ตอนที่ 2 คุณอา  

ตอนที่

2

คุณอา

      รถยนต์แล่นไปตามถนนที่คุ้นเคย ทุกวินาทีที่ล้อหมุน ใบพลูได้แต่คิดถึงคิมหันต์ ชายผู้เป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตวัยเด็ก คุณอาที่อบอุ่นคนนั้นมักจะพาเธอไปเล่นสนุกในที่ที่ไม่เคยไป ดวงตาที่อ่อนโยนและรอยยิ้มใจดีของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เธอพึมพำกับตัวเอง

       “คุณอาคงจะช่วยหนูได้”

       คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันดูโอ่อ่าแต่กลับเงียบสงัด เธอกดกริ่งหน้าบ้านและใช้เวลานานพอสมควรในการอธิบายตัวเองก่อนที่ประตูรั้วจะเปิดออก ใบพลูขับรถเข้าไปจอดด้านใน สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี จากนั้นเธอก็ก้าวขาลงจากรถ เดินตรงเข้าไปในบ้านที่ไม่ได้กลับมานานนับสิบปี

       “เชิญทางนี้ค่ะ ตอนนี้คุณชายอยู่ในห้องทำงาน คุณรอที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ” ป้าแม่บ้านบอกกับเธอ

       ใบพลูพยักหน้า เธอเดินตามแม่บ้านเข้าไปในตัวบ้านอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นคุ้นเคยของบ้านหลังนี้ยังคงอบอวลในความทรงจำ เธอหวนคิดถึงวันที่เคยวิ่งเล่นในโถงทางเดินกว้าง กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยมาตามลม ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

       ป้าแม่บ้านพาเธอไปที่ห้องรับแขกที่กว้างขวาง มันตกแต่งอย่างเรียบหรู แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือก เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้ม สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ พยายามหาเศษเสี้ยวความทรงจำเก่าๆ ของวันที่เธอเคยวิ่งเล่นและหัวเราะเสียงดังในบ้านหลังนี้

       ไม่นานนักเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากบันได ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง ใบพลูรีบลุกขึ้นยืนเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับชายผู้เป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายของเธอ คิมหันต์ปรากฏตัวในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่เปิดกระดุมสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกที่ดูแข็งแกร่ง ใบหน้าที่คมสันราวกับรูปสลักชั้นดีของเขาดูเย็นชาและดุดันจนเธอรู้สึกกลัว เขาไม่ใช่คุณอาที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป

“มีอะไร” เสียงห้วนสั้นและเย็นชาของเขาทำร้ายความรู้สึกของใบพลูจนเจ็บปวด เธอแทบจำเสียงนี้ไม่ได้เลย

       “คุณอาคะ ใบพลูเองค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ใบพลูหนีออกมาค่ะ พ่อกับแม่จะให้ใบพลูหมั้นกับอาทิตย์”

คิมหันต์มองมาที่เธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า แววตาของเขามีบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจ เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยัน

“แล้วไง”

คำพูดเพียงสองพยางค์ทำให้ใบพลูตัวชา เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบกลับมาแบบนี้

“ใบพลูไม่มีที่ไปค่ะ...ใบพลูขอมาพักที่นี่ได้ไหมคะ” เธอร้องขอด้วยความสิ้นหวัง พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล

เขาจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เย็นชาของเขาราวกับกำลังประเมินค่าบางอย่าง คิมหันต์ยกมือขึ้นเชยคางมนของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอันตราย

“ถ้าอยากอยู่ที่นี่...เธอต้องเป็นของเล่นของฉัน”

“คุณอาว่าอะไรนะคะ” ใบพลูถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น

“ฉันบอกว่า ถ้าเธออยากจะอยู่ที่นี่ เธอต้องเป็นของเล่นของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น...แค่เป็นของเล่นที่ฉันอยากเล่นเมื่อไหร่ก็ได้” คำพูดนั้นโหดร้ายจนใบพลูรู้สึกเจ็บปวดเกินกว่าจะอธิบายได้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย เธอไม่คิดเลยว่าคิมหันต์ที่เคยแสนดีจะกลายเป็นคนแบบนี้ เขาคือคิมหันต์ นักธุรกิจผู้มีอำนาจ...ไม่ใช่คุณอาที่แสนอบอุ่นของเธออีกต่อไปแล้ว...