Short
ราคาของบททดสอบมาเฟีย

ราคาของบททดสอบมาเฟีย

作家:  ซัมเมอร์完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
12チャプター
5ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ไล่ล่าภรรยา

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

การเสียใจภายหลัง

การสำนึก

ความรักทรมาน

มาเฟีย

แฟนของฉันคือทายาทของตระกูลมาเฟียชั้นนำของซิซิลี เพื่อทดสอบความภักดีของฉัน เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันเลยแม้แต่เหรียญเดียวตลอดห้าปีที่คบกัน แม้แต่ตอนซื้อถุงยางอนามัย เขาก็ยังยืนกรานให้เราหารค่าใช้จ่ายกันคนละครึ่ง สัปดาห์ที่แล้ว ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เพื่อช่วยชีวิตลูกในท้อง ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน 1,000 ดอลลาร์อย่างเร่งด่วนสำหรับการผ่าตัดฉุกเฉิน ฉันโทรหาเขาจากโรงพยาบาล อ้อนวอนขอเงินก้อนนั้น แต่เขากลับกล่าวหาว่าฉันโกหกเพื่อรีดไถเงินจากเขา แล้วตัดสายทิ้งไป ด้วยความสิ้นหวัง ฉันจึงขอความช่วยเหลือจากเพื่อนและคนรู้จักทุกคนที่พอจะนึกออก แต่กว่าฉันจะรวบรวมเงินจำนวนนั้นได้ครบ ความเจ็บปวดอย่างเหลือทนก็ฉีกกระชากไปทั่วท้องของฉัน หัวใจของลูกหยุดเต้นไปแล้ว หลังจากฝังร่างลูกน้อยของฉันแล้ว ฉันก็กลับไปเก็บกระเป๋า และนั่นคือตอนที่ฉันบังเอิญเจอรายการของขวัญวันเกิดที่เขาเตรียมไว้ให้นาเดีย เพื่อนบ้านสมัยเด็กของเขา ทั้งเรือยอชต์หรู ดวงดาวที่ตั้งชื่อตามเธอ และสินค้าแบรนด์เนมมากมายนับไม่ถ้วน ในตอนนั้นเอง เสียงของเขาก็ดังลอดมาจากห้องข้าง ๆ ขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์กับลูกน้อง “เฮ้ บอส จริงหรือเปล่าที่เอเลน่ามาขอเงินคุณตั้งพันเหรียญ” ดันเต้ โมเร็ตติแค่นหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง “ใช่ แล้วฉันก็ยืนกรานปฏิเสธไป นาเดียพูดถูก เอเลน่าก็เป็นแค่เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งที่ไม่มีทางไปจากฉันได้ แต่ถ้าจะเข้ามาเป็นคนของตระกูลฉัน เธอก็ต้องผ่านบททดสอบที่เข้มงวดเสียก่อน มันเกือบจะจบแล้ว แล้วเธอจะรู้เองว่าฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเธอ” ดังนั้น ความทุ่มเทตลอดห้าปีของฉัน รวมถึงชีวิตของลูกน้อย จึงเป็นเพียงบททดสอบอันบิดเบี้ยวเพื่อสถานะมาเฟียที่น่ารังเกียจเท่านั้นสินะ ช่างเถอะ มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่หมอประกาศว่าลูกของฉันเสียชีวิต ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเดินจากเขาไปตลอดกาล

もっと見る

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
12 チャプター
บทที่ 1
เสียงเปิดประตูหน้าดังขึ้นพอดีกับตอนที่ฉันวางรายการของขวัญกลับเข้าที่ดันเต้เดินเข้ามาพร้อมกลิ่นยาสูบราคาแพง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างฉันด้วยท่าทางเย่อหยิ่งอย่างเคย“ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้วสินะ” เขาพูดเหมือนกำลังสั่งสอนเด็กคนหนึ่ง“ยังงอแงเพราะฉันไม่ให้เงินเธออยู่อีกเหรอหัดเรียนรู้จากนาเดีย แล้วโตเป็นผู้ใหญ่สักทีเถอะ เอเลน่าเดี๋ยววันหนึ่งเธอก็จะเข้าใจเองว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่ออนาคตของเรา”เขาดูจริงใจเหลือเกิน ทำราวกับว่าทั้งหมดนี้คือความรักที่แสนบริสุทธิ์และหวังดีแต่ความหมายที่แท้จริงกลับสั้นและโหดร้าย เขาต้องทดสอบฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้หวังเงินของเขา และเพื่อดูว่าฉันคู่ควรกับตระกูลของเขาหรือไม่เขาโน้มตัวเข้ามาจะกอดฉัน แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบออกมาอย่างสิ้นเชิงดันเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้มมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องฉันสำหรับเขา ฉันก็แค่กำลังงอแงเหมือนเด็กเพราะเงินแค่ 1,000 ดอลลาร์เท่านั้น“เลิกเล่นละครได้แล้วฉันเหนื่อยจากงานจะแย่อยู่แล้วไปทำมื้อเย็นให้ฉันกินหน่อย” เขาออกคำสั่ง ก่อนจะกลับไปใช้ท่าทีแบบหัวหน้าแก๊งมาเฟียในทันทีท่าทีของเขาไม่ได้เป็น
続きを読む
บทที่ 2
ฉันกับดันเต้เช่าอะพาร์ตเมนต์ขนาดสี่สิบตารางเมตรนี้ไม่นานหลังจากเริ่มคบกันหลังเรียนจบ ฉันอยากได้งานที่เงินเดือนดีกว่านี้ แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัด ฉันจ่ายได้แค่ห้องเล็ก ๆ แสนอึดอัดในสลัมย่านอุตสาหกรรมเท่านั้นดันเต้เกลียดที่นั่นมากเขาบ่นว่าย่านนั้นสกปรก แถมยังเดินทางไกลเกินไปเขาพูดออกมาตรง ๆ ว่าสภาพแวดล้อมแย่ ๆ แบบนั้นทำให้เขาหมดอารมณ์ทุกครั้งที่อยากมีเซ็กส์ เขาจึงยืนกรานให้เราย้ายมาอยู่ด้วยกันเพื่อจ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่งในเมืองที่ค่าครองชีพสูงลิบนี้ ฉันต้องทำงานที่สองอย่างหนัก แลกกับเวลานอนและเวลาว่างทั้งหมดของตัวเองแต่ตอนนี้ เขากลับเปลี่ยนห้าปีที่เราอยู่ด้วยกันให้กลายเป็นเรื่องหลอกลวงราคาถูก ทำเหมือนฉันเป็นฝ่ายเอาเปรียบเขาเสียอย่างนั้น“ดันเต้... ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่”น้ำตาของฉันไหลลงมาเพราะความสมเพชตัวเองล้วน ๆห้าปีแห่งวัยเยาว์ของฉัน สูญเปล่าไปกับปีศาจตนหนึ่งอย่างสิ้นเชิงพอเห็นน้ำตาของฉัน มือที่ถือโทรศัพท์จ่อหน้าฉันอยู่ก็กระตุกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ดึงมันกลับไป“ฉันก็แค่ล้อเล่นอย่างแย่ที่สุด เราก็แค่...”ก่อนที่เขาจะพูดจบ นาเดียก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมถอน
続きを読む
บทที่ 3
กลางดึกคืนนั้น ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบหนักไปตามถนนร้างไร้ผู้คนและหนาวเหน็บซิซิลีไม่มีที่พักพิงให้ฉันอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อลูกของฉันจากไปแล้ว ส่วนความสัมพันธ์ของฉันก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดีการอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะยืดความเจ็บปวดออกไปเท่านั้นเมื่อไม่มีที่ไป ฉันจึงใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นนั่งตัวสั่นอยู่บนม้านั่งไม้เย็นเฉียบในสวนสาธารณะอันเปลี่ยวร้างเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินตรงเข้าไปในออฟฟิศและยื่นใบลาออกหัวหน้างานของฉันดูตกใจจนตั้งตัวไม่ทัน“ลาออกเหรอคุณดันเต้อนุมัติแล้วเหรออ้อ จริงสิ ในเมื่อคุณจะออกกลางเดือน โบนัสรอบนี้ก็คงได้ไม่มากเท่าไหร่งั้นฉันจะให้โอนยอดที่เหลือเข้าบัญชีสำรองที่บันทึกไว้ในระบบแล้วกัน”ฉันขมวดคิ้ว งุนงงไปหมดบัญชีสำรองอะไรแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันมีโบนัสสะสมแล้วทำไมดันเต้ถึงต้องอนุมัติการลาออกจากงานบริษัทธรรมดา ๆ ของฉันด้วยเมื่อเห็นสีหน้าว่างเปล่าของฉัน หัวหน้างานก็เริ่มสับสนไม่แพ้กัน“คุณกับคุณดันเต้คบกันอยู่ไม่ใช่เหรอคุณดันเต้เป็นคนสั่งฝ่ายบุคคลด้วยตัวเองอย่างแจ่มแจ้งว่าให้แยกเงินเดือนของคุณออกเงินเดือนพื้นฐานเข้าบัญชีหลักของคุณ ส่วนโบนัส
続きを読む
บทที่ 4
ยิ่งฉันเห็นธาตุแท้ของดันเต้ชัดเจนขึ้นเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้ว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา ตัวเองตามืดบอดแค่ไหนพนักงานคนอื่น ๆ รอบตัวเริ่มกระซิบกระซาบและชี้มาที่ฉันเมื่อเห็นว่าดันเต้ไม่คิดจะห้ามพวกเขาเลยสักนิด เสียงเหล่านั้นก็ยิ่งดังขึ้นและกล้าขึ้นเรื่อย ๆ“คุณดันเต้ปิดบังพื้นเพมาเฟียของเขา ก็เพราะไม่อยากให้เอเลน่ารู้สึกด้อยค่าเขาถึงขั้นสั่งให้พวกเราทุกคนเก็บเรื่องตัวตนของเขาไว้เป็นความลับนั่นแสดงให้เห็นว่าเขาห่วงใยเธอมากแค่ไหน”“เธออาศัยอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของเขาแท้ ๆ แล้วยังกล้ามาโวยวายใส่เขาอีกเหรอ”“คนธรรมดาอย่างเธอคิดจะเกาะผู้ชายเข้าไปอยู่ในตระกูลมาเฟีย... ควรกลับไปส่องกระจกดูตัวเองบ้างนะถ้าไม่มีคุณดันเต้ เธอก็ไม่มีอะไรเลย”ยิ่งคนรอบข้างซุบซิบกันมากเท่าไหร่ สีหน้าของดันเต้ก็ยิ่งลำพองใจมากขึ้นเท่านั้นนาเดียเติมเชื้อไฟไม่หยุด โยนข้อกล่าวหาที่แต่งขึ้นใส่ฉันไม่เลิก“เอเลน่า เธอไม่ได้แกล้งสร้างเรื่องว่ารถชน เพื่อฉวยโอกาสจากความใจดีของเขาแล้วหลอกเอาเงินหรอกเหรอเธอนี่ชอบเล่นบทเหยื่อ ทั้งที่กำลังไล่ล่าเงินของคนอื่นอยู่แท้ ๆ”คำพูดของเธอเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงบนน้ำมันเดือดทั้งออฟฟิศระเบิดเสียงฮือ
続きを読む
บทที่ 5
นอกจากจะยักยอกโบนัสและเงินเดือนส่วนที่เพิ่มขึ้นซึ่งฉันหามาอย่างยากลำบากแล้ว ดันเต้ยังจงใจแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ปฏิเสธที่จะอนุมัติสวัสดิการพื้นฐานของบริษัทให้ฉันเขาถึงขั้นสั่งผู้จัดการด้วยตัวเองให้ยกเลิกคำขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าฉุกเฉินของฉันมันก็แค่ 1,000 ดอลลาร์เท่านั้นทำไมเขาถึงยอมให้ฉันใช้เงินก้อนนั้นไม่ได้ทำไมเขาต้องพยายามถึงขนาดนั้นเพื่อทำลายฉันด้วยเมื่อนึกย้อนกลับไปถึงทุกสิ่งที่ฉันเสียสละให้ดันเต้ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันก็ตระหนักได้ว่าตัวเองเป็นคนโง่ที่น่าสมเพชแค่ไหนถ้าฉันทำงานในบริษัทปกติสักแห่ง ฉันคงไม่ต้องเหนื่อยล้าถึงขนาดนี้ฉันคงมีเงินเก็บมากมาย และวันนี้ลูกของฉันก็คงยังมีชีวิตอยู่ถ้าเพียงแต่ฉันไม่เคยเจอดันเต้ โมเร็ตติเพื่อนร่วมงานที่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนยังรุมด่าฉันว่าแกล้งสร้างเรื่องอุบัติเหตุ จู่ ๆ ก็หน้าซีดเผือดกันไปหมดทุกคนก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าสบตาฉันเลยสักคนความจริงตบหน้าพวกเขาเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิดแต่เพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือดันเต้ โมเร็ตติ ทายาทมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยคำตำหนิออกมาแม้แต่คำเดียวคนเรามักเลือกเหยียบย่ำคนอ่อนแอกว่าเ
続きを読む
บทที่ 6
“ดันเต้” นาเดียร้องออกมา“เรื่องลูกนั่นคงเป็นแค่เรื่องโกหกอีกเรื่องของเธอ เพื่อทำให้นายรู้สึกผิดเท่านั้นแหละอย่าให้เธอหลอกนายนะ!ถึงมันจะเป็นเรื่องจริง แต่แล้วยังไงล่ะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย!อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ใช้ข้ออ้างน่าสมเพชแบบนั้นมาหลอกเอาเงินจากตระกูลนายไม่ได้อีกแล้ว”ชั่วขณะหนึ่ง ดันเต้มองหญิงสาวตรงหน้า แล้วรู้สึกเหมือนเธอกลายเป็นคนแปลกหน้าที่น่าขนลุก“นั่นคือลูกคนแรกของฉัน” ดันเต้คำราม น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความน่ากลัว“เธอก็รู้ว่าฉันอยากมีลูกมากแค่ไหนเธอก็รู้ว่าตระกูลของฉันให้ความสำคัญกับสายเลือดมากแค่ไหน!”เขาหันตัวจะวิ่งตามฉันไป แต่นาเดียกลับคว้าแขนเขาไว้“ถ้านายวิ่งตามเธอไปตอนนี้ ก็เท่ากับให้อำนาจเธอมาเหยียบย่ำนายตามใจชอบ!ดันเต้ ถ้าไม่ใช่เพราะนายให้เอเลน่าทำงานที่บริษัท เธอคงไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนด้วยซ้ำ!”ดันเต้มองเธอด้วยความรังเกียจที่เดือดพล่านอยู่ในอกเขารู้ดีว่าฉันฉลาดและมีความสามารถแค่ไหนภายใต้การวางกลยุทธ์ของฉัน มูลค่าตลาดของบริษัทพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาลในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาฉันเป็นคนคว้าสิทธิ์ผูกขาดด้านโลจิสติกส์การขนส่งทั่วทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และฉันก็เ
続きを読む
บทที่ 7
ตลอดสามวันถัดมา ดันเต้ระดมกำลังติดตามทั้งหมดขององค์กรมาเฟีย พลิกเมืองทั้งเมืองเพื่อตามหาฉันเขาสั่งให้เครือข่ายข่าวกรองขนาดใหญ่ของตระกูลเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด กระวนกระวายแทบบ้าเพื่อตามหาผู้หญิงที่กล้าหายตัวไปจากกรงทองของเขาฉันรู้ดีว่าเขาทำงานอย่างไร และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ เพื่อรอให้ถูกจับแทนที่จะซ่อนตัวด้วยความกลัว ฉันค้นรายชื่อติดต่อส่วนตัวเก่า ๆ จนเจอเบอร์ของเพื่อนสนิทสมัยเด็กเธอไต่เต้าจนกลายเป็นทนายความสายบริษัทระดับสูง ซึ่งอยู่ห่างไกลจากโลกใต้ดินอันโสมมที่ดันเต้ควบคุมอย่างสิ้นเชิงฉันพิมพ์ข้อความส่งตรงหาเธอผ่าน WhatsApp ด้วยมือที่ไม่สั่นไหวฉันจ้องหน้าจอแทบกลั้นหายใจ จนกระทั่งเครื่องหมายถูกสีเทาสองขีดเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอย่างรวดเร็วเธอยังไม่ได้ลบฉัน และเธอก็ยังไม่ลืมสายสัมพันธ์ของเราด้วยความผูกพันที่มีมาตลอดชีวิต เราจึงนัดเจอกันแบบตัวต่อตัวที่ร้านอาหารเงียบ ๆ แห่งหนึ่งได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงฉันไม่ปิดบังอะไรเลย เล่ารายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเองออกไป โดยเฉพาะคำพูดชัดเจนที่ผู้จัดการของฉันหลุดปากออกมาเรื่องที่ดันเต้ควบคุมเงินเดือนของฉันฉันต้องการ
続きを読む
บทที่ 8
ฉันกลับไปยังบ้านเก่าที่ว่างเปล่าของครอบครัว สถานที่ที่เงียบงันมานานหลายปีทันทีที่ฉันหมุนกุญแจไขประตู และก้าวเข้าไปข้างใน กำแพงแข็งแกร่งที่ฉันฝืนสร้างขึ้นมาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงความเงียบของบ้านยิ่งขยายความโศกเศร้าในใจฉัน น้ำตาเอ่อท่วมดวงตาก่อนที่ฉันจะทันได้วางกระเป๋าลงฉันทรุดตัวลงบนเตียงเก่า ขดตัวเข้าหากันแน่น ขณะกอดท้องที่ว่างเปล่าไว้แนบอกความเจ็บปวดนั้นเหมือนเกิดขึ้นจริงในร่างกาย เป็นความปวดร้าวหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก ฉีกกระชากไปทั่วตัวขณะที่ฉันสะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้อยู่ในความมืด“ลูกน้อยของแม่ ลูกสมควรได้ลืมตาดูโลก และความรู้สึกผิดที่แม่หาเงินผ่าตัดให้ลูกไม่ทัน จะตามหลอกหลอนแม่ไปตลอดชีวิต”“โลกใบนี้โหดร้ายกับเราสองคน แต่การที่แม่ปกป้องลูกจากความโหดร้ายของพวกเขาไม่ได้ จะเป็นภาระที่แม่ต้องแบกรับไปจนวันสุดท้ายของชีวิต”“ขอให้ลูกรู้ไว้นะว่าลูกได้รับความรักตั้งแต่วินาทีแรกที่ลูกเริ่มมีตัวตน แม้ว่าแม่จะอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องลูกจากพายุร้ายได้ก็ตาม”หัวใจของฉันเหมือนถูกกรีดซ้ำ ๆ ด้วยน้ำหนักของความสูญเสียอันแสนทรมานแต่เมื่อน้ำตาของฉันเหือดแห้งลงในยามเช้ามืด ความตั้งใจอันเงียบงันก็ค่
続きを読む
บทที่ 9
บ่ายวันนั้น ในที่สุดฉันก็หาเวลาไปคลินิกประจำเมือง เพื่อตรวจติดตามอาการหลังผ่าตัดที่เลื่อนมานานเสียทีนับตั้งแต่มาถึงเมืองในหุบเขาแห่งนี้ ฉันก็ทำงานหนักจนแทบหมดแรง โดยไม่สนใจคำเตือนก่อนหน้านี้ของหมอเรื่องสภาพร่างกายที่น่าเป็นห่วงของตัวเองเลยขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องรอตรวจ ร่างคุ้นตาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาทางประตูคลินิกเขาคือจูเลียนเขามาที่นี่เพื่อส่งรายงานความปลอดภัยของน้ำเพื่อการเกษตรให้เจ้าหน้าที่สาธารณสุขประจำเขต แต่ทันทีที่สายตาของเขาเห็นฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความกังวลในทันทีเขาเดินตรงมาหาฉัน ลืมธุระของตัวเองไปเสียสนิท แล้วนั่งลงข้างฉันเขาไม่ได้ซักไซ้หรือถามคำถามที่ล่วงล้ำ เพียงแค่อยู่ข้างฉัน และคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดการตรวจอย่างเงียบ ๆเมื่อหมอตำหนิฉันอย่างอ่อนโยนเรื่องที่ร่างกายขาดสารอาหารอย่างรุนแรง และละเลยการฟื้นตัวหลังแท้ง จูเลียนก็ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง พยักหน้าตามทุกข้อจำกัดด้านอาหารและคำแนะนำในการใช้ชีวิตพอกลับมาถึงบ้านหลังเล็กของฉัน จูเลียนก็ไม่ยอมให้ฉันขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียวฉันนั่งอยู่บนระเบียงพร้อมแล็ปท็อป พยายามสรุปบัญชีการเงินรายไตรมา
続きを読む
บทที่ 10
ภายในสิบห้านาที พาสต้าจานร้อนกรุ่นก็ถูกวางลงตรงหน้าฉันอย่างเบามือเมื่อฉันกินไปได้ครึ่งจาน จูเลียนก็เอนหลังพิงราวระเบียง รอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนริมฝีปากของเขา“อิ่มแล้วเหรอครับ”ทุกครั้งที่ฉันใกล้อิ่ม ความเร็วในการกินของฉันจะค่อย ๆ ช้าลงเองตามธรรมชาติเพราะฉันเห็นคุณค่าของความใส่ใจที่เขาใส่ลงไปในการทำอาหารอย่างลึกซึ้ง ฉันจึงพยายามกินให้หมดจานเสมอ ต่อให้ต้องค่อย ๆ กินทีละคำเล็ก ๆ ก็ตาม“ถ้าคุณอิ่มแล้วก็อย่าฝืนเลยครับ” จูเลียนพูดเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือมาหยิบส้อมออกจากมือฉันอย่างอ่อนโยน“การกินมากเกินไปมีแต่จะทำให้คุณไม่สบายตัวหลังจากที่คุณผ่าตัดมา”ฉันกัดริมฝีปาก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ“จูเลียน คุณมีพลังจิตเชื่อมกับสมองของฉันหรือเปล่าทำไมคุณถึงรู้ตลอดเลยว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่”“มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกครับ เอเลน่าหัวใจของคุณซื่อสัตย์อย่างงดงามมาก ทุกอย่างที่คุณรู้สึกล้วนเขียนอยู่บนใบหน้าของคุณไม่มีทางที่ผมจะไม่สังเกตเห็นหรอกครับ”ซื่อสัตย์อย่างงดงามงั้นเหรอนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีใครสักคนใช้คำแบบนั้นมาอธิบายตัวฉันดันเต้ใช้เวลาห้าปีเชื่อว่าฉันเป็นงูเจ้าเล่ห์ที่คอยวางแผนสูบ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status