าเพียงเห็นว่ามันสวยดีก็เท่านั้น แล้วที่สำคัญข้าคือคุณหนูไป๋ มิใช่หยางฮูหยิน!" นางก็ไม่อยากให้ใครรู้เช่นกันว่าฮูหยินของแม่ทัพหยางจะมาเที่ยวเล่นเตร็ดเตร่อยู่นอกจวน

"ต้องขออภัยคุณหนูไป๋ด้วย ข้าเพียงจำคนผิด"

"ช่างเถอะเจ้าค่ะ หากไม่มีสิ่งใดแล้วข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ" 

"เจ้าว่างอยู่หรือไม่คุณหนูไป๋ ข้ามีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยตามข้ามา" เมื่อพูดจบฉินอ๋องก็หันหลังเดินมุ่งหน้าไปทางโรงน้ำชา หนิงฮวาได้แต่ยืนตาปริบๆ คนระดับฉินอ๋องมีเรื่องสำคัญอันใดที่จะต้องมาคุยกับนางกัน

เมื่อเดินมาถึงโรงน้ำชาก็มีเสี่ยวเอ้อร์ออกมาต้อนรับอย่างดี ฉินอ๋องเลือกโต๊ะที่ชั้นสองริมระเบียง เพราะไม่ใช่ที่ลับตาคน เขาเกรงว่าอาจทำให้นางเสื่อมเสียจึงเลือกที่จะนั่งตรงที่ที่ใครๆก็สามารถเห็นได้ เพื่อยืนความบริสุทธิ์ใจ

"ท่านมีสิ่งใดหรือเพคะ" 

"เมื่อหลายวันก่อนข้าได้รับจดหมายจากธนูปริศนา เนื้อความข้างในเขียนไว้ว่า สิ่งใดที่พวกเจ้ารักและหวงแหนข้าจะทำลายมันทิ้งเสียต่อหน้า ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้จักคำว่าอยู่มิสู้ตาย"

"โหดร้ายยิ่งนัก เขาเป็นใครกัน เหตุใดเขาจึงเคียดแค้นท่านถึงเพียงนั้น" นางรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คอขาดบาดตาย เพียงแต่ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องอันใดกับนาง

"เพราะแม่ทัพหยางก็ได้จดหมายนี้เช่นเดียวกัน ข้าจึงสงสัยว่าเหตุใดเจ้าจึงออกมาเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกได้ สามีเจ้ายอมให้ออกมาหรือ"

หนิงฮวาได้แต่นิ่งเงียบ เขาไม่เคยมาเล่าเรื่องนี้ให้นางฟัง อาจเป็นเพราะเขากลัวนางเครียดก็เป็นได้ หนิงฮวาทำได้เพียงส่ายหน้าเบาๆให้กับฉินอ๋อง

"หากรู้เช่นนี้แล้ว เจ้าก็จงกลับจวนไปเถิด เดี๋ยวข้าจะคอยคุ้มกันให้" 

"ขอบพระทัยเพคะ เพียงแต่หม่อนฉันยังไม่อยากกลับจวนตอนนี้ ท่านจะอยู่เป็นเพื่อนหม่อมฉันก่อนได้หรือไม่.."

ฉินอ๋องทำได้เพียงนั่งเป็นเพื่อนนาง โดยที่ไม่ปริปากพูดสักคำ สายตาของนางทอดมองไปยันขอบฟ้าไกล อย่างไร้จุดหมาย แววตาของนางดูว่างเปล่า เขาไม่กล้าแม้แต่จะถามว่านางโศกเศร้าสิ่งใด

สายลมเย็ดพัดโชยมา เส้นผมและอาภรณ์ของนางพริ้วไสว เขารู้สึกราวกับว่านางจะสลายหายไปได้ง่ายๆ เด็กหญิงที่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มในวันวาน บัดนี้เหลือเพียงความเศร้าหมอง

"หม่อมฉันมีเรื่องอยากถามท่านเพคะ" 

"พูดตามสบายเถิดข้าไม่ถือ" 

"ท่านมีความคิดอย่างไรกับเรื่องการแต่งงาน มีอนุหลายๆคน เอ่อ..ท่านไม่ต้องตอบข้าก็ได้ถ้าหากว่าท่านไม่ต้องการตอบ"

ฉินอ๋องหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามนางอย่างไม่ถือตัว

 "การแต่งงานของเหล่าขุนนางรวมถึงราชวงศ์นั้นมิได้มีไว้เพื่อความรักเจ้าก็รู้ แต่ถ้าหากเจ้าถามว่าข้ามีความเห็นว่าอย่างไรกับการมีอนุหลายคน ข้าคิดว่ามันค่อนข้างน่ารำคาญ การต้องมาเห็นบรรดาเมียอิจฉาริษยากัน คอยชิงดีชิงเด่นกันมันน่ารำคาญเกินไป และข้าไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น อย่างที่รู้ว่าข้าเกิดและโตมาในวัง ภาพเหล่านั้นข้าสะอิดสะเอียนสิ้นดี อย่างไรซะสำหรับข้าการมีพระชายาคนเดียวดีที่สุด"

หนิงฮวาได้ฟังเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย ที่ฉินอ๋องพูดมาล้วนไม่ผิด หากสามีนางคิดได้เช่นนี้ก็คงจะดี การที่นางยอมให้เขาแต่งหลิวลี่ถังเข้ามาพร้อมๆกับนางก็ถือว่านางเมตตามากแล้ว หากจะขอให้นางญาติดีกับเมียน้อยก็เห็นว่ามันจะมากเกินไปหน่อย

"ที่ท่านพูดมาล้วนไม่ผิด ข้าอยากให้มีคนแบบท่านและท่านพ่อเยอะๆ" 

"ข้าพอจะได้ยินเรื่องบิดาของเจ้ามาบ้าง เสนาบดีไป๋นับว่าเป็นบุรุษหายากในรอบร้อยปี ช่างน่านับถือยิ่งนัก"

"ข้าขอบคุณแทนท่านพ่อด้วยหากท่านรู้ว่าได้รับคำชื่นชมจากฉินอ๋องท่านคงจะดีใจไม่น้อย แล้วที่สำคัญพระชายาของท่านคงจะเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้านี้" หนิงฮวายกถ้วยชาขึ้นมาคารวะ ก่อนจะดื่มให้กับฉินอ๋อง 

"ข้าหวังว่าจะได้เจอกับว่าที่พระชายาของข้าเร็วๆนี้เหมือนกัน จวนได้เวลาแล้วล่ะคุณหนูไป๋ เจ้าต้องกลับเรือนแล้ว เดี๋ยวข้าไปส่ง"

"ขอบคุณท่านมาก วันนี้ข้าอยากจะเอาแต่ใจสักหน่อย โปรดไปส่งข้าที่จวนไป๋เถิด ข้าคิดถึงท่านพ่อยิ่งนัก"

"หากเจ้าว่าเช่นนั้นก็ย่อมได้"

วันนี้หนิงฮวาไม่ได้กลับจวนของแม่ทัพหยางซีซวน นางมุ่งหน้ากลับไปยังจวนของผู้เป็นบิดา วันนี้ที่ได้คุยกับฉินอ๋องทำให้นางคิดถึงท่านพ่อของนางยิ่งนัก และแม้ว่านางจะมานอนค้างที่อื่น ซีซวนก็คงจะไม่รู้อยู่ดี 

เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนของเสนาบดีไป๋ หนิงฮวาก็ก้าวขาลงมาอย่างสง่างาม นางพยายามเก็บซ่อนใบหน้าเศร้าหมองให้มิดชิด ท่านพ่อจะต้องไม่เห็นและไม่ต้องเป็นกังวล

"การที่ได้ร่วมดื่มชาพูดคุยกับเจ้า ข้าสำราญใจยิ่งนัก แต่คงจะไม่เป็นการดีหากเจ้าออกนอกจวนบ่อยๆในช่วงนี้"

"หม่อมฉันดีใจที่สร้างความสำราญใจให้ท่านได้เพคะ ขอบพระทัยท่านมากที่มาส่ง หากมีโอกาสเราคงได้พบกันอีก" หนิงฮวาค้อมศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในจวน 

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   จบบริบูรณ์

    ขณะที่ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นผืนผ้าใบที่มีเฉดสีอบอุ่นอย่างสีส้ม แดง และชมพู อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ สายลมเอื่อย ๆ พัดผ่านต้นไม้ใบหญ้า เสียงนกร้องและจิ้งหรีดร้องแว่วมาแต่ไกลหนิงฮวานั่งจมอยู่ในห้วงความคิด จิตใจของนางล่องลอยไปยังที่แสนไกล ฉินอ๋องหายหน้าไปสามเดือนแล้ว จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเขาจากไปเลยโดยที่ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา หนิงฮวาได้แต่คิดถึงเหตุการณ์วันนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน หากนางไม่พูดเช่นนั้นออกไป ตอนนี้จะเป็นเช่นไร.. มันจะต่างจากตอนนี้หรือไม่อย่างน้อย นางก็ยังอยากมีเขาอยู่ในชีวิต แม้จะเป็นเพียงสหายกันก็ยังดี ป่านนี้ฉินอ๋องจะเป็นอย่างไรบ้าง จะคิดถึงนางบ้างหรือไม่ หรือตอนนี้เขาเปลี่ยนใจจากนางไปแล้ว หัวใจของนางปวดร้าวเมื่อนึกถึงหน้าของฉินอ๋อง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขามีผลต่อความรู้สึกของนางเช่นนี้ "เขาคงไม่มาแล้วจริง ๆ" หนิงฮวาถอนหายใจและหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม นางรู้ว่านางต้องละทิ้งความรู้สึกที่มีต่อฉินอ๋องและเดินหน้าต่อไป พูดง่ายแต่ทำยากยิ่งนางจะสามารถตัดใจจากคนที่ดีกับนางมาตลอดได้อย่างไร เขาและนางมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกัน

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   ไม่หวนคืน

    ณ จวนสกุลหยางสุริยันปรากฎจันทราลับ คิมหันต์เหมันต์ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน สองปีแล้วที่เจ้าจากไป หยางซีซวนนั่งเหม่อลอยอยู่ใต้ต้นเหมยที่เขาและหนิงฮวาเคยปลูกร่วมกันเมื่อวัยเยาว์ สายตาเศร้าหมองทอดมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย สีหน้านิ่งเฉยเสมือนคนที่ไร้ซึ้งความรู้สึก ราวกับว่ามันเป็นคำสาปจากนาง ซีซวนใช้ชีวิตต่อไปด้วยความรู้สึกผิด และความคะนึงหาราวกับร่างไร้วิญญาณหลิวลี่ถังที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอดถอนหายใจ ปีที่สองหลังจากหนิงฮวาจากไป หลิวลี่ถังก็ยังคงเป็นเพียงฮูหยินรองที่ทำหน้าที่ของฮูหยินเอก แม้ว่าหนิงฮวาจะจากไปแล้วก็ตาม ที่ตรงนั้นยังคงเป็นของนางเสมอมาหลิวลี่ถังคอยดูแลหยางซีซวนที่ตอนนี้กลายเป็นคนวิกลจริต เขาจำต้องพ้นสภาพของแม่ทัพเพราะไม่สามารถควบคุมสติหรืออารมณ์ได้ภาระหน้าที่ต่างๆภายในจวนจึงตกมาเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว หลังจากที่หยางซีซวนเริ่มเสียสติ บรรดาบ่าวไพร่ก็ต่างพากันหนีหายไป บ้างก็ขโมยทรัพย์สินของมีค่าไปขาย ไม่ว่าจะเป็นแจกันหรือถ้วยชาม ล้วนถูกขโมยไปทั้งสิ้นจวนสกุลหยางที่ไร้ซึ่งหยางซีซวนคอยปกครองบรรยากาศนั้นดูอึมครึมและเงียบเหงา ไร้ซึ่งเสียงของผู้คน หลิวลี่ถังอดทนดูแลเขามาเป

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   ในใจข้ามีเจ้ามาโดยตลอด

    สองปีต่อมาดวงอาทิตย์ขึ้นอย่างช้าๆ ส่องแสงอันอบอุ่นเหนือโลกเบื้องล่าง ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยเฉดสีชมพูและส้ม อากาศสดชื่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของหญ้าที่เพิ่งตัดใหม่และดอกไม้ที่บานสะพรั่ง เป็นสัญญาณเริ่มต้นของวันใหม่หนิงฮวาตื่นมารดน้ำแปลงผักตั้งแต่เช้า นางปลูกผักมากมายหลายชนิด ส่วนหนึ่งก็เก็บไว้กินเอง และอีกส่วนหนึ่งก็นำไปขายในตลาดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน โดยส่วนใหญ่แล้วซิงอีเป็นคนนำผักและสมุนไพรที่เก็บได้ไปขาย อันที่จริงไม่ใช่ว่านางไม่มีสมบัติติดตัวเลย บิดาของนางมาหาเดือนละครั้ง และทุกครั้งที่มาก็มักจะนำเงินทองและสมบัติมากมายมาให้ รวมถึงเสื้อผ้าและเครื่องประดับซึ่งภายหลังนางก็ปฏิเสธไปบ้างเพราะในบ้านไม่ได้มีพื้นที่มากพอสำหรับสิ่งของฟุ่มเฟือยเช่นเครื่องประดับหรือเสื้อผ้าส่วนข้าวสารอาหารแห้งนับว่าเป็นสิ่งสำคัญหนิงฮวาก็จะรับไว้ด้วยความยินดี "เจ้าตื่นเช้าเสียจริง ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่าในระหว่างที่ข้าอยู่ที่นี่ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำงานเดี๋ยวข้าจะทำเอง" ฉินอ๋องเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้ามาแย่งบัวรดน้ำออกไปจากมือหนิงฮวา "ข้าทำเองได้" หนิงฮวาพยายามที่จะแย่งบัวรดน้ำกลับมา แต่ก็ไม่เป็นผล ฉินอ๋องส

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   ชีวิตใหม่

    สามเดือนก่อนสายลมเย็นพัดพาม่านหน้าต่างปลิวไสว ไป๋เฉิงที่นั่งเฝ้าร่างบุตรสาวที่ไม่ไหวติงมาหลายวัน รีบลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างโดยพลัน อากาศหนาวเย็นเช่นนี้หากเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ มีหวังบุตรสาวของตนคงไม่หายป่วยเป็นแน่วันนี้เป็นวันที่ห้าแล้วที่หนิงฮวายังไม่ยอมฟื้นขึ้นมา นางนอนนิ่งเช่นนี้มาหลายวันแล้ว นับวันร่างกายนางยิ่งซูบผอม หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป นางคงไม่ฟื้นกลับขึ้นมาดังท่านหมอได้กล่าวไว้เป็นแน่"หากเจ้ายอมลืมตาตื่นขึ้นมา ไม่ว่าเจ้าปรารถนาสิ่งใด พ่อจะทำให้เจ้าทุกอย่าง.."ไป๋เฉิงได้แต่นั่งภาวนาขอให้หนิงฮวาฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัยไม่นานนักร่างกายของหญิงสาวที่นอนนิ่งสนิทไม่ไหวติงมาหลายวันกลับมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย หนิงฮวาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาจากนิทราอันยาวนาน "ฮวาเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว!!" ไป๋เฉิงดีใจเสียจนนั่งไม่ติด เขาได้แต่ขอบคุณฟ้าดินที่เมตตาบุตรสาวของตน ขอบคุณจริงๆที่นางมีชีวิตอยู่"น้ำ.." หนิงฮวาพยายามเปล่งเสียงออกมาจากลำคอ เสียงของนางแหบแห้งเสียจนฟังไม่รู้ความ"น้ำ..น้ำหรอ เจ้าหิวน้ำใช่หรือไม่" ไป๋เฉิงตาลีตาลานหาเหยือกน้ำมารินใส่แก้วให้หนิงฮวาด้วยความดีใจ ในที่สุดการสวดภาวนาของเขาก็เป็

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   ข้าผิดต่อเจ้า

    "ร้องไห้หรือ เจ้าอย่ามาบีบน้ำตาต่อหน้าข้า มันช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก นับแต่นี้ไป เจ้าอย่าได้คิดจะมาเคารพศพลูกสาวข้า อย่าคิดแม้แต่จะมาเยี่ยมหลุมศพของนาง อย่าแม้แต่จะมาร้องไห้ให้นาง เจ้ามันไม่คู่ควร!!"เมื่อพูดจบไป๋เฉิงก็เดินกลับเข้าไปในจวนโดยไม่หันหลังกลับมามองหยางซีซวนอีกเลย.."ข้าขอร้องท่าน ให้ข้าได้อยู่ในงานศพของนางเถิดข้าของร้องท่านจริงๆ" หยางซีซวนก้มหน้าลงหมอบกับพื้น แต่เสนาบดีไป๋ก็หาได้สนใจไม่ บัดนี้เขารู้ซึ้งแล้วจริงๆ ว่าชีวิตเขาขาดนางไม่ได้ ราวกับว่าหัวใจของเขาแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ชีวิตจากนี้ที่ไม่มีหนิงฮวาเขาจะอยู่ได้อย่างไร"ไม่นะ ไม่เอาแบบนี้ หนิงฮวาข้าขอโทษข้าผิดไปแล้ว อย่าทิ้งข้าไปนะ ข้าขอร้องอย่าทิ้งข้าไป ข้ายอมเจ้าแล้ว ข้ายอมเจ้าทุกอย่าง เพราะงั้นลืมตาขึ้นมาสิ เจ้าจะให้ข้าหย่ากับนางข้าก็ยอม หนิงฮวาข้าผิดไปแล้ว"หยางซีซวนร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าหัวใจของเขาถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ความเจ็บปวดนี้มากเกินกว่าที่เขาจะรับไหวหยางซีซวนกลับมายังจวนสกุลหยางของตนอย่างล่องลอย เขาสาวเท้าเดินตรงไปยังห้องนอนหนิงฮวาทันที เขาภาวนาให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน เขาเปิดประตูห้องเข้า

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   ตัดขาดซึ่งความสัมพันธ์

    ณ จวนสกุลไป๋"เปิดประตูจวนเดี๋ยวนี้!!" เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากหน้าประตู เสนาบดีไป๋เฉิงจึงรีบรุดไปดูทันทีว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้น เมื่อเขาวิ่งมาถึงหน้าจวนก็เห็นว่าฉินอ๋องอุ้มลูกสาวตนเข้ามาด้วยท่าทีที่รีบร้อน "นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีไป๋เอ่ยถามฉินอ๋องด้วยความร้อนใจ"ตามหมอให้ข้าก่อนเดี๋ยวค่อยคุยกัน ห้องนางอยู่ที่ใด!!" ฉินอ๋องแผดเสียงดังขึ้น ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาอธิบายสิ่งใดทั้งนั้น สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือการห้ามเลือดให้นาง"ซิงอีเจ้ารีบไปตามหมอมารักษาลูกข้า!!" เมื่อพูดจบเขาก็วิ่งนำฉินอ๋องไปยังห้องของหนิงฮวา ฉินอ๋องเห็นเช่นนั้นแล้วจึงได้วิ่งตามบิดาของนางไป"เจ้าค่ะ" ซิงอีได้ยินผู้เป็นนายสั่งเยี่ยงนั้น นางจึงรีบวิ่งออกไปตามหมอมาทันที "ข้าขอผ้าสะอาดหน่อย เร็วเข้า!" ฉินอ๋องพูดขึ้นไป๋เฉิงเห็นโลหิตที่ไหลอาบอาภรณ์ของลูกสาว เขารู้สึกเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก ภาพชายชราที่วิ่งหาผ้ามาเพื่อห้ามเลือดให้ลูกสาวด้วยความรนรานและสั่นเทาช่างเป็นภาพที่เห็นแล้วหดหู่ยิ่งนัก เสนาบดีไป๋เฉิงยื่นผ้าสะอาดให้กับฉินอ๋องอย่างรวดเร็วฉินอ๋องดึงเศษอาภรณ์ที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉานออก ก่อนจะนำผ้าพื้นใหม่มา

  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   ข้าจะอยู่ในที่ๆเป็นของข้า

    ณ. จวนสกุลหยางหยางซีซวนกำลังตั้งหน้าตั้งตาจัดการเอกสารกองโตอยู่ที่โต๊ะ หลังจากจบจากสงครามก็มีทหารจำนวนมากที่บาดเจ็บจนไม่สามารถจับดาบได้อีก ไหนจะเรื่องครอบครัวของเหล่าทหารที่เสียชีวิตแม้สงครามจะจบไปเป็นปีแล้ว แต่ก็ยังมีงานมากมายที่เขาต้องทำและจัดการ ช่วงนี้เขาจึงไม่มีเวลาไปหาหนิงฮวาที่จวน "ปานนี้

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   เทศกาลเสวี่ยเทียน

    ทางด้านซีอานที่คอยตามสืบมาเป็นปีก็ได้เวลาลงมือเสียที พวกเขารอที่จะแก้แค้นหยางซีซวนมาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม "เจ้าจะต้องได้พบกับความทุกข์ทรมานอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน" หนึ่งในชายชุดดำกล่าวขึ้นอย่างเคืองแค้นเหล่าชายชุดดำพากันกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อเฝ้าคอยการเคลื่อนไหวของหยางซีซวนตามคำสั่งที่ได้

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   บุรุษที่ดูคุ้นตา

    หนิงฮวาใช้ชีวิตอยู่ที่จวนสกุลไปอย่างสบายใจ นางรู้สึกคิดถึงเมื่อก่อนตอนที่นางยังใช้ชีวิตเป็นคุณหนูไป๋ นิ้วมือเรียวลูบไล้เสื้อผ้าอาภรณ์สมัยเก่าด้วยความคิดถึง ชุดนี้ท่านพ่อเป็นคนซื้อให้นาง และที่สำคัญ ท่านพ่อเป็นคนเลือกเองกับมือ มิได้ใช้บ่าวไพร่ที่ไหนไปซื้อเลย"ชุดสีชมพูนี้งดงามยิ่งนัก พ่อเห็นแล้วนึก

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • กลีบดอกเหมยที่ร่วงโรย   สตรีเช่นเจ้าก็ดีแล้วนี่

    "เจ้ากลับมาอยู่จวนสกุลไป๋แล้วหรือ? ได้อย่างไร? เจ้าแต่งงานแล้วนี่..""ข้าจะอยู่ในที่ๆ เป็นของข้าเจ้าค่ะ" หนิงฮวายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินออกไป โดยที่มีฉินอ๋องเดิมตามไปด้วยนางกลับมาอยู่จวนบิดาของตนเช่นนี้ คงมีอยู่ไม่กี่เหตุผล แต่ในเมื่อนางไม่อยากเล่า เขาก็จะไม่คาดคั้นฉินอ๋องเดินตามหนิงฮวาไปเ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status