Se connecterPartager
CHAPTER 2 อดีตก็คืออดีต
Date de publication:
2026-08-31 10:59:56ทะเล ปรินวัชร์กุล วัยยี่สิบเก้าปี ทายาทคนรองแห่งตระกูลปรินวัชร์กุล เพิ่งก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริหารของบริษัทต่อจากบิดาได้ไม่นาน หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากประเทศอังกฤษ
แม้อายุยังน้อย แต่ความสามารถและวิสัยทัศน์ในการบริหารของเขากลับเป็นที่ยอมรับของคนในองค์กร ขณะที่พี่ชายคนโตอย่างธารารับหน้าที่ดูแลบริษัทในเครือด้านอสังหาริมทรัพย์ ส่วนน้องสาวคนเล็กก็บริหารธุรกิจในเครืออีกแห่ง ทำให้พี่น้องทั้งสามต่างช่วยกันขับเคลื่อนอาณาจักรธุรกิจของครอบครัวให้เติบโตอย่างมั่นคง บรรยากาศภายในห้องประชุมเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ พนักงานฝ่ายการตลาดต่างนั่งตัวตรง พลางเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเป็นระยะ ทะเลก้มมองรายชื่อนางแบบบนแท็บเล็ตในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “นางแบบที่คัดมามีเท่านี้เหรอ” “ค่ะท่านประธาน” “นางแบบในประเทศเหลือแค่นี้หรือไง” เขาเลื่อนดูภาพอีกสองสามวินาที ก่อนจะปิดแท็บเล็ตลงทันที คำถามสั้นๆ ทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ พนักงานสาวรีบเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างลนลาน ปกติเจ้านายไม่เคยเลือกนางแบบโฆษณาด้วยตัวเอง “ยังมีอีกคนหนึ่งค่ะ แต่คนนี้มีข่าวไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ทะเลยกสายตาขึ้นมองเป็นเชิงให้พูดต่อ พนักงานรีบกดรีโมต ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ “น้องปันปัน ปัญปวีณ์ค่ะ อายุยังน้อย แถมทำงานเก่งมาก แต่ช่วงนี้มีข่าวเสียหายค่อนข้างเยอะ” ทันทีที่ใบหน้าหวานปรากฏบนหน้าจอ ดวงตาคมของทะเลก็หยุดนิ่งผ่านมาสิบปีแล้ว แต่เขายังจำเธอได้ดี ไม่รู้ว่าหญิงสาวยังจำเขาได้หรือไม่ “ติดต่อเธอมา” คำพูดสั้นๆ ทำให้คนทั้งห้องหันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ “แต่ข่าวของเธออาจส่งผลต่อภาพลักษณ์บริษัทนะคะ” “ผมไม่ได้ถามเรื่องข่าว ผมบอกให้ติดต่อเธอมา” ทะเลยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ “ค่ะ” “พรุ่งนี้ติดต่อผู้จัดการของเธอให้เขามาพูดคุยเรื่องสัญญา ผมไม่ต้องการคำปฏิเสธ” เป็นการประกาศว่าเขาเลือกนางแบบคนนั้น และต้องคนนั้นเท่านั้น พนักงานต่างพยักหน้ารับทราบทันที หากพูดอะไรไปก็เปลี่ยนใจเจ้านายไม่ได้ “ลิลลี่ว่ายังไงนะ” ปัณปวีณ์เงยหน้าขึ้นมองผู้จัดการส่วนตัวทันที หลังได้ยินชื่อบริษัทคุ้นหูเมื่อครู่ “บริษัท X ติดต่อมาให้เธอไปเป็นนางแบบให้ เห็นว่าตอนนี้คุณทะเลขึ้นนั่งแท่นผู้บริหารเต็มตัวแล้ว เธอจำเขาได้ใช่ไหม” ลิลลี่ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ราวกับกำลังพูดถึงคนที่ตัวเองชื่นชอบมานาน ปัณปวีณ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า “อ๋อ จำได้สิ” ใครจะลืมผู้ชายใจร้ายคนนั้นได้ลงคอ แม้เวลาจะผ่านมาสิบปีแล้ว แต่ภาพของผู้ชายที่พูดจาไม่ดียังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ “ฉันว่าเขาหล่อขึ้นเยอะเลยนะ” ลิลลี่พูดพลางเปิดรูปของทะเลในโทรศัพท์ให้ดู “เรียนจบจากอังกฤษ แถมตอนนี้ยังเป็นประธานบริษัทอีกต่างหาก ผู้หญิงทั้งประเทศคงต่อแถวรอเป็นแฟนเขา” “ก็เรื่องของเขาสิ” ปัญปวีณ์รีบเบือนหน้าหนีทันที “ตอนนั้นเธอก็ชอบเขาหนิ แต่ไม่สวยเขาเลยไม่มอง” ลิลลี่หัวเราะยามที่นึกถึงเรื่องราวในอดีต “ฉันจำไม่ได้แล้ว” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ ก่อนจะก้มหน้าดูบทในมือ พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับวุ่นวายอย่างประหลาด พรุ่งนี้เธอไม่ต้องไปก็ได้ เดี๋ยวฉันเข้าไปคุยเรื่องงานเอง” ลิลลี่สังเกตท่าทางของเพื่อนสนิทก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฝากด้วยนะคะผู้จัดการ” เธอเอ่ยน้ำเสียงปกติ ลิลลี่เป็นเพื่อนกันมานานจึงไว้ใจอีกฝ่าย ภายในไนต์คลับหรู แสงสีและเสียงดนตรีดังกระหึ่ม แต่ทะเลกลับนั่งจ้องภาพในโทรศัพท์มือถือไม่วางตา โดยไม่สนใจสาวสวยที่นั่งเอาอกเอาใจอยู่ข้างกาย “คุณทะเลดื่มสิคะ มัวแต่มองรูปแม่นางแบบดาวยั่วอยู่นั่นแหละ” ลิตาพูดด้วยความหงุดหงิด พลางยื่นแก้วเหล้าไปตรงหน้าเขา “...” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้มกลับไปมองหน้าจอเช่นเดิม สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของปัญปวีณ์บนหน้าจอไม่เปลี่ยนไปไหนเลย เมื่อก่อนเธอเป็นเด็กสาวรูปร่างท้วม ผิวคล้ำเล็กน้อย แต่ความน่ารักบนใบหน้ายังคงโดดเด่นเสมอ ต่างจากตอนนี้ที่สวยจนแทบจำไม่ได้ ทะเลได้แต่นึกตำหนิตัวเอง ที่ครั้งหนึ่งเคยพูดจาทำร้ายความรู้สึกของเธอโดยไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมานั่งเสียใจกับคำพูดเหล่านั้น “ปันปันมีแต่ข่าวกับผู้ชาย ไม่รู้ไต่เต้าขึ้นมาได้ยังไงหรือใช้เต้าไต่ขึ้นมา” ลิตาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าทะเลเอาแต่สนใจผู้หญิงในรูปมากกว่าเธอ “เธออิจฉาหรือไง” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ “ลิตาจะไปอิจฉาทำไม ระวังเถอะสักวันจะท้องไม่มีพ่อ” “ลิตา!” เสียงตะคอกดังลั่นจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคมของทะเลเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เป็นอะไรคะ ลิตาตกใจหมด” “พรุ่งนี้เธอมีงานไม่ใช่เหรอ คืนนี้เธอกลับไปได้แล้ว” เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “คุณทะเล” “ฉันบอกให้กลับ” “กลับก็ได้ เอาไว้กันใหม่นะคะ” น้ำเสียงเด็ดขาดทำให้ลิตาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะคว้ากระเป๋าขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ ทันทีที่ร่างของหญิงสาวเดินหายออกไปจากห้องรับรอง ทะเลก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของปัญปวีณ์ไม่เปลี่ยน ปัญปวีณ์ ธนพิพัฒน์ วัยยี่สิบหกปี จบการศึกษาจากประเทศอังกฤษ ปัจจุบันเป็นนางแบบดาวรุ่งที่กำลังมาแรงที่สุดคนหนึ่งของวงการ ด้วยความสามารถและบุคลิกที่โดดเด่น ทำให้เธอได้รับงานโฆษณาและถ่ายแบบอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม ชื่อของเธอมักตกเป็นข่าวเรื่องความสัมพันธ์กับนักแสดงและคนดังในวงการอยู่เสมอ จนกลายเป็นประเด็นที่สื่อและแฟนๆ ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก “สวยแล้วเลือกได้หรือไง” เขาอ่านข่าวไปหงุดหงิดไป โดยไม่สังเกตว่าพี่ชายเดินเข้ามาในห้อง “ทำไมคนนี้หน้าคุ้นๆ” ธาราเอ่ยขึ้น “มาตอนไหน” เขารีบกดปิดหน้าจอมือถือทันที ตกใจเล็กน้อยที่เห็นพี่ชายฝาแฝดโผล่มาเงียบๆ “พี่มาตั้งนานแล้วน้องชาย” “อย่าเรียกตัวเองว่าพี่ชายหมอแค่หยิบนายออกมาก่อน” เขาหยิบแก้วขึ้นมาจิบเบาๆ “ตั้งแต่กลับมาจากอังกฤษปากคอร้ายนะ เมื่อกี้ใช่รูปน้องปันปันไหม” ธารามองไม่ชัดเท่าไร “นายรู้จักเหรอ” ทะเลเงยหน้าถามพี่ชายทันที เวลาผ่านไปเกือบสิบปีเขามั่นใจว่าพี่ชายต้องจำรุ่นน้องคนนี้ไม่ได้แน่ๆ “งานเลี้ยงรุ่นฉันเจอน้องเขาอยู่ นายไม่ได้ไปหนิทำไมนึกเสียดายหรือไงที่เมื่อก่อนปฏิเสธน้องเขา” “ใครเสียดายลูกเป็ดขี้เหร่” เขาหันหน้าหนีทันที เมื่อถูกจี้จุด “ดีแล้วแหละ น้องเขาเนื้อหอมมากหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ตามจีบไม่หยุด” ธาราหัวเราะยามที่เห็นแววตาของทะเลสั่นไหว “เรื่องของเขาป่ะ” ทะเลตอบเสียงเรียบ พลางยกแก้วขึ้นจิบ “อะไรติดหน้า” ธาราเอ่ยแซวพร้อมมองน้องชายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อะไรไม่เห็นมี” ทะเลยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น ธาราหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา ทะเลเจ้าชู้ไม่น้อยไม่คิดว่าพอเจอปัญปวีณ์อีกครั้ง แววตาของน้องชายเปลี่ยนไปทันที “ความหึงหวงไง ในแววตามันปิดไม่มิดหรอกน้องชาย” “นายพูดบ้าอะไร” “ยอมรับเถอะว่านายยังลืมน้องปันปันไม่ได้” “ชีวิตฉันมีผู้หญิงสวยๆ ล้อหน้าล้อมหลัง แค่คนที่เพิ่งสวยใครจะไปสนใจ” ทะเลนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ยังคงทำเป็นไม่สนใจ “ทำใจเถอะ น้องเขาไม่เอานายหรอก” ธาราส่ายหน้าพลางตบบ่าน้องชายเบาๆ
Dernier chapitre
กับดักรักพันธนาการหัวใจ บทส่งท้าย หัวใจอยู่ที่เธอ
พะแพงวัยขวบกว่ายืนเกาะขอบฟูก พลางมองน้องชายตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงหนึ่งเดือน เด็กชายเจ้าสมุทรกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนฟูก ใบหน้าเล็กๆ ดูน่าเอ็นดูจนคนเป็นพี่อดใจไม่ไหว“น้อง” นิ้วเล็กๆ ค่อยๆ ยื่นไปจิ้มแก้มของน้องชายเบาๆ“ไม่เอาสิครับ น้องหลับอยู่” ทะเลที่นั่งอยู่ไม่ไกลรีบคว้ามือลูกสาวเอาไว้ทันทีพะแพงเงยหน้ามองพ่อ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด “น้อง”“ใช่ครับ นี่น้อง” เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้มลงมองเจ้าสมุทรที่ยังคงหลับปุ๋ยเด็กน้อยมองน้องชายตาแป๋ว ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ อย่างระมัดระวัง คราวนี้ไม่มีการจิ้มแก้มอีก ทะเลมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน“ต้องรักน้องนะครับ ห้ามแกล้งน้อง”“รักน้อง” พะแพงพูดตามเสียงใส ก่อนซบหน้าลงกับไหล่ของพ่อ“เก่งมาก” ชายหนุ่มยิ้มกว้างหันไปมองลูกชายที่กำลังหลับ ก่อนจะมองลูกสาวในอ้อมแขน“พี่ทะเลพาน้องพะแพงไปนอนได้แล้วค่ะ”ปัญปวีณ์เอ่ยขึ้นพลางมองสามีที่ยังคงยืนอยู่ข้างเตียง แม้เธอจะเพิ่งคลอดเจ้าสมุทรได้ไม่นาน แต่หญิงสาวก็กลับมาสวยสดใสจนแทบไม่มีเค้าคนเพิ่งผ่านการคลอดลูก“ครับที่รัก” ทะเลรับคำอ
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 29 หัวใจอยู่ที่เธอ
“ปันท้องเหรอ” ทะเลถามขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังอย่างปิดไม่มิด“ถ้าท้องปันต้องบอกพี่แล้ว” เธอหลบสายตาของเขาอย่างเขินอาย เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังจ้องเธอราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากสีหน้า“เมื่อไหร่จะท้องสักที”“พี่ทะเล! ลูกยังเล็กอยู่เลยนะคะ” เธอหันไปดุสามีทันที แต่คนถูกดุกลับยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน“พี่ก็แค่ถาม” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนสายตาจะเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขึ้นมา “แต่ปันรู้ไหมว่าปันเคยขโมยของพี่ไปตั้งแต่สมัยเรียน”“ปันขโมยอะไรคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างสงสัย“ขโมยหัวใจของพี่ไง” ทะเลขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะยิ้มบางๆ“...” หญิงสาวถึงกับนิ่งไป“ปันไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าจดหมายที่ปันเขียนถึงพี่ยังอยู่ วันนั้นที่สนามบาสพี่จงใจทำให้ปันรู้”หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเรื่องในอดีต “หมายความว่ายังไงคะ”“สายตาของพี่มีแค่ปันคนเดียวไง” ทะเลมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนปัญปวีณ์เม้มริมฝีปากพยายามกลั้นรอยยิ้ม แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ สิบปีที่เธอคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเฝ้ารอเขาเพียงคนเดียวที่แท้หัวใจของผู้ชายคนนี้ก็ถูกเธอขโมยไปตั้งแต่วันนั้นแล้วเหมือนกัน“แล้วทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นกับปันคะ” หญิงสาวถ
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 28 ผมรักภรรยามาก
ทะเลนั่งประชุมอยู่กับฝ่ายการตลาดและลูกค้าอย่างเคร่งเครียด บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความจริงจัง ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยถึงรายละเอียดของงานจังหวะหนึ่งชายหนุ่มยื่นปากกาให้เอมมิกา แต่ปลายนิ้วของหญิงสาวกลับจงใจแตะและจับมือเขาเอาไว้ เขารีบชักมือกลับ“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” เอมมิกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มหวานที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบกลับอย่างสุภาพ สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง แต่ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากลุกออกจากห้องประชุมเสียเดี๋ยวนั้นชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกา ก่อนคิดถึงภรรยาและลูกสาวที่รออยู่ที่บ้าน เมื่อก่อนเขาอาจไม่รู้สึกอะไรกับผู้หญิงที่เข้าหา แต่ตอนนี้แค่มีใครแตะเนื้อต้องตัว เขาก็อยากรีบกลับไปหาปัญปวีณ์ทันทีเมื่อการประชุมจบลง ทะเลรีบลุกขึ้นเป็นคนแรกทันที เขาตั้งใจจะกลับไปจัดการงานต่อให้เสร็จโดยเร็ว คิดถึงลูกสาวกับภรรยาใจแทบขาด“เอมมีเรื่องที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ ขอสอบถามคุณทะเลเพิ่มเติมได้ไหมคะ” เอมมิกาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน ยังคงรักษาท่าทีสุภาพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ได้สิครับ เชิญที่ห้องทำงานของผม”แม้ภายในใจจะอยากปฏิเสธมากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเอ
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 27 ลูกสาวคนแรก
ทะเลนั่งมองทารกตัวน้อยในเปลรถเข็น หลังจากเพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ร่างเล็กจ้ำม่ำจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กตัวนิดเดียวแบบนี้เข้าไปอยู่ในท้องของปัญปวีณ์ได้อย่างไรกันก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่ชั่วโมง เขายังยืนอยู่หน้าห้องคลอดด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของภรรยา เขาทนมองเธอทรมานต่อไปไม่ไหว จนสุดท้ายถึงกับเป็นลมหมดสติไปเสียก่อน“คุณพ่อคะ ลองอุ้มน้องดูไหมคะ” พยาบาลยิ้มให้ ก่อนค่อยๆ อุ้มทารกตัวน้อยขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา“ผมอุ้มได้เหรอครับ” ทะเลมองลูกสาวด้วยสีหน้าลังเล มือทั้งสองข้างยกขึ้นค้างอย่างไม่มั่นใจ“ได้สิคะ อย่าตื่นเต้นนะคะเดี๋ยวก็ชิน”ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนค่อยๆ ยื่นมือไปรับร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังที่สุด ทันทีที่ลูกสาวซบอยู่กับอก ความรู้สึกบางอย่างก็เอ่อล้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก“ตัวใหญ่กว่าเพื่อนในห้องเลย” เขามองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาวด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนรอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้น“แง่ๆ” เด็กน้อยร้องเสียงเบาเหมือนมีคนมารบกวนเวลานอน“ทักทายพ่อเหรอ” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงทันที ชายหนุ่มก้มลงมองลูกสาวอีกครั้ง “พ่อรักหนูนะ”เพียงประโยคส
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 26 งานมงคลสมรส
พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติและกองทัพนักข่าวที่มาร่วมทำข่าวงานวิวาห์ของทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านกับนางแบบสาวชื่อดังแต่คนที่ยิ้มกว้างและมีความสุขที่สุดในงาน คงหนีไม่พ้นทะเล ชายหนุ่มที่เฝ้ารอวันนี้มานานถึงสิบปี ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักเสียที“เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวหน่อยครับ!”พิธีกรเอ่ยแซวเรียกเสียงหัวเราะจากแขกในงาน แต่แทนที่ทะเลจะทำตามคำขอ ชายหนุ่มกลับโน้มตัวลงจูบริมฝีปากของปัญปวีณ์ต่อหน้าทุกคน“พี่ทะเล!” หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ อย่างเขินอาย เพราะรอบข้างเต็มไปด้วยแขกและนักข่าว“นักข่าวเยอะนะอย่าตีพี่สิ เดี๋ยวเขาจะหาว่าพี่กลัวเมีย” ชายหนุ่มกระซิบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งทำให้คนรอบข้างหัวเราะและส่งเสียงแซวคู่บ่าวสาวกันยกใหญ่ธารากับสายลมมองภาพตรงหน้าพร้อมกัน ก่อนจะแบะปากออกมาพร้อมกันอย่างหมั่นไส้ ไม่คิดเลยว่าคนเงียบขรึมอย่างทะเลจะกลายเป็นคนแรกในบรรดาพี่น้องที่ได้แต่งงาน“มีครอบครัวแล้วไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย” สายลมบ่นพึมพำเมื่อมองภาพของพี่ชายที่ยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนทะเลจะเดินเข้ามาสมทบ“เราอะ รีบหาแฟนได้แล้วจะขึ้นคานเอา” ทะเลแซวน้องสาวด้วยรอยยิ้ม
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 25 สิ่งที่มีค่าที่สุด
ปัง!เสียงประตูถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ทะเลพุ่งเข้ามาในห้อง และภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ ปัญปวีณ์นอนอยู่บนพื้นใบหน้าซีดเผือด มือทั้งสองข้างมีเลือดเปรอะเปื้อน ขณะที่ลิลลี่ยังคงยืนถือมีดอยู่ไม่ไกล“ปัน!” เขารีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที ก่อนช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน“ลูก...” หญิงสาวพูดออกมาเสียงแผ่ว มือสั่นยกขึ้นกุมหน้าท้อง ความเจ็บบริเวณท้องน้อยทำให้สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวชายหนุ่มหน้าซีดลงทันที ก่อนจะหันไปมองลิลลี่ด้วยสายตาโหดเหี้ยมจนแทบไม่มีเค้าความอ่อนโยนเหลืออยู่ เขาไม่เคยโกรธใครเท่านี้มาก่อน“จับผู้หญิงคนนี้ส่งตำรวจ แล้วอย่าให้หลุดออกมาได้อีกเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขาเหี้ยมเกรียมลูกน้องรีบเข้าควบคุมตัวลิลลี่ทันที ขณะที่ทะเลไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขากระชับอ้อมแขนกอดปัญปวีณ์ไว้แน่น ก่อนรีบพาเธอออกจากห้อง“พี่ทะเล ลูกของเรา”“ไม่เป็นไรนะปัน” เขาพยายามปลอบทั้งที่เสียงตัวเองสั่นเครือ“ช่วยลูกกับเมียผมด้วย”ทะเลยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด แต่เขาไม่สนใจภาพลักษณ์หรือสายตาของใครทั้งนั้น สิ่งเดียวที่มีค่าในตอนนี้คือปัญปวีณ์กับลูกในท้อง“ทะเล เ
Vous vous intéresseriez aussi à
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn99.0K VuesCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI112.4K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.7K Vuesรวมเรื่องสั้นสุดฟิน
กาสะลอง330.9K VuesThe return of her หนังสือรักฉบับปรับปรุง
Molin-T114 Vuesปะป๊าของหลิงหลิงคือท่านประธานเฉิน
มะที55 Vuesภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ
อาร์เทมิส ซี.วาย.214 Vuesว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว424 Vues
