ログインแฟนของฉันคือทายาทของตระกูลมาเฟียชั้นนำของซิซิลี เพื่อทดสอบความภักดีของฉัน เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันเลยแม้แต่เหรียญเดียวตลอดห้าปีที่คบกัน แม้แต่ตอนซื้อถุงยางอนามัย เขาก็ยังยืนกรานให้เราหารค่าใช้จ่ายกันคนละครึ่ง สัปดาห์ที่แล้ว ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เพื่อช่วยชีวิตลูกในท้อง ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน 1,000 ดอลลาร์อย่างเร่งด่วนสำหรับการผ่าตัดฉุกเฉิน ฉันโทรหาเขาจากโรงพยาบาล อ้อนวอนขอเงินก้อนนั้น แต่เขากลับกล่าวหาว่าฉันโกหกเพื่อรีดไถเงินจากเขา แล้วตัดสายทิ้งไป ด้วยความสิ้นหวัง ฉันจึงขอความช่วยเหลือจากเพื่อนและคนรู้จักทุกคนที่พอจะนึกออก แต่กว่าฉันจะรวบรวมเงินจำนวนนั้นได้ครบ ความเจ็บปวดอย่างเหลือทนก็ฉีกกระชากไปทั่วท้องของฉัน หัวใจของลูกหยุดเต้นไปแล้ว หลังจากฝังร่างลูกน้อยของฉันแล้ว ฉันก็กลับไปเก็บกระเป๋า และนั่นคือตอนที่ฉันบังเอิญเจอรายการของขวัญวันเกิดที่เขาเตรียมไว้ให้นาเดีย เพื่อนบ้านสมัยเด็กของเขา ทั้งเรือยอชต์หรู ดวงดาวที่ตั้งชื่อตามเธอ และสินค้าแบรนด์เนมมากมายนับไม่ถ้วน ในตอนนั้นเอง เสียงของเขาก็ดังลอดมาจากห้องข้าง ๆ ขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์กับลูกน้อง “เฮ้ บอส จริงหรือเปล่าที่เอเลน่ามาขอเงินคุณตั้งพันเหรียญ” ดันเต้ โมเร็ตติแค่นหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง “ใช่ แล้วฉันก็ยืนกรานปฏิเสธไป นาเดียพูดถูก เอเลน่าก็เป็นแค่เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งที่ไม่มีทางไปจากฉันได้ แต่ถ้าจะเข้ามาเป็นคนของตระกูลฉัน เธอก็ต้องผ่านบททดสอบที่เข้มงวดเสียก่อน มันเกือบจะจบแล้ว แล้วเธอจะรู้เองว่าฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเธอ” ดังนั้น ความทุ่มเทตลอดห้าปีของฉัน รวมถึงชีวิตของลูกน้อย จึงเป็นเพียงบททดสอบอันบิดเบี้ยวเพื่อสถานะมาเฟียที่น่ารังเกียจเท่านั้นสินะ ช่างเถอะ มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่หมอประกาศว่าลูกของฉันเสียชีวิต ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเดินจากเขาไปตลอดกาล
もっと見るจูเลียนหัวเราะเสียงต่ำอย่างสงบนิ่ง มองดันเต้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหลือบตามองกล่องแหวน“เพชรสั่งทำพิเศษเกรดสะสมงั้นเหรอครับผมจำคุณได้จากงานประมูลระดับพรีเมียมเมื่อเดือนที่แล้วนะ คุณดันเต้คุณกับผมเคยประมูลแข่งกันเพื่อแย่งหินมรกตหายากที่ใช้ทำเข็มกลัดของเอเลน่าด้วยความมั่งคั่งมหาศาลของตระกูลคุณ คุณน่าจะประมูลชนะผมได้ง่าย ๆแต่ทันทีที่ราคาสูงขึ้น คุณก็ถอยทันทีเป็นเพราะคุณไม่ใส่ใจมากพอ หรือเพราะคุณคิดว่าเธอไม่คุ้มค่ากับเงินจำนวนนั้นกันแน่ครับ”คำพูดของจูเลียนทำให้ฉันตกใจเขาไปงานประมูลระดับสูง เพียงเพื่อซื้อมรกตมาทำเข็มกลัดให้ฉันงั้นเหรอฉันหันไปมองจูเลียน น้ำเสียงปะปนทั้งความประหลาดใจและสับสน“จูเลียน คุณบ้าไปแล้วเหรอถึงกับใช้เงินมากขนาดนั้นเพื่อของขวัญให้ฉันเนี่ยนะ”จูเลียนก้มลงมองฉัน มือของเขาบีบมือฉันเบา ๆ“คุณคุ้มค่ากับเงินทุกเซนต์ครับ เอเลน่า”ในวินาทีนั้นเอง สายตาของดันเต้ก็จับจ้องมาที่ชุดของฉัน ก่อนจะหยุดอยู่กับประกายสีเขียวเจิดจ้าของเข็มกลัดมรกตนั่นคืออัญมณีเม็ดเดียวกับที่เขาเคยคิดจะซื้อในตอนแรกแต่ระหว่างการประมูล สัญชาตญาณเห็นแก่ตัวกลับบอกเขาว่า การใช้เงินหลายล้านเพื่อฉัน
เย็นวันต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า มองชุดเดรสเรียบหรูที่จูเลียนส่งมาให้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้เขาไม่เคยสนใจเทรนด์แฟชั่นหรือบังคับให้ฉันต้องแต่งตัวตามแบบใดแบบหนึ่ง เขาสนใจเพียงว่าฉันรู้สึกสบาย มั่นใจ และมีความสุขเวลาได้สวมใส่มันหรือไม่หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็เลือกเดรสผ้าไหมสีเขียวเข้ม เรียบง่ายแต่สง่างามฉันค่อย ๆ ติดเข็มกลัดมรกตแพลทินัมวินเทจที่เขาให้ฉันเมื่อวานไว้ใกล้กระดูกไหปลาร้าอย่างระมัดระวังสีเขียวสดของอัญมณีสะท้อนแสงอย่างงดงาม เข้ากับเนื้อผ้าได้อย่างสมบูรณ์แบบจูเลียนเสนอจะมารับฉัน แต่ฉันปฏิเสธเขาอย่างนุ่มนวลฉันอยากไปถึงศาลาเรือนกระจกด้วยตัวเอง เพื่อเซอร์ไพรส์เขาอย่างเต็มที่ และแสดงให้เขาเห็นในแบบของฉันว่าฉันซาบซึ้งกับการสนับสนุนอันมั่นคงของเขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมามากแค่ไหนสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็คือการได้เจอดันเต้ โมเร็ตติ ตรงหน้าทางเข้าส่วนตัวของไร่ทันทีที่ฉันเห็นเงาร่างอันคุ้นตาของเขายืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวในลานด้านหน้า หัวใจของฉันไม่ได้เต้นแรงด้วยความรักหรือความโหยหาแต่มันกลับเย็นวาบด้วยความระแวดระวังในทันทีฉันพยายามเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว
ภายในสิบห้านาที พาสต้าจานร้อนกรุ่นก็ถูกวางลงตรงหน้าฉันอย่างเบามือเมื่อฉันกินไปได้ครึ่งจาน จูเลียนก็เอนหลังพิงราวระเบียง รอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนริมฝีปากของเขา“อิ่มแล้วเหรอครับ”ทุกครั้งที่ฉันใกล้อิ่ม ความเร็วในการกินของฉันจะค่อย ๆ ช้าลงเองตามธรรมชาติเพราะฉันเห็นคุณค่าของความใส่ใจที่เขาใส่ลงไปในการทำอาหารอย่างลึกซึ้ง ฉันจึงพยายามกินให้หมดจานเสมอ ต่อให้ต้องค่อย ๆ กินทีละคำเล็ก ๆ ก็ตาม“ถ้าคุณอิ่มแล้วก็อย่าฝืนเลยครับ” จูเลียนพูดเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือมาหยิบส้อมออกจากมือฉันอย่างอ่อนโยน“การกินมากเกินไปมีแต่จะทำให้คุณไม่สบายตัวหลังจากที่คุณผ่าตัดมา”ฉันกัดริมฝีปาก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ“จูเลียน คุณมีพลังจิตเชื่อมกับสมองของฉันหรือเปล่าทำไมคุณถึงรู้ตลอดเลยว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่”“มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกครับ เอเลน่าหัวใจของคุณซื่อสัตย์อย่างงดงามมาก ทุกอย่างที่คุณรู้สึกล้วนเขียนอยู่บนใบหน้าของคุณไม่มีทางที่ผมจะไม่สังเกตเห็นหรอกครับ”ซื่อสัตย์อย่างงดงามงั้นเหรอนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีใครสักคนใช้คำแบบนั้นมาอธิบายตัวฉันดันเต้ใช้เวลาห้าปีเชื่อว่าฉันเป็นงูเจ้าเล่ห์ที่คอยวางแผนสูบ
บ่ายวันนั้น ในที่สุดฉันก็หาเวลาไปคลินิกประจำเมือง เพื่อตรวจติดตามอาการหลังผ่าตัดที่เลื่อนมานานเสียทีนับตั้งแต่มาถึงเมืองในหุบเขาแห่งนี้ ฉันก็ทำงานหนักจนแทบหมดแรง โดยไม่สนใจคำเตือนก่อนหน้านี้ของหมอเรื่องสภาพร่างกายที่น่าเป็นห่วงของตัวเองเลยขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องรอตรวจ ร่างคุ้นตาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาทางประตูคลินิกเขาคือจูเลียนเขามาที่นี่เพื่อส่งรายงานความปลอดภัยของน้ำเพื่อการเกษตรให้เจ้าหน้าที่สาธารณสุขประจำเขต แต่ทันทีที่สายตาของเขาเห็นฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความกังวลในทันทีเขาเดินตรงมาหาฉัน ลืมธุระของตัวเองไปเสียสนิท แล้วนั่งลงข้างฉันเขาไม่ได้ซักไซ้หรือถามคำถามที่ล่วงล้ำ เพียงแค่อยู่ข้างฉัน และคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดการตรวจอย่างเงียบ ๆเมื่อหมอตำหนิฉันอย่างอ่อนโยนเรื่องที่ร่างกายขาดสารอาหารอย่างรุนแรง และละเลยการฟื้นตัวหลังแท้ง จูเลียนก็ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง พยักหน้าตามทุกข้อจำกัดด้านอาหารและคำแนะนำในการใช้ชีวิตพอกลับมาถึงบ้านหลังเล็กของฉัน จูเลียนก็ไม่ยอมให้ฉันขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียวฉันนั่งอยู่บนระเบียงพร้อมแล็ปท็อป พยายามสรุปบัญชีการเงินรายไตรมา





