LOGINShare
CHAPTER 6 ไม่ได้เป็นของใคร
publish date:
2026-09-06 11:14:00“เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงทุ้มของทะเลดังขึ้นจากด้านหลัง หลังจากได้ยินเสียงเอะอะจนต้องเดินเข้ามาดูด้วยตัวเอง
ทันทีที่เห็นชายหนุ่ม ลิตาก็รีบปล่อยมือจากกล่องเครื่องประดับ ก่อนจะแกล้งเซถอยหลังแล้วทรุดตัวลงกับพื้น เพื่อเรียกคะแนนความสงสาร “น้องปันผลักลิลลี่ค่ะ” หญิงสาวรีบฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ใครผลักคุณ” หญิงสาวขมวดคิ้ว รีบปฏิเสธทันที “ลิตาเห็นน้องไม่อยากไปทานข้าวกับคุณ เลยเข้ามาถามแค่นั้นเองค่ะ” หญิงสาวเงยหน้ามองทะเล ดวงตาเริ่มแดงราวกับกำลังจะร้องไห้ พูดจบเธอก็รีบลุกขึ้นพลางตีหน้าเศร้า ราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ ปัญปวีณ์กำกล่องเครื่องประดับในมือแน่น ก่อนจะหันไปมองทะเลด้วยสายตาไม่พอใจ “อยู่ดีๆ แฟนของคุณก็เข้ามาแย่งของ ทำไมคุณไม่ประมูลเครื่องเพชรที่แฟนคุณใส่ล่ะ” ปัญปวีณ์เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห “ไม่ใช่นะคะ ลิลลี่ไม่ได้ทำแบบนั้น” ลิตารีบแก้ตัวทันที แต่ทะเลกลับเดินผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะหันมอง ร่างสูงหยุดอยู่ตรงหน้าปัญปวีณ์ ดวงตาคมทอดมองหญิงสาวนิ่งๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจน “ฉันไม่ได้เป็นของใคร ฉันยังโสด” สิ้นประโยคนั้น สีหน้าของลิตาพลันซีดลงทันที ขณะที่บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ นางแบบหลายคนที่ได้ยินถึงกับหัวเราะให้ความคิดเองของลิตา “อันนี้ของฉันใช่ไหม” ทะเลเอ่ยขึ้นพลางหยิบกล่องเครื่องประดับไปจากมือของปัญปวีณ์ ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ แต่กลับทำให้หญิงสาวรีบชักมือกลับทันที “...” ปัญปวีณ์ไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขา “เธอผิดสัญญาไม่ได้ ยังไงคืนนี้ก็ต้องไปกินข้าวกับฉัน” เขาเสียเงินหลายล้านเพื่อจะได้ทานข้าวกับหญิงสาว จะมาเทง่ายๆ เขาไม่ยอม “ฉันก็บอกแล้วไงว่าจะไป” “งั้นก็ดี” ชายหนุ่มผายมือไปทางประตูห้องด้วยท่าทางสุภาพ ภาพตรงหน้าทำให้คนรอบข้างต่างมองหน้ากันอย่างสงสัยทั้งน้ำเสียงแววตา และท่าทีของทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากกว่าคนที่เพิ่งรู้จักกันเสียอีก แม้แต่ลิลลี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็กำหมัดแน่น มองทั้งสองคนเดินออกไปพร้อมกันด้วยความไม่พอใจ ที่ชายหนุ่มให้ความสนใจปัญปวีณ์เป็นพิเศษ ภายในร้านอาหารหรู บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ แต่บนโต๊ะอาหารของทั้งคู่กลับเงียบจนน่าอึดอัด ปัญปวีณ์เลือกที่จะก้มหน้าทานอาหารตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่แม้แต่จะกล้าสบตากับเขา “เธอไม่มีอะไรจะพูดกับฉันบ้างเหรอ” เขาวางช้อนลงช้าๆ พร้อมเงยหน้ามองหญิงสาว “ไม่มีค่ะ” เธอตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงสุภาพ จนเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องรถของเธอไม่ต้องห่วง ฉันจะรับผิดชอบเอง” “คุณเป็นคนผิดอยู่แล้ว” คำตอบตรงไปตรงมาของเธอทำให้ทะเลเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยคำถามต่อไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ปัญปวีณ์เธอไม่มีแฟนเหรอ” คำถามนั้นทำให้มือที่กำลังจับช้อนของหญิงสาวชะงักไป หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ เธอเงยหน้าสบตาเขา ก่อนจะถามกลับด้วยความสงสัย “คุณถามทำไมคะ” “ฉันเห็นข่าวเธอบ่อยๆ” เขาจ้องมองเธอนิ่งๆ ราวกับกำลังรอคำตอบบางอย่างจากปากของหญิงสาวเพียงคนเดียว “ฉันมีเจ้าของหัวใจแล้ว” สิ้นคำตอบของหญิงสาว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที มือใหญ่กำแก้วน้ำในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น เขาพ้นลมหายใจออกมาอย่างแรง “มันเป็นใคร” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ จนหญิงสาวเลือกที่จะหลบสายตา “ถ้าคุณอิ่มแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวรีบหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วลุกจากเก้าอี้ทันที แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไป มือหนาของทะเลก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอเอาไว้ แรงดึงเพียงเล็กน้อยทำให้หญิงสาวเสียหลักล้มลงมาบนตักของเขา “ว้ายย” “ทำหน้าที่ยังไม่เสร็จ จะรีบไปไหน” เขาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดัน “ปล่อยนะ” หญิงสาวพยายามดันตัวออกห่าง กลัวว่าจะมีคนมาเห็นภาพที่ล่อแหลม หัวใจเต้นแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เกินไป “ฉันเลิกแกล้งแล้ว” เขาปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ เธอรีบลุกขึ้นทันทีมองซ้ายมองขวา สายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดจะทำอะไรช่วงนี้ไปไหนถึงได้เจอแต่เขา “ฉันขอตัว” เมื่อหญิงสาวเดินออกไปแล้วทะเลค่อยๆ หันไปมองชายอีกคนที่นั่งอยู่มุมร้าน ชายคนนั้นลดกล้องในมือลงก่อนจะพยักหน้าให้เป็นสัญญาณ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที 'จับตาความสัมพันธ์ครั้งใหม่! นางแบบสาวดาวรุ่งถูกแชะภาพขณะดินเนอร์สองต่อสองกับทายาทตระกูลดัง หลังประมูลการกุศลจบลง ท่ามกลางข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ที่กำลังถูกจับตามอง หรือครั้งนี้หัวใจของหนุ่มนักธุรกิจจะมีเจ้าของตัวจริงแล้ว?' ปัญปวีณ์ไล่อ่านข่าวบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ภาพที่ถูกเผยแพร่ออกไปเมื่อคืนดูใกล้ชิดเกินกว่าความเป็นจริง จนเธอเองยังไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “ว่ายังไงล่ะ เมื่อคืนไปกันถึงไหน” ลิลลี่หันมาถามด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ล้มแล้วเขาก็ช่วยไว้” เธอตอบพลางวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “แต่ภาพที่ออกมามันดูล่อแหลมมากเลยนะ ตอนนี้ข่าวของเธอขึ้นอันดับหนึ่งไปแล้ว” “ไม่เข้าใจเลยว่าใครขยันแอบถ่ายขนาดนั้น ฉันไม่ใช่ดาราสักหน่อย” เธอบ่นเบาๆ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ข่าวของเธอมักจะถูกจับคู่กับเพื่อนร่วมงานที่เป็นนายแบบอยู่เสมอ “อะไรที่ขายได้ นักข่าวก็ทำทั้งนั้นแหละ แล้วเธอจะออกมาแก้ข่าวไหม” ลิลลี่ยักไหล่เป็นเรื่องปกติ ปัญปวีณ์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “บอกไปแค่ว่าฉันกับเขาเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันก็พอ” ทันทีที่พูดจบหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองรูปข่าวอีกครั้ง ภาพสายตาของทะเลที่มองมาทางเธอเมื่อคืน ยิ่งทำให้คำว่า แค่รุ่นพี่รุ่นน้องฟังดูไม่น่าเชื่อแม้แต่สำหรับตัวเธอเอง “พี่ทะเลเปิดตัวแฟนเหรอคะ แต่ทำไมหนูรู้สึกว่าหน้าคุ้นๆ” สายลมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วหันไปถามพี่ชายคนโตทันที หลังจากเห็นข่าวที่กำลังเป็นกระแส “ถามพี่ทำไมล่ะ” ธาราเพียงยักไหล่ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ “เมื่อคืนพี่ไปงานเดียวกันไม่ใช่เหรอ พี่ธาราต้องรู้อะไรแน่ๆ แถมยังประมูลเครื่องเพชรไปตั้ง 6ล้าน ลงทุนจริงๆ” สายลมขยับเข้าไปนั่งข้างพี่ชาย พลางจ้องเขาอย่างคาดคั้น “สายลม ถ้าพี่เขาอยากบอกเดี๋ยวก็พูดเอง” ไข่มุกรีบเอ่ยห้ามลูกสาวที่เริ่มซักไซ้ไม่หยุด “คุณพ่อคะ ระวังลูกชายตัวดีของคุณพ่อจะไปทำสาวท้องโดยไม่รู้ตัวนะ” หญิงสาวหน้ามุ่ย ก่อนจะหันไปหาผู้เป็นพ่อแทน คำพูดของลูกสาวทำให้ทั้งห้องไปชั่วครู่ ก่อนที่คิรินทร์จะหัวเราะออกมา เขาหันมองสบตากับภรรยาเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม “เอาน่า เดี๋ยวพี่เขาก็พูดเอง” ชายวัยกลางคนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู พลางลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ “ถ้าพี่ทะเลทำสาวท้อง แล้วปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวคุณพ่อต้องจัดการนะคะ” คิรินทร์กับไข่มุกถึงกับสบตากัน เขาไม่มีทางปล่อยให้ลูกชายทำเรื่องเหล่านั้นเด็ดขาด เป็นลูกผู้ชายต้องรู้จักรับผิดชอบ “คนนี้ชื่อปันปันเป็นรุ่นน้องสมัยมัธยม” ธาราเอ่ยขึ้น “อ๋อ สายลมจำได้แล้ว น้องปันตอนนั้นที่แอบชอบพี่ทะเลใช่ไหม โตขึ้นเป็นนางแบบสวยกว่าสายลมอีก” สายลมไม่อยากจะเชื่อว่าโลกจะหมุนให้ทั้งคู่กลับมาเจอกัน “อย่าบอกนะว่าทะเลไปตามตื๊อน้องเขา” ไข่มุกสบตากับธารา “ไม่รู้สิครับคุณแม่คอยดูได้เลย” ไม่นานพ่อแม่ของพวกเขาน่าจะได้อุ้มหลานคนแรกที่เกิดจากละเท ข่าววันนี้น้องชายต้องรู้เห็นเป็นใจ ทะเลไม่ใช่คนที่จะให้ผู้หญิงจับง่ายๆ แต่ครั้งนี้เหมือนจะตั้งใจจับผู้หญิงทางอ้อม
Latest chapter
กับดักรักพันธนาการหัวใจ บทส่งท้าย หัวใจอยู่ที่เธอ
พะแพงวัยขวบกว่ายืนเกาะขอบฟูก พลางมองน้องชายตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงหนึ่งเดือน เด็กชายเจ้าสมุทรกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนฟูก ใบหน้าเล็กๆ ดูน่าเอ็นดูจนคนเป็นพี่อดใจไม่ไหว“น้อง” นิ้วเล็กๆ ค่อยๆ ยื่นไปจิ้มแก้มของน้องชายเบาๆ“ไม่เอาสิครับ น้องหลับอยู่” ทะเลที่นั่งอยู่ไม่ไกลรีบคว้ามือลูกสาวเอาไว้ทันทีพะแพงเงยหน้ามองพ่อ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด “น้อง”“ใช่ครับ นี่น้อง” เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้มลงมองเจ้าสมุทรที่ยังคงหลับปุ๋ยเด็กน้อยมองน้องชายตาแป๋ว ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ อย่างระมัดระวัง คราวนี้ไม่มีการจิ้มแก้มอีก ทะเลมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน“ต้องรักน้องนะครับ ห้ามแกล้งน้อง”“รักน้อง” พะแพงพูดตามเสียงใส ก่อนซบหน้าลงกับไหล่ของพ่อ“เก่งมาก” ชายหนุ่มยิ้มกว้างหันไปมองลูกชายที่กำลังหลับ ก่อนจะมองลูกสาวในอ้อมแขน“พี่ทะเลพาน้องพะแพงไปนอนได้แล้วค่ะ”ปัญปวีณ์เอ่ยขึ้นพลางมองสามีที่ยังคงยืนอยู่ข้างเตียง แม้เธอจะเพิ่งคลอดเจ้าสมุทรได้ไม่นาน แต่หญิงสาวก็กลับมาสวยสดใสจนแทบไม่มีเค้าคนเพิ่งผ่านการคลอดลูก“ครับที่รัก” ทะเลรับคำอ
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 29 หัวใจอยู่ที่เธอ
“ปันท้องเหรอ” ทะเลถามขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังอย่างปิดไม่มิด“ถ้าท้องปันต้องบอกพี่แล้ว” เธอหลบสายตาของเขาอย่างเขินอาย เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังจ้องเธอราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากสีหน้า“เมื่อไหร่จะท้องสักที”“พี่ทะเล! ลูกยังเล็กอยู่เลยนะคะ” เธอหันไปดุสามีทันที แต่คนถูกดุกลับยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน“พี่ก็แค่ถาม” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนสายตาจะเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขึ้นมา “แต่ปันรู้ไหมว่าปันเคยขโมยของพี่ไปตั้งแต่สมัยเรียน”“ปันขโมยอะไรคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างสงสัย“ขโมยหัวใจของพี่ไง” ทะเลขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะยิ้มบางๆ“...” หญิงสาวถึงกับนิ่งไป“ปันไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าจดหมายที่ปันเขียนถึงพี่ยังอยู่ วันนั้นที่สนามบาสพี่จงใจทำให้ปันรู้”หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเรื่องในอดีต “หมายความว่ายังไงคะ”“สายตาของพี่มีแค่ปันคนเดียวไง” ทะเลมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนปัญปวีณ์เม้มริมฝีปากพยายามกลั้นรอยยิ้ม แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ สิบปีที่เธอคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเฝ้ารอเขาเพียงคนเดียวที่แท้หัวใจของผู้ชายคนนี้ก็ถูกเธอขโมยไปตั้งแต่วันนั้นแล้วเหมือนกัน“แล้วทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นกับปันคะ” หญิงสาวถ
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 28 ผมรักภรรยามาก
ทะเลนั่งประชุมอยู่กับฝ่ายการตลาดและลูกค้าอย่างเคร่งเครียด บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความจริงจัง ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยถึงรายละเอียดของงานจังหวะหนึ่งชายหนุ่มยื่นปากกาให้เอมมิกา แต่ปลายนิ้วของหญิงสาวกลับจงใจแตะและจับมือเขาเอาไว้ เขารีบชักมือกลับ“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” เอมมิกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มหวานที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบกลับอย่างสุภาพ สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง แต่ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากลุกออกจากห้องประชุมเสียเดี๋ยวนั้นชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกา ก่อนคิดถึงภรรยาและลูกสาวที่รออยู่ที่บ้าน เมื่อก่อนเขาอาจไม่รู้สึกอะไรกับผู้หญิงที่เข้าหา แต่ตอนนี้แค่มีใครแตะเนื้อต้องตัว เขาก็อยากรีบกลับไปหาปัญปวีณ์ทันทีเมื่อการประชุมจบลง ทะเลรีบลุกขึ้นเป็นคนแรกทันที เขาตั้งใจจะกลับไปจัดการงานต่อให้เสร็จโดยเร็ว คิดถึงลูกสาวกับภรรยาใจแทบขาด“เอมมีเรื่องที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ ขอสอบถามคุณทะเลเพิ่มเติมได้ไหมคะ” เอมมิกาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน ยังคงรักษาท่าทีสุภาพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ได้สิครับ เชิญที่ห้องทำงานของผม”แม้ภายในใจจะอยากปฏิเสธมากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเอ
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 27 ลูกสาวคนแรก
ทะเลนั่งมองทารกตัวน้อยในเปลรถเข็น หลังจากเพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ร่างเล็กจ้ำม่ำจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กตัวนิดเดียวแบบนี้เข้าไปอยู่ในท้องของปัญปวีณ์ได้อย่างไรกันก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่ชั่วโมง เขายังยืนอยู่หน้าห้องคลอดด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของภรรยา เขาทนมองเธอทรมานต่อไปไม่ไหว จนสุดท้ายถึงกับเป็นลมหมดสติไปเสียก่อน“คุณพ่อคะ ลองอุ้มน้องดูไหมคะ” พยาบาลยิ้มให้ ก่อนค่อยๆ อุ้มทารกตัวน้อยขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา“ผมอุ้มได้เหรอครับ” ทะเลมองลูกสาวด้วยสีหน้าลังเล มือทั้งสองข้างยกขึ้นค้างอย่างไม่มั่นใจ“ได้สิคะ อย่าตื่นเต้นนะคะเดี๋ยวก็ชิน”ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนค่อยๆ ยื่นมือไปรับร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังที่สุด ทันทีที่ลูกสาวซบอยู่กับอก ความรู้สึกบางอย่างก็เอ่อล้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก“ตัวใหญ่กว่าเพื่อนในห้องเลย” เขามองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาวด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนรอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้น“แง่ๆ” เด็กน้อยร้องเสียงเบาเหมือนมีคนมารบกวนเวลานอน“ทักทายพ่อเหรอ” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงทันที ชายหนุ่มก้มลงมองลูกสาวอีกครั้ง “พ่อรักหนูนะ”เพียงประโยคส
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 26 งานมงคลสมรส
พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติและกองทัพนักข่าวที่มาร่วมทำข่าวงานวิวาห์ของทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านกับนางแบบสาวชื่อดังแต่คนที่ยิ้มกว้างและมีความสุขที่สุดในงาน คงหนีไม่พ้นทะเล ชายหนุ่มที่เฝ้ารอวันนี้มานานถึงสิบปี ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักเสียที“เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวหน่อยครับ!”พิธีกรเอ่ยแซวเรียกเสียงหัวเราะจากแขกในงาน แต่แทนที่ทะเลจะทำตามคำขอ ชายหนุ่มกลับโน้มตัวลงจูบริมฝีปากของปัญปวีณ์ต่อหน้าทุกคน“พี่ทะเล!” หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ อย่างเขินอาย เพราะรอบข้างเต็มไปด้วยแขกและนักข่าว“นักข่าวเยอะนะอย่าตีพี่สิ เดี๋ยวเขาจะหาว่าพี่กลัวเมีย” ชายหนุ่มกระซิบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งทำให้คนรอบข้างหัวเราะและส่งเสียงแซวคู่บ่าวสาวกันยกใหญ่ธารากับสายลมมองภาพตรงหน้าพร้อมกัน ก่อนจะแบะปากออกมาพร้อมกันอย่างหมั่นไส้ ไม่คิดเลยว่าคนเงียบขรึมอย่างทะเลจะกลายเป็นคนแรกในบรรดาพี่น้องที่ได้แต่งงาน“มีครอบครัวแล้วไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย” สายลมบ่นพึมพำเมื่อมองภาพของพี่ชายที่ยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนทะเลจะเดินเข้ามาสมทบ“เราอะ รีบหาแฟนได้แล้วจะขึ้นคานเอา” ทะเลแซวน้องสาวด้วยรอยยิ้ม
กับดักรักพันธนาการหัวใจ CHAPTER 25 สิ่งที่มีค่าที่สุด
ปัง!เสียงประตูถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ทะเลพุ่งเข้ามาในห้อง และภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ ปัญปวีณ์นอนอยู่บนพื้นใบหน้าซีดเผือด มือทั้งสองข้างมีเลือดเปรอะเปื้อน ขณะที่ลิลลี่ยังคงยืนถือมีดอยู่ไม่ไกล“ปัน!” เขารีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที ก่อนช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน“ลูก...” หญิงสาวพูดออกมาเสียงแผ่ว มือสั่นยกขึ้นกุมหน้าท้อง ความเจ็บบริเวณท้องน้อยทำให้สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวชายหนุ่มหน้าซีดลงทันที ก่อนจะหันไปมองลิลลี่ด้วยสายตาโหดเหี้ยมจนแทบไม่มีเค้าความอ่อนโยนเหลืออยู่ เขาไม่เคยโกรธใครเท่านี้มาก่อน“จับผู้หญิงคนนี้ส่งตำรวจ แล้วอย่าให้หลุดออกมาได้อีกเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขาเหี้ยมเกรียมลูกน้องรีบเข้าควบคุมตัวลิลลี่ทันที ขณะที่ทะเลไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขากระชับอ้อมแขนกอดปัญปวีณ์ไว้แน่น ก่อนรีบพาเธอออกจากห้อง“พี่ทะเล ลูกของเรา”“ไม่เป็นไรนะปัน” เขาพยายามปลอบทั้งที่เสียงตัวเองสั่นเครือ“ช่วยลูกกับเมียผมด้วย”ทะเลยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด แต่เขาไม่สนใจภาพลักษณ์หรือสายตาของใครทั้งนั้น สิ่งเดียวที่มีค่าในตอนนี้คือปัญปวีณ์กับลูกในท้อง“ทะเล เ
You May Also Like
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ205.8K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.4K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.3K viewsรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat72.8K viewsพระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์60 viewsเจ้าสาวของนักรบ
SHASHA19 viewsอัลฟ่าอาร์เธอร์ เธอเป็นของฉัน
Desire steve102 viewsใยรักจอมวายร้าย
SHASHA83 views
