CHAPTER 1 ข่าวลือ

แสงแฟลชสาดเข้ามาจนปัณปวีณ์ต้องหลับตา เปลือกตาบางสั่นไหว ขณะที่มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบและสั่นเทาไปหมด เสียงชัตเตอร์ดังระงมปะปนกับเสียงตะโกนถามของนักข่าวนับสิบชีวิตที่กรูเข้ามาล้อมรอบทางเข้าอาคาร

“คุณปันปันท้องจริงหรือเปล่าคะ”

“ภาพที่ถูกปล่อยออกมาเป็นภาพน้องปันกำลังไปฝากครรภ์ใช่ไหม”

“ใครคือพ่อของเด็กครับ”

“ช่วยตอบคำถามหน่อยครับ!”

ทุกคำถามพุ่งเข้าใส่ราวกับคมมีด ปัญปวีณ์ก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ พยายามยกมือขึ้นปิดแสงแฟลชที่สาดเข้ามาไม่หยุด ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก

ภาพข่าวบนโลกออนไลน์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

“คุณปันปันคะ เงียบแบบนี้หมายความว่ายอมรับหรือเปล่า”

“ผู้ชายคนนั้นเป็นคนในวงการใช่ไหมครับ”

ร่างบางถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ฝูงนักข่าวกลับขยับตามเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนเธอแทบไม่มีที่ให้ยืนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ

“ใช่ค่ะปันท้อง”

ทันทีที่คำตอบหลุดออกจากริมฝีปาก เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดเข้ามาจนปัญปวีณ์ต้องยกมือขึ้นบังดวงตา ใบหน้าซีดเซียวของเธอถูกจับจ้องจากสายตาของผู้คนรอบด้าน

“ท้องกับใครคะ”

คำถามถูกยิงเข้ามาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอาการสั่นของตัวเอง ก่อนจะฝืนยิ้มออกไป

“เรื่องนี้ขอเป็นเรื่องส่วนตัวนะคะ” แต่ดูเหมือนคำตอบนั้นจะไม่ทำให้นักข่าวพอใจ

“พ่อของเด็กไม่ยอมรับหรือเปล่าครับถึงได้พูดแบบนี้ หรือเป็นเมียเก็บของเสี่ย”

หญิงสาวนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาที่พยายามเข้มแข็งเริ่มสั่นไหว แต่เธอยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้

“สมัยนี้ไม่เห็นแปลกเลยค่ะ คนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมีเยอะแยะ”

ทันทีที่สิ้นประโยค เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นรอบตัว บางคนรีบจดบันทึก บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นไลฟ์สด เหตุการณ์ตรงหน้ากลายเป็นข่าวใหญ่ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทว่าคำถามถัดมากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของปัญปวีณ์แข็งค้าง

“หรือว่าเป็นของเล่นของผู้ชายคนไหนหรือเปล่าคะ”

บรรยากาศรอบด้านเงียบลงไปชั่วขณะ ปัญปวีณ์เม้มริมฝีปากแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ความอับอาย ความโกรธ และความเสียใจถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

“การที่ผู้หญิงคนหนึ่งตั้งครรภ์ ไม่ได้แปลว่าเธอจะเป็นของเล่นของใคร” เธอยังคงฝืนตอบ

“เห็นมีข่าวกับผู้ชายบ่อยๆ หรือท้องแล้วไม่รู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก”

นักข่าวยังคงเสียมารยาทถามเพื่อให้ได้ข่าวที่ตัวเองต้องการ โดยไม่สนใจอีกฝ่ายว่าจะรู้สึกอย่างไร แค่ทำให้มีรายได้ก็พอแล้ว

“พวกคุณพูดอะไรนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ ท่ามกลางความวุ่นวายที่เต็มไปด้วยเสียงชัตเตอร์และคำถามมากมาย เสียงทั้งหมดกลับเงียบลงในทันที

ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ใบหน้าเรียบนิ่งแต่แววตากลับเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น เขาเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างปัญปวีณ์ ก่อนจะดึงตัวหญิงสาวที่กำลังสั่นเทาเข้ามาอยู่ด้านหลังของตัวเอง

“คุณทะเล!” เสียงนักข่าวหลายคนอุทานออกมาพร้อมกัน บรรยากาศโดยรอบพลันตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม

“เมื่อกี้ใครพูดอะไร” ชายหนุ่มกวาดสายตามองคนตรงหน้าทีละคน ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำกว่าเดิม

“เอ่อ ตอนนี้พวกเรากำลังสัมภาษณ์น้องปันปันอยู่ค่ะ” ไม่มีใครกล้าตอบในทันที นักข่าวหญิงคนหนึ่งรีบยิ้มเจื่อนแล้วพูดแก้ตัว

“สัมภาษณ์? แบบนั้นเขาเรียกสัมภาษณ์เหรอ เธอไม่ใช่จำเลยของสังคมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามใคร” ทะเลยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่แววตาไม่ได้มีความขบขันแม้แต่น้อย

ประโยคนั้นทำเอาทุกคนเงียบกริบ เขาหันกลับไปมองปัญปวีณ์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมาสบตากับกลุ่มนักข่าวอีกครั้ง

“อีกอย่างพวกคุณไม่มีสิทธิ์พูดจาแบบนั้นกับภรรยาของผม” น้ำเสียงหนักแน่นของเขาดังชัดเจนไปทั่วบริเวณ

ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นรอบด้าน นักข่าวหลายคนรีบยกไมโครโฟนขึ้นมาอีกครั้ง บางคนถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ภรรยา?”

“คุณทะเลกำลังประกาศความสัมพันธ์ใช่ไหมคะ”

“แล้วเด็กในท้องเป็นลูกของคุณหรือเปล่า!”

แต่คนที่ตกใจที่สุดกลับเป็นปัญปวีณ์ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกายอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย

“ผมขอตัวก่อน และอย่าให้ผมเห็นอีกว่าพวกคุณมาวุ่นวายกับปันปัน” เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพาออกไปจากวงล้อมของนักข่าว

ปัง!

เสียงปิดประตูดังลั่นไปทั่วห้องจนปัญปวีณ์สะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจ เมื่อเธอหันกลับไปก็พบว่าทะเลยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเคร่งเครียดผิดไปจากทุกครั้ง

“เธอไม่คิดจะบอกฉันใช่ไหมถ้าไม่มีข่าว ฉันก็คงไม่รู้อะไรเลย” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เมื่อรู้พร้อมกับคนทั้งประเทศว่าหญิงสาวกำลังตั้งครรภ์

“พูดอะไรของคุณ ปันไม่เห็นรู้เรื่อง” หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามหลบสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเธอไม่วางตา

“ปัญปวีณ์!” เขาขึ้นเสียงทันที จนหญิงสาวสะดุ้งอีกครั้ง

“ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูด ปันขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบหมุนตัวหมายจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันก้าวออกไปเสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เธอคิดว่าฉันจำเรื่องวันนั้นไม่ได้เหรอ”

ร่างบางชะงักฝีเท้าทันที มือทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มยังจำทุกอย่างได้ดีจำสัมผัสนั้นได้ และจำได้แม้กระทั่งสายตาที่เธอมองเขาในคืนนั้นเพียงแต่ที่ผ่านมา เขาไม่เคยพูดมันออกมา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันกลับไปมองเขา

“เรื่องอะไรคะ” แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่ความสั่นไหวในแววตากลับปิดไม่มิด

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ

“ปันปันถ้าเราไม่ได้มีความสัมพันธ์กัน เธอจะท้องได้ยังไง ฉันไม่พูดเรื่องนี้มาตลอดเพราะฉันอยากรอให้เธอเป็นคนบอกฉันด้วยตัวเอง”

หญิงสาวเบิกตากว้างทันทีที่ผ่านมาคิดว่าเขาจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้มาตลอด เธอเลยพยายามปดปิดเพราะความสัมพันธ์คืนนั้นเกิดจากความเมาของเขา

“ฉันอยากรู้ความจริงจากปากเธอ เธอท้องลูกของฉันใช่ไหม?” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มสั่นไหว

บรรยากาศภายในห้องเงียบงัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ขณะที่ปัญปวีณ์ได้แต่ยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เพราะความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“ไม่ใช่” เธอยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

“ปันปันเธอไม่ดีใจหรือไงที่ท้องกับผู้ชายที่เธอแอบชอบ ห๊ะ” เขาโกรธที่หญิงสาวยังคงปากแข็งไม่ยอมรับความจริงเสียที

“คุณคิดว่าคนเราจะฝังใจกับเรื่องในอดีตขนาดนั้นเลยเหรอ ใครมันจะจมอยู่กับอดีตอีกอย่างคุณไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเท่าไหร่” เธอเห็นข่าวเขาควงผู้หญิงมากหน้าหลายตามาตลอด

“ดีไม่ดี ฉันก็มีความรับผิดชอบ” เขาแค่รอให้หญิงสาวเอ่ยปากเท่านั้น

“ฉันไม่ได้ท้องกับคุณ”

“เธอท้องกับหมาตัวไหน” เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเทา

“คุณทะเล เลิกยุ่งกับฉันสักที”

“ถ้าเธอก้าวออกจากห้องนี้ไป ฉันไม่รับรองว่าผู้ชายที่เธอมีข่าวด้วยมันจะมีลมหายใจอยู่”

“คุณจะทำอะไรกวิน” เธอชะงักทันที ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง

“เธอไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร งั้นก็ไปตรวจดีเอ็นเอ” เขาจับข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาไม่มีท่าทางล้อเล่น

“ปล่อยนะ คุณไม่มีสิทธิ์”

“เธออยากให้ฉันแสดงสิทธิ์เหรอปันปัน”

“คุณมันบ้า”

“กลับบ้านกับฉัน ไปให้คุยกันให้รู้เรื่อง”

มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยหญิงสาวไป ในเมื่อเขารอวันนี้มานานแสนนาน และตอนนี้เธอยังกำลังอุ้มลูกของเขาไว้อีกด้วย