บทที่ 4

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันจนตรอกยังไม่หมดเท่านี้

อาการป่วยของแม่รอไม่ได้ ฉันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมจำนน

ฉันมองกล้องโทรศัพท์ อัปโหลดคลิปวิดีโอชี้แจงลงบนยูทูบ ยอมรับเองกับปากว่าใบสำคัญการสมรสเป็นภาพตัดต่อ

บอกว่าหลักฐานการปลอมแปลงผลงานทางวิชาการพวกนั้นเป็นของปลอมที่ฉันสร้างขึ้นมาเพราะประสงค์ร้าย

ทั้งหมดเป็นเพราะฉันอิจฉาในพรสวรรค์และความสำเร็จของโอลิเวีย

เพราะฉันรักดันเต้อย่างบ้าคลั่งฝ่ายเดียว แต่กลับไม่ได้ครองหัวใจของเขา

ฉันถึงได้ทำเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ลงไป

ในช่องแสดงความคิดเห็นใต้คลิปวิดีโอนั้น จนถึงตอนนี้ยังเต็มไปด้วยคำด่าทอหยาบคาย ส่วนใหญ่เป็นไอโอที่ตระกูลจ้างมากับประชาชนที่ไม่รู้ความจริง

[นี่แม่สาวน้อย เธออยากได้ผู้ชายจนบ้าไปแล้วเหรอ?! ถึงขั้นปลอมใบสมรสเลยเนี่ยนะ!]

[นังโรคจิต ยังกล้ามาใส่ร้ายคนดีๆ อย่างดร.ริชชีว่าเป็นมือที่สามอีก น่าสมเพชจริง ๆ]

[ผู้หญิงแบบนี้ควรถูกแบนให้หมดไป! สารเลวจริง ๆ ที่มาใส่ร้ายหมอ!]

[ดร.ริชชีช่วยชีวิตคนไว้ตั้งเยอะ เธอมีสิทธิ์อะไรไปทำร้ายเขาแบบนี้?]

[ระดมทุนกันเถอะ ฉันออกร้อยหนึ่ง ใครก็ได้ช่วยไปตบหน้าเรียกสติยัยนี่ที]

ฉันออกสองร้อย]

[นับฉันด้วยคน! นังตัวแสบแบบนี้ต้องโดนสั่งสอน!]

……

ในช่วงเวลานั้น ฉันใช้ชีวิตเลื่อนลอยเหมือนศพที่เดินได้

ต้องจมอยู่กับความอัปยศและความเจ็บปวดมหาศาลทุกวัน

ทำได้แค่หลบซ่อนตัวอยู่ในอพาร์ตเมนต์ย่านเคมบริดจ์ คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของแม่

บางทีอาจเป็นเพราะสภาพฉันดูโทรมเกินไป ถึงฉันจะไม่ได้ให้ท่านเข้าถึงอินเทอร์เน็ต แต่แม่ก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติอยู่ดี

ท่านนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ใช้มือที่อ่อนแรงกุมมือฉันไว้

"โซเฟีย แม่ขอโทษนะลูก

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาแม่ ลูกก็คงไม่ต้องมารับความไม่ยุติธรรมจมากมายขนาดนี้"

ฉันส่ายหน้า น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"แม่คะ อย่าพูดแบบนั้นสิ เป็นเพราะหนูมันไม่ได้เรื่อง"

แม่ถอนหายใจ แล้วเริ่มเล่าถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างฉันกับดันเต้

ความรักของวัยรุ่นมักจะบริสุทธิ์ที่สุดเสมอ

เมื่อสิบปีก่อน ดันเต้รุ่นพี่ฉันสามปี แม้จะเป็นคนเชื้อสายอิตาลี แต่ตอนนั้นเขายังไม่ได้รับการรับรองจากตระกูลฟัลโคเน่อย่างเป็นทางการ เป็นแค่ลูกนอกสมรสที่เรียนระดับปริญญาโทอยู่ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์

เขาเจอฉันในงานสัมมนาทางการแพทย์

ตอนนั้นฉันเพิ่งเป็นนักศึกษาใหม่ที่ฮาร์วาร์ด แต่กลับได้ขึ้นไปนำเสนอวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการรักษามะเร็งในงานนั้นแล้ว

ดันเต้ถูกความสามารถของฉันดึงดูดเข้าแล้ว เขาเริ่มเป็นฝ่ายเข้ามาจีบก่อน

เขาจะช่วยฉันจัดระเบียบข้อมูลการทดลอง จะคอยจองที่นั่งให้ฉันในห้องสมุดไวด์เนอร์

จะคอยส่งโดนัทดังกิ้นกับกาแฟให้เวลาที่ฉันต้องโต้รุ่งทำวิจัย

จนกระทั่งวันนั้น ฉันถูกพวกนักเลงข้างถนนจับตามองที่สวนสาธารณะเคมบริดจ์

พวกมันเป็นนักเลงกระจอกของแก๊งไอริชแถวนั้น คอยจ้องจะลวนลามนักศึกษาหญิงโดยเฉพาะ

เพื่อที่จะปกป้องฉัน ดันเต้ถูกพวกมันรุมทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาลแมสซาชูเซตส์เจเนอรัล

ซี่โครงหักสามซี่ มีรอยแผลเป็นหลงเหลืออยู่บนใบหน้าด้วย

หลังจากเหตุการณ์นั้น เราก็คบกันไปเองอย่างเป็นธรรมชาติ

ดันเต้ในตอนนั้นยังไม่ถูกตระกูลรับตัวกลับไป ยังคงเป็นนักศึกษาปริญญาโทยากจนที่ทำงานพาร์ตไทม์ที่สตาร์บัคส์จนดึกดื่นเพื่อหาเงินค่าเทอม

เป็นแม่ของฉันที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด ถึงขั้นส่งเสียเงินให้เขาเรียนจนจบ

แม่ยังให้เขายืมเงินเพื่อให้เขาได้ศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้นที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ด้วย

แต่ตอนนี้ ความปรารถนาดีในอดีตของแม่กลับกลายเป็นดาบแหลมคมที่ทิ่มแทงตัวเอง

ท่านไม่รู้เลยว่าลูกสาวของท่านกำลังเผชิญกับอะไรอยู่

และไม่รู้ด้วยว่า เด็กคนที่ท่านเคยรักเหมือนลูกในไส้ ตอนนี้กำลังปฏิบัติกับเราด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมที่สุด

ฉันมองใบหน้าที่นับวันยิ่งซูบผอมของแม่ หัวใจราวกับถูกมีดกรีด

คิดว่าช่างมันเถอะ

อย่างน้อยที่สุด ฉันก็ยังมีแม่

อย่างน้อยที่สุด ฉันก็ยังไม่ได้สูญเสียทุกอย่าง

ตราบใดที่แม่ยังอยู่ ฉันก็ยังมีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

แต่พระเจ้ามักจะชอบเล่นตลกกับคนลำบากเสมอ

พระเจ้าไม่ยอมเหลือแม้แต่ความหวังสุดท้ายนี้ไว้ให้ฉันเลย