สัมพันธ์ร้ายลวงรัก

บ้านเวย์ หลายวันต่อมาติ๊งต่อง!ในขณะที่เวย์กำลังยืนสูบบุหรี่หน้าบ้านอยู่นั้น กริ่งหน้าบ้านก็มีเสียงดังขึ้น ดวงตาคมหันไปมองยังประตูรั้วหน้าบ้านจึงได้เห็นว่าเป็นเด็กสาวคนนั้นที่มาบ้านเขาเมื่อหลายวันก่อน เมื่อเห็นอย่างนั้นเวย์จึงกดรีโมทประตูรั้วใหญ่ให้เธอเข้ามาทันทีที่ประตูรั้วเปิดออกเอิร์นที่หิ้วถุงแกงก็เดินเข้ามาในทันที ร่างสูงก้าวเดินไปหายังร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดสีส้มพอดีตัวอวดรูปร่างสมส่วน กางเกงขาสั้นสีครีมโชว์เรียวขาขาวพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง"เธอเป็นใคร""ชื่อเอิร์นค่ะเป็นลูกของแม่เนตร แม่ของเอิร์นเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของคุณป้ากันตาค่ะ" เรียวปากจิ้มลิ้มบอกออกไปพลางดวงตากลมโตก็จ้องมองไปยังใบหน้าหล่อร้ายตรงหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชอบ"แล้วมาทำไม" เรียวปากหนาขยับถามด้วยโทนเสียงทุ้มนิ่งพลางนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสเกลี้ยงเกลาด้วยแววตาเรียบเฉย"แม่ให้เอาแกงมาให้คุณป้าค่ะ ไม่ทราบว่าคุณป้าอยู่ไหมคะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสาพลางสายตาก็จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา"แม่ฉันอยู่ข้างใน เข้าไปสิ""ค่ะ" เธอโน้มศีรษะรับคำแล้วเดินเข้าบ้านไปก็เห็นว่าคุณป้านั่งอยู

บ้านเอิร์นในขณะที่เนตรกำลังปรุงแกงที่อยู่บนเตาแก๊สอยู่นั้น เอิร์นก็เดินเข้ามายืนข้างคนเป็นแม่แล้วเอ่ยถามออกไป"วันนี้เอาแกงไปให้ป้ากันตาไหมแม่""เอาไปให้สิ" เนตรหันบอกกับลูกสาวของตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เอิร์นที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับระบายยิ้มอย่างดีใจเมื่อคิดว่าเดี๋ยวจะได้เจอกับพี่เวย์เวลาต่อมาบ้านเวย์เอิร์นที่หิ้วถุงแกงเข้ามาในบ้านหลังใหญ่หรูหราก็กวาดตามองไปรอบๆจึงเห็นว่าร่างสูงเดินลงบันไดมาพอดี เอิร์นที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับใจเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะข่มความประหม่าพร้อมกับรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกไป"พี่เวย์คะ วันนี้เอิร์นเอาแกงส้มปลากระพงมาให้ค่ะ""เอาไปวางไว้บนโต๊ะ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อีกคนยืนสีหน้าหงอยอยู่เพียงลำพังเอิร์นเอาถุงแกงไปวางไว้บนโต๊ะอาหารหรูแล้วออกจากบ้านไปสองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่เอิร์นจะอาสาเอาของกินต่างๆที่แม่ทำไปให้ที่บ้านของเวย์ บ่อยครั้งเธอจะเจอเขา เธอชวนเขาคุยทุกครั้ง แต่เท่าที่เธอดูจากท่าทางและสีหน้าของเขาแล้วเหมือนไม่อยากคุยกับเธอเ

เช้าวันต่อมาเอิร์นที่อยู่ในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากบ้านก็เห็นรถสปอร์ต์หรูของเขาจอดอยู่ เรียวขาสวยก้าวเดินไปเปิดประตูรถด้านหลัง ทว่า"มานั่งข้างหน้า ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ" เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็นชา"ค่ะ" คนตัวเล็กรับคำแล้วปิดประตูรถก่อนจะเดินไปนั่งด้านหน้าตามที่เขาบอก พลางคิดในใจว่าที่เขาให้เธอนั่งหน้าก็เพราะไม่อยากให้ใครมองเขาเป็นคนขับรถสินะระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันเลย เอิร์นนั่งตัวลีบด้วยความรู้สึกอึดอัด ภายในรถเงียบสงัดไม่เหมือนกับเมื่อวานที่ลูกพีชนั่งมาด้วย เมื่อวานเขาชวนลูกพีชคุยตลอดทางจนถึงบ้านของลูกพีช ส่วนเธอได้แต่นั่งเงียบมองออกนอกรถฟังคนทั้งสองคุยกันด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กน้อยที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นธาตุอากาศของเขาตลอดการเดินทาง เวย์ไม่ได้ชวนเอิร์นคุยเลย กระทั่งรถหรูของเขาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในที่จอดประจำในลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันบอกกับร่างเล็กที่กำลังจะลงจากรถ"บอกเบอร์โทรของเธอมา เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกัน""082-98xxxxxค่ะ" ว่าแล้วเขาก็บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอก่อนจะเอ่ยออกไป"ฉันขอเบอร์โทรของลูกพีชด้วยสิ" ว่าแล้ว เธ

ตอนเย็นเมื่อเอิร์นกับลูกพีชเลิกเรียนก็พากันเดินมายังรถหรูของคนตัวสูงที่ตอนนี้เขากำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ เวย์ที่หันไปเห็นลูกพีชที่เดินมากับเอิร์นก็ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วเอ่ยถามลูกพีชด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ"เป็นไงบ้าง วันนี้เรียนเหนื่อยไหม""ก็ค่อนข้างเหนื่อยค่ะเพราะเรียนหลายชั่วโมงเลย" เธอตอบพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม"งั้นก็ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาไปหาอะไรกินที่ห้าง" พูดจบ ชายหนุ่มก็เดินไปเปิดประตูรถให้ลูกพีชเข้าไปนั่งด้านหน้า ในขณะที่เอิร์นก็เปิดประตูไปนั่งข้างหลังอย่างรู้หน้าที่ของตัวเอง ก่อนที่เขาจะออกรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังห้างสรรพสินค้าร่างสูงเดินเคียงคู่กับลูกพีชเข้ามาในห้างสรรพสินค้าแล้วหันถามยังร่างบางที่เดินอยู่ข้างตัวเอง"วันนี้ลูกพีชอยากกินอะไร"ว่าแล้วลูกพีชก็หันไปถามเอิร์นที่เดินอยู่ด้านหลัง"เอิร์นเธออยากกินอะไร""ฉันแล้วแต่เธอแล้วกัน ฉันกินอะไรก็ได้" เอิร์นตอบกลับอย่างไม่เรื่องมาก จากนั้นลูกพีชจึงหันไปพูดกับคนตัวสูงที่มองหน้าเธออยู่"พี่เวย์คะวันนี้หนูอยากกินอาหารอิตาเลียนค่ะ""ได้เลย" เรียวปากหนาเอ่ย จากนั้นทั้งสามคนก็พากันไปยังชั้นขายอาหารที่อยู่ชั้นบนร้านอาหารอิตา

วันเวลาผ่านไปตอนนี้เอิร์นเรียนจบปีหนึ่งแล้ว ส่วนเวย์ก็สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงปิดเทอมในระยะเวลาเกือบปีที่ผ่านมานี้เวย์จะไปส่งลูกพีชและเอิร์นที่บ้านทุกตอนเย็น เขาพาไปกินข้าว พาไปเที่ยวและดูหนังในวันหยุด ซึ่งทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อลูกพีชทั้งนั้น เอิร์นก็พลอยได้อานิสงค์ไปด้วย แต่เอิร์นไม่ได้รู้สึกภูมิใจหรอกเพราะที่เขามารับมาส่งเธอที่บ้าน หรือพาไปไหนมาไหนก็เป็นเพราะลูกพีช ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพีชก็อย่าหวังว่าจะได้นั่งรถของเขาและไปไหนมาไหนกับเขาเมื่อหลายเดือนก่อนเวย์ส่งข้อความถามเอิร์นว่าเวย์ : เธอรู้หรือเปล่าว่าลูกพีชเกิดวันไหนเอิร์น : ลูกพีชเกิดวันที่ 18 ก.ค เกิดวันเดียวกับเอิร์นค่ะเอิร์น : พี่ถามทำไมเหรอคะเวย์ : ฉันจะซื้อเค้กและฉลองวันเกิดให้ลูกพีช เธออย่าบอกลูกพีชนะเอิร์น : ค่ะบาร์หรู ห้องวีไอพีวันนี้เวย์ได้พาลูกพีชกับเอิร์นมาดื่มกินกันที่บาร์ และเขาก็ชวนเพื่อนสนิทอีกคนสองคนมาด้วย นั่นก็คือภูผากับเป็นหนึ่งหลังจากที่ทั้งห้าคนดื่มกันจนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง เวย์ก็หันบอกลูกพีชที่นั่งอยู่ข้างตัวเองซึ่งเอิร์นนั่งถัดไปจากลูกพีช"วันนี้พี่มีเซอร์ไพร