ตอนที่ 12 เคยรักข้าบ้างหรือไม่

 ตอนที่ 12 เคยรักข้าบ้างหรือไม่

ไป๋อวี้ชิงเดินทางกลับมาถึงจวนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางกำลังจะเดินเข้าไปข้างในทว่า ท่านแม่ของนางให้สาวใช้มาคอยนางตั้งนานแล้ว อวี้ชิงเห็นสาวใช้ของท่านแม่นางจึงสำรวมกิริยา จ้องเขม็งไปที่สาวใช้ สายตาจิกกัดนั่นบ่งบอกว่าหากคิดปากโป้งได้ถูกลงโทษเป็นแน่

สาวใช้ใบหน้าซีดเซียวไปทันทีเมื่อเห็นสายตาเช่นนั้น นางพยักหน้าน้อย ๆ เดินคอตกตามแผ่นหลังบอบบางของนายสาวไป สาวใช้ของฮูหยินเอกมิอยากจะพูดคุยกับคุณหนูรองผู้เอาแต่ใจ ยามนี้ใบหน้าอัปลักษณ์ยิ่งนัก

“คารวะท่านแม่” อวี้ชิงกว่าจะกลับจวนก็มืดค่ำแล้ว เลยมื้อค่ำไปนานก็ว่าได้ นางกล่าวทักทายและยอบกายลงอย่างดงาม ตามคำสอนสั่งที่ฮูหยินเอกหรือท่านแม่สอนสั่งนางอย่างดี

“ไปไหนมา” น้ำเสียงแข็ง ๆ พูดจากับอีกว่า ท่าทางของนางราวกับนางปีศาจจ้องจะกินหัวลูกสาวไม่ผิด อวี้ชิงมิกล้าบอกว่านางไปตามท่านแม่ทัพ “คำพูดของข้าคงไร้ความหมายกระมัง พ่อเจ้าบอกว่ามิให้ออกไปข้างนอกไยจึงขัดคำสั่ง”

“ท่านแม่ ลูกไป...ไปกับนางเจ้าค่ะ” อวี้ชิงโยนความผิดให้สาวใช้ สาวใช้ผู้นี้จึงรีบคุกเข่าลงที่พื้นแข็งกระด้าง เสียงเข่ากระแทกลงพื้นพอสมควร สีหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษขาว หากนางพูดออกไปว่าเป็นคุณหนูก็ย่อมถูกลงโทษ หากบอกว่าตัวเองเป็นคนชักชวนโทษย่อมนักแน่ ๆ

“บอกมา เจ้าถือดีอย่างไรพาลูกข้าออกไปเช่นนี้ หากใครรู้เข้าจะอับอายขายหน้า นายท่านของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” น้ำเสียงตวาดดังลั่นห้อง ทำให้สาวใช้ผู้นี้ร้องไห้ออกมาไม่หยุดหย่อน เห็นแล้วว่าชะตาตนเองนั้นมืดมัวขนาดไหน หากไม่ตายเพราะถูกโบยตี ก็ถูกขายออกไป

“ฮูหยินเจ้าค่ะ อภัยให้ข้าสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้ลนลานรีบคลานเข่าเข้ามาเกาะขาของฮูหยินใบหน้าแนบกับปลายรองเท้าอย่างเวทนาสงสารยิ่งนัก

“ท่านแม่เจ้าคะ” หญิงสาวอัปลักษณ์เอ่ยปากขึ้น ทว่ายังพูดไม่จบประโยค ท่านแม่ของนางก็สวนขึ้นทันที

“ริจะเป็นนายที่ดีควรจะสอนสั่งบ่าวไพร่ให้เชื่อฟัง มิใช่ชักจูงกันออกไปข้างนอก หากผู้คนรับรู้ว่าเจ้านั้นอัปลักษณ์ใบหน้าเป็นผื่นด่างดำราวกับคางคก บิดาของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน ชิงเอ๋อร์ลูกแม่ เจ้าโตแล้วหัดใช้ความคิดเสียบ้าง”

ฮูหยินเอกเอ่ยสอนสั่งนางไปหลายคำ จากนั้นนางยกมือขึ้นลูบศีรษะของสาวใช้อวี้ชิงด้วยความเมตตาสงสาร “ต่อไปนี้ก็หัดห้ามคุณหนูของเจ้าบ้างเล่า ครานี้ข้าให้อภัยไม่ลงโทษ แต่อย่าให้มีอีกครั้งนะ โทษโบยยังอยู่”

ฮูหยินเอกได้เอ่ยขึ้น พร้อมกับโบกไม้โบกมือให้พวกนางออกไป ด้วยที่ว่าทนเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของลูกสาวไม่ได้ ความชิงชังในอดีตนางได้ละทิ้งไปหมดแล้ว ก็คงหลงเหลือเพียงแค่ลูกสาวศัตรูหัวใจ เห็นนางเป็นเช่นนี้ บางครั้งก็สงสาร บางครั้งก็สาแก่ใจ

จะมีบ้านใดกันเล่าที่จะมีภรรยาเอกและภรรยารองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ตระกูลไป๋เองก็เช่นเดียวกัน ระหว่างนางที่เป็นฮูหยินเอกถูกหมั้นหมายมาก่อน จะต้องยอมรับฮูหยินรองที่เป็นคนรักของสามีเข้ามาในจวนมันปวดร้าวขนาดไหนกัน

เหตุใดนางจะไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณหนูฟางเล่า ฮูหยินเอกนั้นยกถ้วยน้ำชาที่เย็นชืดขึ้นดื่มอย่างไร้อารมณ์ใด ๆ ดวงตาเหม่อมองทอดสายตาออกไปข้างนอกหน้าต่างนั้น อึดใจหนึ่งนางก็หัวเราะเบา ๆ

นางแสร้งเป็นท่านแม่ที่ใจดีย่อมมีเหตุผลมากมายนั่นเพราะสิ่งใดกันเล่า ลบล้างความผิดที่นางเคยลงมือวางยาสังหารฮูหยินรองจนตายหรือ ก็อาจจะใช่อย่างนั้นก็เป็นไปได้

อวี้ชิงเดินออกมาจากห้องท่านแม่ถึงกับโล่งอก “นึกว่าเจ้าจะถูกลงโทษแล้ว” นางพูดขึ้นราวกับไม่เห็นใจ มิหนำซ้ำยังไม่ออกปากช่วยเหลือ ต้นเหตุมันมาจากนาง สาวใช้จึงได้แค้นเคืองยิ่งนักเก็บความไม่พอใจเอาไว้

คราวหน้านางจะไปฟ้องฮูหยินใหญ่เสีย ดูสิว่าจะทำอย่างไร นางมิใช่คนชักชวนเสียหน่อยและยังโชคดีนักวันนี้ฮูหยินใหญ่เมตตานางและเห็นใจนาง ไม่เหมือนกับคุณหนูรองที่ใจไม้ไส้ระกำนัก มิเคยเห็นใจสาวใช้เช่นพวกนาง

วัน ๆ ก็เอาแต่ดุด่าทอด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย หากทำอันใดให้ไม่พอใจก็จะถูกทุบตีไม่เว้นวัน หญิงงามทว่าจิตใจของนางช่างอำมหิตและโหดเหี้ยมนัก สงสารท่านแม่ทัพหยางที่ไม่รู้ว่าคุณหนูรองที่เขารักนั้นเป็นนางปีศาจจำแลงแปลงร่างมาเป็นนางเซียนน้อยแค่นั้น

“เจ้าค่ะ ข้าน้อยนึกว่าถูกโบยเป็นแน่ ดีนะเจ้าคะที่ฮูหยินใหญ่รักและเอ็นดูคุณหนู หาไม่แล้วข้าน้อยคงจะนอนเจ็บหรือไม่ก็คงจะตายอย่างอนาถแล้วเจ้าค่ะ” คำพูดของสาวใช้เอ่ยยกยอก็จริง ทว่าแฝงไปด้วยความแดกดันเจ้านาย

สตรีอัปลักษณ์สมองกลวงโบ๋ ข้างในคงจะมีแต่นุ่นเท่านั้นกระมังถึงไม่รู้ว่าสาวใช้พูดจาเชิงต่อว่าต่อขานนางที่มิยื่นมือช่วยเหลือ อวี้ชิงยังยิ้มได้นางเดินไปโดยไม่สนใจสายตาของบ่าวไพร่แอบชำเลืองสายตามองไปยังใบหน้าที่พันด้วยผ้าสีขาว ราวกับพันศพคนตาย

ตระกูลฟาง

ผิงอันคนงามไม่เอ่ยปากพูดอันใด นางก้มหน้าก้มตากินอย่างเงียบ ๆ ทว่าด้านในทรวงอกของนางนั้นราวกับมีเข็มนับพันนับหมื่นทิ่มแทงเป็นแผลเหวอะหวะ ดวงตากลมโตรื้นแดงระเรื่อม่านน้ำตากำลังจะไหลทะลักออกมา

นางวางตะเกียบลงด้วยหัวใจที่ร้าวราน จากนั้นจึงเอ่ยปากบอกว่าอิ่มแล้ว ก้อนเนื้อของนางกำลังเจ็บปวดรวดร้าวมันบีบรัดแน่นแทบหายใจไม่ออก มันจุกอยู่ระหว่างลำคอของนาง และดูเหมือนมันจะรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

มือเรียวนุ่มนิ่มทาบลงที่หน้าอกของตนเอง ร่างกายของนางอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงที่จะก้าวเดินต่อไป นางไม่เข้าใจ สิ่งที่นางกำลังคิดอยู่นั้นมันใช่เรื่องจริงหรือไม่ เหตุใดเขาจึงร้ายกาจเช่นนี้นะ เล่นสนุกกับความรักที่นางมอบให้

“กินเพียงไม่กี่คำเองนะ อิ่มแล้วหรือขอรับ” พ่อบ้านเฟยยังไม่รู้ตัวว่าคนตัวเล็กนั้นกำลังสงสัย

“อืม วันนี้ข้าให้ท่านกลับบ้านไปก่อนได้ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ข้าอยากจะนอนแล้ว” นางไม่อยากจะพูดมากกลัวว่าจะร้องไห้ออกมา นางไม่อยากจะอ่อนแออีกแล้ว

“แต่ว่า” พ่อบ้านเฟยลุกขึ้นเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กผิดปกติไปจากเดิม เค้าลางร้ายมาเยือนเป็นแน่

“ไม่มีแต่ วันนี้ข้าอยากอยู่คนเดียว” เสียงสั่นสะอื้นเบา ๆ เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง จู่ ๆ น้ำตาของนางก็ได้ร่วงลงมาเป็นสายราวกับไข่มุกเม็ดโต สาวงามทรุดกายลงที่พื้นแข็งกระด้าง

พ่อบ้านเฟยตกใจยิ่งนักรีบไปประคอง ทว่านางสะบัดแขนออกจากการจับกุม สีหน้าของนางนั้นแดงก่ำน้ำตาไหลนองสองแก้มราวกับทำนบแตก เสียงสะอึกสะอื้นไห้ ทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน เขาโอบกอดนางเอาไว้

ผิงอันดิ้นหนีจากการกอบกุมของเขา กำปั้นน้อย ๆ ยกขึ้นมาทุบกับแผงอกและแขนของเขาอย่างสุดแรงเกิดของนาง จนทำให้บาดแผลที่ถูกฟัดมา มีโลหิตสีแดงไหลเปรอะเปื้อนจนเห็นได้ชัด ทว่าคนตัวเล็กนั้นกำลังโกรธจัด นางควบคุมความผิดหวังเสียใจที่ถูกชายคนรักหลอกลวงหักหลังไม่ได้ 

มือเรียวกระชากหน้ากากมนุษย์ออก เมื่อเผยโฉมใบหน้าที่แท้จริงของชายหนุ่ม สีหน้าของนางราวกับเห็นภูตผี แท้จริงแล้วใช่เขาจริง ๆ ด้วย คนตัวเล็กถอยหนีเร่งฝีเท้า ยกมือขึ้นปาดน้ำตา อาถงเดินออกไปข้างนอกมิได้รับรู้เลยว่าในห้องโถงรับอาหารนั้นเป็นเช่นไร

ข้อมือเล็ก ๆ ถูกฉุดกระชาก เขาดึงข้อมือของหญิงที่รักยิ่งเข้ามา ร่างบอบบางต้านแรงไม่ไหว โซเซถลาเข้าปะทะที่แผงอกแกร่งของเขาเข้าให้อย่างจัง

“ได้โปรดฟังพี่พูดสักหน่อยเถิด ที่พี่ทำ” เขากำลังจะอธิบายให้นางได้ฟัง ทว่าคนตัวเล็กโกรธจัดจนทนฟังคำแก้ตัวของเขาไม่ได้ นางยังคงสะอึกสะอื้นไห้จนตัวโยน ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็ก ๆ จมูกของนางแดงระเรื่อ ใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะที่อัดแน่น จวนเจียนแทบกระอักเลือดออกมา

“ข้าขอถามท่านสักคำว่าท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่! หรือว่าแท้จริงแล้วท่านไม่เคยรักข้าเลย! เฟยเทียน! เจ้าตอบข้ามา!” เสียงแหบแห้งตะคอกใส่หน้า พ่นวาจาเดือดดาลเข้าให้ไปหลายคำน้ำเสียงกระแทก ๆ แข็งกร้าวดุดันขึ้นมามากโข

“ท่านทำร้ายหัวใจของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า สนุกพอหรือยัง! ข้าถามว่าท่านสนุกพอหรือยัง! หยางเฟยเทียน! ตอบข้ามาสิ! ตอบข้ามา!”