บทที่ 3

พอร์ชสีเหลืองเลี้ยวมาจอดที่จุดจอดรถยังโรงแรมดังของพัทยา ไฮโซสาวยืนยิ้มกริ่มเมื่อมองสัมภาระที่ถืออยู่ในมือ ก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปยังห้องพัก เดิมทีผู้แทนยาที่ทำงานร่วมกับสามีของเธอจองห้องพักที่เป็นห้องสูทไว้ให้ แต่เธอก็จัดการอัปเกรดเป็นห้องสวีตวิวสวยที่เห็นผืนท้องทะเลแบบพาโนรามา

แน่ล่ะเพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ…

ข้าวหวานขอความช่วยเหลือบางอย่างจากพนักงานโรงแรม บางสิ่งเธอก็บรรจงตกแต่งด้วยมือของตนเองจนได้ห้องสี่เหลี่ยมชวนฝันที่แสนโรแมนติก เหมาะกับวันนี้ วันครบรอบแต่งงานของเธอกับหมอกันต์ธี

ผู้ชายที่ครอบครัวเพียรพยายามจับคู่ระหว่างเธอกับเขาหลายปีดีดัก ชายหนุ่มปฏิเสธและตีตัวออกห่างมาโดยตลอด ทว่าจู่ๆ เขาก็ยอมตอบรับคำแต่งงานในปีที่เธอจบการศึกษาระดับปริญญาตรีพอดี

นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าวหวานรู้สึกว่าโชคเข้าข้างและตื่นเต้นดีใจที่สุด แม้จะรู้ทั้งรู้ว่ากันต์ธีตกลงยอมแต่งงานด้วยเพราะถูกบังคับ โศกเศร้าที่แฟนสาวเลือกจะทำงานที่ต่างประเทศ ไม่ยอมกลับมาหานายแพทย์หนุ่มตามคำสัญญา

แต่นั่นก็เป็นโอกาสให้เธอตอบรับการแต่งงานเช่นกัน

ตลอดสามปีมานี้ กันต์ธีเป็นสามีที่ได้มาตรฐาน

ยังไงดีล่ะ...

เขาสุภาพพอสมควร ให้เกียรติ ไม่เคยนอกลู่นอกทาง แต่ข้าวหวานรู้ดีว่าหัวใจของสามียังคงเป็นก้อนน้ำแข็ง เธอไม่เคยเข้าใกล้เขาได้มากไปกว่าฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายและการกอดก่ายบนเตียง

แต่ก็เชื่อว่าความพยายามอาจจะทำให้เขามองเห็นเธอในสักวัน

“เอาล่ะ ครบแล้ว”

ไฮโซสาวยืนกอดอกชื่นชมผลงานสุดโรแมนติกของตัวเอง แจกันดอกไม้ ไวน์ เทียนกลางโต๊ะ และอาหารเมนูโปรดของนายแพทย์หนุ่ม ถึงเวลาทุ่มครึ่งหญิงสาวก็เตรียมอาบน้ำฉีดพรมน้ำหอมกลิ่นที่สามีชื่นชอบเป็นพิเศษ

เขาไม่เคยบอกหรอก แต่คืนหนึ่งที่เธอใช้น้ำหอมกลิ่นนี้

หลังแต่งงานมาได้พักใหญ่ เราก็มีความสัมพันธ์กันครั้งแรก… กันต์ธีคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง กกกอดเธอไว้ตลอดคืนและบอกว่าตัวหอมที่สุด

ข้าวหวานชอบสะสมน้ำหอม หมุนเวียนเปลี่ยนกลิ่นไปเรื่อยตามอากาศ ฤดูกาลและการแต่งตัว แต่ก็สังเกตอยู่ดีว่าทุกครั้งที่ฉีดน้ำหอมกลิ่นนี้ กันต์ธีจะเมกเลิฟกับเธอเร่าร้อนกว่าปกติเสมอ

เดิมทีหญิงสาวตั้งใจจัดโต๊ะฉลองครบรอบแต่งงานที่เรือนหอของเราสองคน แต่เมื่อเขามีภารกิจต้องมาทำงานไกลถึงต่างจังหวัด เธอตามเขามาถึงโรงแรมก็ได้นี่ วันพิเศษฉลองที่ไหนก็ได้ ตราบใดที่อยู่กับคนสำคัญ

ไฮโซสาวฉีกยิ้มแป้นทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปลดล็อกจากการแตะคีย์การ์ด ปากคล้ายจะขยับว่าสุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน กลับไม่ได้ออกเสียงอะไรไปเมื่อเห็นสีหน้าแข็งค้างของผู้เป็นสามี

“มาทำอะไรที่นี่หวาน”

“มาเซอร์ไพรส์พี่กันต์ค่ะ” หญิงสาวปรับสีหน้าให้กลับมาแช่มชื่นอีกครั้ง

ส่วนคนเป็นสามีกลับถอนหายใจเสียงดัง ป้ายข้อความที่ถูกแขวนไว้ระโยงระยางทั่วห้อง ใจความสื่อถึงวันสำคัญที่บอกให้รู้ว่ามันคือวันครบรอบวันแต่งงานในปีที่สาม

แทบไม่น่าเชื่อว่าเขาทนอยู่กับเด็กกะโปโลแบบไฮโซข้าวหวานมายาวนานถึงสามปีแล้วจริงๆ

“แต่คุณควรจะบอกผมก่อน ไม่ใช่ทำอะไรโดยพลการ ไม่เคารพกันแบบนี้”

“คะ” หญิงสาวใจหล่นหาย ตื้อตันด้วยความน้อยใจขึ้นมาดื้อๆ

“แล้วอีกอย่างผมมาทำงาน ไม่ได้มีเวลาว่างมาให้หรอกนะ”

“หวานก็ไม่ได้ไปกวนเวลาพี่นะคะ หวานรออยู่ที่นี่” เธอเดินทางมาถึงตั้งแต่บ่ายแก่ แต่ก็ไม่ได้ลงไปเฝ้ากวนใจเขาซะหน่อย ตื่นเต้นดีใจรออยู่ข้างบนเงียบๆ รู้ว่าชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครไปเกาะแกะยุ่มย่าม ทว่าบางทีก็ยังแอบคิดน้อยใจกันต์ธีเสียด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนเธอเป็นเมียน้อยเมียเก็บมากกว่าภรรยาออกหน้าออกตาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

เธอรู้ว่าเขาเย็นชา

เธอรู้ว่าเขาไม่เคยใส่ใจ เพราะฉะนั้นข้าวหวานถึงไม่ได้คาดหวังว่าสามีหน้านิ่งจะจดจำวันครบรอบวันแต่งงานได้ เธอเขียนเป็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ แปะไว้ที่ฝากล่องหมี่คลุก ใจหวังเพียงแค่อยากจะสร้างความทรงจำดีๆ ในวันพิเศษเท่านั้น

อยากให้มันเป็นวันที่ดีของชีวิตคู่บ้าง ถึงแม้ในวันแรกของการแต่งงาน เจ้าบ่าวหมาดๆ จะเดินออกจากห้องหอตรงไปนอนในห้องรับแขก ส่วนวันครบรอบแต่งงานของปีที่สอง เขาติดเคสผ่าตัดจนไม่ได้กลับบ้าน ปีที่สามก็ยังพยายามฉลองกับเขาอยู่ดี

“วันนี้พี่กันต์เหนื่อยมากไหมคะ” ข้าวหวานกลั้นใจเอ่ยถามเสียงอ่อน มองจากใบหน้าที่ค่อนข้างเหนื่อยล้า ช่วงเช้าเขาติดเคสผ่าตัด ตกบ่ายยังต้องเดินทางมาสัมมนาต่อ ภาระหน้าที่คงทำให้สามีหนักหน่วงหัวใจมากพอแล้ว เธอเป็นภรรยาต้องไม่สร้างปัญหาให้เขามากขึ้น “หวานมากวนพี่กันต์เหรอคะ”

“ช่างเถอะ ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน” ชายหนุ่มตัดบทเมื่อภรรยาสาวเริ่มหูแดงตาแดงขึ้นมาบ้าง เขาเดินผ่านหน้าเธอไปคว้าผ้าเช็ดตัวตรงเข้าไปยังห้องน้ำ พยายามเลี่ยงบรรยากาศของความอึดอัดนี้ให้มากที่สุด อย่างไรเสียข้าวหวานก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาเขา

รักหรือไม่รักก็ผูกติดกันเป็นก้อนกลม แค่คนสองคนที่ไม่ได้มีจิตพิศวาสต้องมาใช้ชีวิตร่วมกันก็ทรมานมากพอแล้ว อย่าให้ต้องถึงขั้นทะเลาะเบาะแว้งกันทุกเมื่อเชื่อวัน เพราะถ้าถึงขั้นนั้น เราคงต้องรีบหย่าขาด ความอดทนอดกลั้นต่อคนที่ไม่รักมันต่างจากสามีภรรยาที่เริ่มชีวิตคู่จากความรักมากมายนัก

พอสามีเข้าไปอาบนะ หญิงสาวก็เซถลาลงนั่งบนเตียงเหมือนเข่าอ่อน น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมากะทันหัน ครั้นจะลุกขึ้นเก็บโต๊ะเก็บสิ่งของที่ลงมือประดับประดาอยู่ตามฝาผนังก็ยังตัดใจทำไม่ลง

ครู่ใหญ่ทีเดียวนายแพทย์หนุ่มหล่อถึงจะเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวที่เกาะบนเอวหนาแน่น หยดน้ำพราวที่ยังหลงเหลืออยู่บนบ่าและช่วงอกกว้างกำยำ

ข้าวหวานเดินไปหยิบผ้าเช็ดผมผืนเล็กลงซับบนลำตัวของเขา ดึงร่างสามีให้นั่งบนเตียง ก่อนจะหยิบไดร์มาเป่าให้ผมสั้นชื้นแห้งสนิท กันต์ธีจะได้สบายตัว

แม้เราจะแต่งงานอยู่กินกันมาได้แค่เพียงสามปี แต่สำหรับเธอที่เห็นหมอกันต์ธีในสายตามานานกว่านั้น เธอรู้ทุกอย่างที่เป็นความชื่นชอบหรือแม้แต่ความไม่ชอบของเขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของไฮโซสาวอ่อนแสงลง และเพราะรู้จักดีถึงรู้ว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย

“พี่กันต์กินข้าวเย็นหรือยังคะ”

“เรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบเฉย หญิงสาวยืนเป่าผมให้เขา อกอวบในชุดเดรสเว้าลึกจนเห็นร่องอกก็โฉบไปโฉบมาจนตาลาย แต่พอขยับเข้าใกล้ กลิ่นหอมฟุ้งของน้ำหอมก็ลอยขึ้นเตะจมูก…

กันต์ธีดึงเครื่องเป่าลมในมือภรรยากลับไปวางคืนที่เดิม ดวงตาเรียวคมกริบสะท้อนร่องรอยบางอย่างและเก็บซ่อนมันไว้ด้วยขนตายาวเป็นแพ

มือแข็งแรงจับรั้งร่างของผู้หญิงตัวหอมคร่อมลงบนตัก กำจัดชุดเดรสสั้นบางเบาออกจากร่างกายของภรรยาสาว พลิกตัวครั้งเดียว ข้าวหวานก็อยู่ใต้ร่างเขา กันต์ธีตระโบมจูบเรือนร่างงดงาม เล้าโลมด้วยลีลาที่ช่ำชองเผ็ดร้อน

เขาทำรักกับเธอหลายหนหลายท่า

ตอนที่หญิงสาวโก้งโค้งและถูกดันแผ่นหลังให้แนบกับฟูก

เพื่อรองรับความดุดันของเขาได้ลึกยิ่งขึ้น เธอก็จุกและเหนื่อยจากการเสร็จกิจติดต่อกันหลายครั้งโดยไม่มีจังหวะพัก

“พี่กันต์คะ หวานจุก”

“ไหนว่าอยากฉลองวันครบรอบแต่งงานไง” เสียงพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ก่อนจะงับมันเข้าปาก กดเม้มพอให้หญิงสาวตัวสั่น ช่วงล่างขยับเข้าลึกรุนแรงด้วยอารมณ์ซับซ้อนของตัวเอง “อยากฉลองผมก็สนองให้แล้วไงหวาน ถึงใจไหมครับ”