กังวานหวาน

แซ็กโซโฟนเป็นเครื่องดนตรีที่มีชีวิต...

เสียงเครื่องเป่าที่ลอดออกมาสะท้อนอารมณ์ของเพลงได้อย่างลึกซึ้ง เสียดแทงและชวนให้ใจสั่น นายแพทย์กันต์ธีเลือกนั่งอยู่บนลานเอาต์ดอร์ของเรือสำราญชื่อดัง ถึงกระนั้นคลื่นลมก็ยังไม่อาจข่มเสน่ห์ของเสียงเพลงบลูจากมือแซ็กโซโฟนบนเวทีลง หลายคนฟังที่จิตใจละเอียดอ่อนถึงกับนั่งน้ำตาคลอ

ครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินเพลงจากแซ็กโซโฟนที่หวานหูคล้ายกันแบบนี้ เพียงแต่ผู้ชายตื้นเขินกลับไม่รู้ว่าเสียงนั้นคือเสียงของความเศร้าและการบอกลา กว่าจะเข้าใจทุกสิ่งอย่าง เขาก็ไม่เคยได้ยินเสียงเพลงใดๆ จากผู้หญิงคนนั้นอีก

“หมอกันต์ เข้าไปสนุกด้านในด้วยกันไหมคะ” ผู้แทนยาคนสวยจากบริษัทยาเอ่ยปากชักชวนนายแพทย์ชื่อดังที่ช่วยให้ยอดขายปีนี้ของเธอทะลุเป้า แม้จะรู้ว่าคุณหมอท่านนี้สั่งซื้อยาตามจำนวนที่ต้องใช้ ไม่ได้มีนอกในก็จริง ทว่าการที่หนุ่มเนื้อหอมแบบเขาตกลงมาร่วมทริปเรือสำราญทั้งที่ไม่เคยไปร่วมงานเอนเตอร์เทนใดๆ มันก็ทำให้ตัวเธอเองค่อนข้างตื่นเต้น แอบคิดว่าเขาอาจมีใจให้

แต่ถ้าก่อนหน้านี้ไม่มี...หมดทริปนี้ มันก็ควรจะมี...

“เชิญเลยครับ แล้วก็ขอบคุณมาก แต่ผมอยากนั่งฟังแซ็กโซโฟนอยู่ข้างนอกมากกว่า”

“งั้นรินขอนั่งเป็นเพื่อน อยู่ดูแลอาจารย์นะคะ”

“...”

“รินก็เคยเป็นมือแซ็กโซโฟนนะคะ ชอบเสียงมันเหมือนกันเลยค่ะ” ดีเทลสาวรีบเอ่ยปาก เมื่อเดาท่าทีของนายแพทย์หนุ่มที่เหมือนจะไล่กันกลายๆ ทางสายตา “แต่ถ้าอาจารย์กันต์อึดอัด...”

“นั่งด้วยกันสิครับ” คำว่าเคยเป็นมือแซ็กโซโฟนกระมังที่ดึงสายตาของชายหนุ่มกลับมายังผู้หญิงตรงหน้า และเมื่อเขายิ้ม เธอก็นั่งลงด้านข้าง น้ำหอมราคาแพงที่แสนจะเกลื่อนกลาดโชยเข้าในจมูก พร้อมๆ กับบริกรของเรือสำราญที่เข้ามาดูแลแขกคนใหม่

ไวน์หวานถูกรินเสิร์ฟแก้วแล้วแก้วเล่า กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้ง รอบตัวก็ไม่มีเสียงคลื่น น้ำค้าง และแซ็กโซโฟนอีกต่อไป ร่างกายร้อนผ่าวของกันต์ธีกลายเป็นเบาะให้เรือนร่างอวบอิ่มทาบทับ เธอกอดจูบและรุกเขาอย่างเผ็ดร้อน มือหนากว้างบีบเคล้นอกอวบที่ยังมีบราโอบอุ้มอยู่ ส่วนด้านล่างเธอขยับสะโพกเบียดกล้ามท้องแน่นของเขาอย่างเป็นงาน

การเสียดสีแม้ยังมีเสื้อผ้าของแต่ละฝ่ายขวางกั้น แต่มันก็ทำให้ดีเทลสาวถึงกับหลุดเสียงครางหวิว...

นายแพทย์หนุ่มชะงักงัน...เสียงที่เล็ดลอดจากริมฝีปากสีสดเรียกสติสัมปชัญญะให้กลับมา นี่ไม่ใช่น้ำเสียงออดอ้อนที่เคยข่วนเกาหัวใจเขาจนเป็นรอย เสียงอันกังวานหวานยากจะลืมเลือน

ชายหนุ่มพลิกตัวของอีกฝ่ายลงด้านล่าง ก่อนจะเท้าแขนยันตัวขึ้น ดวงตาที่พร่าจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความใคร่เริ่มกระจ่าง

หญิงสาวตาปรือเยิ้มฉ่ำด้วยความปรารถนา วาดเรียวแขนขึ้นคล้องคอหวังดึงร่างกำยำลงมาแนบชิด ทว่าเขากลับผละออก ผุดลุกขึ้นจากเตียงเหมือนอารมณ์เร่าร้อนก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้น

“หมอกันต์คะ” ผู้แทนยามึนงงกับท่าทางของชายหนุ่ม เธอทำอะไรผิดพลาดตรงไหน เมื่อครู่ท่อนเนื้อของเขาก็แข็งขึงโป่งนูนจนใจแอบวาดหวังความเผ็ดร้อนในฉากต่อไปด้วยซ้ำ

“ขอโทษนะครับ” ชายหนุ่มกลัดกระดุมเสื้อบางเม็ดให้เข้าที่ ก้มหัวลงคล้ายสำนึกผิดทั้งกับผู้หญิงบนเตียงคนนี้ และผู้หญิงที่เคยลั่นปากว่าไม่รักคนนั้น

แต่เมื่อไม่มีเธอ เตียงนอนของเขาก็เหมือนแผ่นน้ำแข็ง มันเหน็บหนาวและทรมานเกินไปสำหรับมนุษย์ธรรมดาที่มีเลือดเนื้อและหัวใจ

“รินทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ ให้รินแก้ตัว” หญิงสาวลนลานมาสวมกอดอาจารย์หมอกันต์ธีไว้จากด้านหลัง รู้ดีว่าถ้าปล่อยชายหนุ่มก้าวพ้นจากประตูห้องไปครั้งนี้ มันจะปิดประตูบานอื่นของเธออย่างถาวร

มือหนายกจับข้อมือทั้งสองข้างที่โอบรอบลำตัว ดันร่างอวบอิ่มให้ออกห่าง

“หมอกันต์” เสียงของหญิงสาวสั่นเครือจนน่าสงสาร สายตาบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ เธอโสดและเขาเองก็โสด การหาความสุขร่วมกันด้วยความเต็มใจไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่การที่เขาลุกขึ้นจากเตียงไปเสียดื้อๆ มันทำลายความมั่นใจของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเลือดเย็น

“ผมมีภรรยาแล้ว” กันต์ธีเอ่ยปากเสียงหนักแน่น

“แต่ที่รินรู้มา...”

“ผมมีภรรยาแล้วครับ ขอโทษสำหรับทุกอย่างในคืนนี้ ผมผิดเอง” นายแพทย์หนุ่มก้าวออกมาจากห้อง ลัดเลาะกลับไปยังดาดฟ้าเรืออีกครั้ง...

เสียดายที่เสียงแซ็กโซโฟนจบลงแล้ว ลมทะเลพัดไอชื้นพาดผ่านใบหน้า คล้ายกับว่าที่หางตาจะมีละอองน้ำปลิวไปในอากาศ

ครั้งหนึ่งเขาเคยทระนงตัว เดี๋ยวนี้ก็ยังทระนงอยู่ไม่ต่างจากเดิม นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่เคยมีใครรู้ว่าเขาเจ็บช้ำแค่ไหน นายแพทย์กันต์ธีหลับตาลง และลืมตาขึ้นมาใหม่ช้าๆ คล้ายได้ยินเสียงของแซ็กโซโฟนจากที่ไหนสักแห่ง ทว่าเมื่อตั้งใจฟังจริงๆ รอบตัวกลับเงียบสงัด

ชายหนุ่มยิ้มขื่น...ไม่มีอีกแล้ว เขาทำความรักหลุดลอยพร้อมๆ กับเสียงเพลงเศร้าสร้อยในคืนที่ไม่รู้คุณค่า

เสียงกังวานหวานแว่วในหูเมื่อครู่ ที่แท้มันคือความทรงจำ แม้จะไม่มีโอกาสได้ยินอีกแล้ว...แต่มันยังอึงคะนึงอยู่ในหัวใจรักของเขาเสมอ เสียงของผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงที่ชื่อข้าวหวาน...