บทที่ 5

เมื่อได้รับแจ้งว่าแม่อยู่ในอาการวิกฤต ฉันก็รีบไปยังศูนย์การแพทย์เบธ อิสราเอลดีคอนเนสราวกับคนบ้า

รถอูเบอร์ติดแหง็กอยู่บนถนนสโตรโรว์นานร่วมครึ่งชั่วโมง ฉันร้อนใจจนตัวสั่นไปหมด

คนขับเห็นท่าทางของฉัน จึงเอ่ยด้วยความหวังดีว่า "คุณผู้หญิงครับ หรือคุณจะลงจากรถแล้ววิ่งไปเองดี ข้างหน้ามันติดหนักมากเลย"

ฉันเปิดประตูรถทันที แล้วสับเท้าวิ่งไปทางโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง

แต่กลับถูกกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งปิดล้อมเอาไว้ที่หน้าอพาร์ตเมนต์อย่างดุดัน

พวกเขาขุดคุ้ยประวัติส่วนตัวของฉัน และตามมาถึงที่พักในเคมบริดจ์

คนพวกนี้สวมเสื้อยืดที่มีสโลแกน ชูป้ายที่เขียนว่า 'ปกป้องหมอริชชี่' และ 'หยุดคำโกหก' ดูเหมือนเป็นกลุ่มคนที่มีการจัดตั้งมาอย่างดี

พวกเขาป่าวประกาศอย่างชอบธรรม บังคับให้ฉันขอโทษโอลิเวีย

"โซเฟีย รอสซี่ นังคนขี้โกหก ออกมานะ!"

"ใส่ร้ายคนดี ๆ อย่างหมอริชชี่ ยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม"

"หมอริชชี่ช่วยชีวิตแม่ฉันไว้ เธอมีสิทธิ์อะไรไปทำร้ายเขา!"

เศษผักเน่า ไข่เน่า หรือแม้แต่กระป๋องเครื่องดื่มที่ยังไม่ได้เปิด ต่างพุ่งเข้าใส่ฉันราวกับห่าฝน

ฉันยกมือป้องหัว พยายามเบียดเสียดออกไป "ถอยไป! ขอร้องล่ะถอยไป! แม่ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล อาการท่านกำลังวิกฤต!"

แต่กลับไม่มีใครสนใจฉันเลยสักคน

มีคนผลักฉันแรงมาก จนฉันล้มลงบนพื้นซีเมนต์ หัวเข่ากระแทกจนแตก เลือดสด ๆ ไหลออกมา

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ฉันสูดหายใจเข้าลึก แต่ฉันไม่สน ยัง

ตะเกียกตะกายพยายามจะลุกขึ้น

"อยากไปเหรอ งั้นเธอก็สารภาพต่อหน้ากล้องเดี๋ยวนี้ว่าเธอโกหก!"

ผู้หญิงที่เป็นหัวโจกชูโทรศัพท์ขึ้นมา เลนส์กล้องแทบจะจิ้มหน้าฉัน แสงแฟลชสว่างวาบจนฉันลืมตาไม่ขึ้น

"รีบอัดวิดีโอเร็ว! ให้คนทั้งโลกเห็นธาตุแท้ของนังจอมปลอมคนนี้!" ฝูงชนรอบข้างโห่ร้อง ล้อมฉันไว้จนแน่นหนาอีกครั้ง ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยไป

เพื่อที่จะหนีออกไป เพื่อที่จะได้เห็นหน้าแม่เป็นครั้งสุดท้าย ในที่สุดฉันก็ยอมจำนน

ฉันนั่งทรุดอยู่บนพื้นอย่างจนตรอก ไม่สนแม้แต่เลือดที่ไหลอาบหน้าผาก จ้องมองไปยังกล้องที่เย็นชาเหล่านั้น แล้วเอ่ยคำพูดที่ฝืนความรู้สึกออกมาอย่างตัวสั่นราวกับหุ่นเชิด

"เป็นฉันเอง... ฉันโกหกเอง ฉันอิจฉาโอลิเวีย

นั่นเป็นภาพตัดต่อ ข้อมูลฉันก็ปลอมขึ้นมาเอง ฉันขอโทษโอลิเวีย ริชชี่..."

น้ำตาแห่งความอัปยศปนกับเลือดไหลเข้าปาก ในวินาทีนั้น ศักดิ์ศรีของฉันถูกเหยียบย่ำจมดิน

กลุ่มคนที่อ้างความชอบธรรมเหล่านั้นราวกับเพิ่งชนะศึก พวกเขายิ้มอย่างพึงพอใจ

"ทำแบบนี้แต่แรกก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ"

"เห็นแก่ที่เธอยอมรับผิด ท่าทีก็พอใช้ได้ พวกเราจะยอมยกโทษให้ก็ได้"

พวกเขาได้วิดีโอที่พอใจแล้วจึงสลายตัวไปอย่างมีความสุข ราวกับเพิ่งทำภารกิจผดุงความยุติธรรมเสร็จ

และในที่สุด ฉันก็สามารถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลต่อได้

แต่เมื่อฉันเร่งรีบไปถึงศูนย์การแพทย์เบธ อิสราเอล ดีคอนเนส ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

แม่หยุดหายใจไปแล้ว

ท่านนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด

หมอถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วถอนหายใจ

"เสียใจด้วยนะครับ"

"คนไข้หัวใจหยุดเต้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน พวกเราพยายามกันเต็มที่แล้ว"

มีชั่วขณะหนึ่ง ฉันนึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในความฝันอันยาวนาน

เมื่อตื่นจากฝัน ฉันยังคงเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของแม่

ฉันยังไม่ได้พบกับดันเต้ ยังไม่ได้เผชิญกับฝันร้ายพวกนี้

แม่ยังคงมีชีวิตอยู่อย่างสุขภาพดี พวกเรายังไปเดินเล่นพูดคุยกันที่ริมแม่น้ำชาร์ลส์ได้

แต่ความจริงกลับโจมตีฉันอย่างรุนแรงหมายเอาชีวิต

ฉันเลือกคนผิด จนไม่ได้เห็นหน้าแม่เป็นครั้งสุดท้าย