ตอนที่ 11 สงสัยใช่หรือไม่

ตอนที่ 11 สงสัยใช่หรือไม่

กลุ่มโจรลักพาตัวหญิงสาวถูกจับกุมจนหมดแล้ว ด้วยฝีมือของท่านรองจ้าวเกาเหวิน หญิงสาวห้าคนต่างดีอกดีใจนักที่จะได้กลับบ้านเสียที พวกนางเดินทางข้ามเขตแดนมานานหลายวัน ย่อมมีอ่อนล้าและอ่อนเพลียเป็นธรรมดา

จ้าวเกาเหวินจึงให้พวกนางไปพักที่เรือนรับรองเขตของทางการได้ สตรีเหล่านี้ถูกดูแลอย่างดี สตรีนางหนึ่งที่ถูกชายสวมหน้ากากกระทำตัวต่ำทรามบีบคลึงเคล้นเต้างามของนาง นางนี้มิคิดจะไว้ชีวิตของมันจึงได้ขอร้อง ให้จ้าวเกาเหวินลงโทษมันด้วยการตัดหัวเสียบประจานให้สาแก่ใจ

ทว่าจ้าวเกาเหวินมองสตรีน้อยนางนี้มีความแค้นใหญ่หลวงนัก ตัวเขาก็เองด้วยเช่นเดียวกัน หากแต่ว่าต้องรอให้ศาลตัดสิน ไม่ช้าอย่างไรก็ได้รับผลกรรมที่ก่อเป็นแน่ เขาขอร้อง ให้นางใจเย็น ๆ ลง

“ข้าเป็นคนเสียหาย! จะใจเย็นได้อย่างไร ลองเจ้ามาเป็นแบบข้าดูสิจะใจเย็นดุจหิมะได้รึ!” สาวงามเมื่อล้างหน้าล้างตาเสร็จสรรพ นางดงามยิ่งนัก ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงใครกันเหมือนเคยเห็นที่ไหนเขากลับนึกไม่ออกเสียนี่

“ขออภัยคุณหนู ตัวข้านั้นเข้าใจเป็นอย่างดี ท่านถูกชายคนนั้นล่วงเกิน ตัวข้าก็ไม่อาจนิ่งดูดาย รอเพียงแค่ให้ท่านแม่ทัพกลับมา พวกข้าน้อยจะเร่งดำเนินการอย่างรวดเร็ว มิล่าช้า ยามนี้ขอให้คุณหนูทำใจให้สบาย พวกข้าจะดูแลความปลอดภัยของพวกท่านเป็นอย่างดี” เกาเหวินเอ่ยสวนทันที จากนั้นเขาก็เดินจากไป มิได้เอ่ยพูดกับนางอีกสักคำ

เขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าสตรีนางนี้มีใบหน้าคล้ายผู้ใดกัน นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเห็นทีว่าจะต้องให้ท่านแม่ทัพมาจัดการ ไม่รู้ว่าป่านนี้อาการบาดเจ็บจะเป็นอย่างไรบ้าง ทั้งเรื่องภารกิจที่มิอาจจะบอกใครได้ ไหนจะเรื่องความรักที่ไม่อาจบอกนางในดวงใจได้อีก

ท่านแม่ทัพของเขาช่างน่าสงสารยิ่งนัก

คนที่ก่อความวุ่นวายคือไป๋อวี้ชิง ยามนี้นางกำลังเดินทางกลับจวนของนาง สีหน้าของนางนั้นสาวใช้ข้างกายไม่รู้ว่านางนึกหรือคิด หรือว่ามีสีหน้าอย่างใด ภายใต้หมวกคลุมใบหน้านั้นมีผ้าพันรอบเอาไว้ บางครั้งสาวใช้ในจวนนึกสมน้ำหน้านางยิ่งนัก

เป็นหนักขนาดนี้ยังออกไปหาเรื่องคนอื่นได้อีกด้วย สาวใช้จึงได้เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณหนูไม่กลัวว่าท่านแม่ทัพจะดุท่านหรือเจ้าคะที่มาระรานคู่หมั้นของท่านแม่ทัพแบบนี้”

“เหตุใดข้าต้องกลัวเล่า เขาตามใจข้าขนาดนี้ ไม่มีทางกล่าวหาหรือดุด่าข้าหรอกน่าเจ้าเชื่อเถิด ใบหน้าข้ากลับมางดงามเมื่อไหร่ เขาจะมาหาข้าอย่างแน่นอน” คนอัปลักษณ์พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

“เขาจะต้องหมอบอยู่แทบเท้าของข้า หากเขาปันใจให้คู่หมั้น ผิดคำพูดที่ให้ไว้กับข้าเมื่อไหร่ ยามนั้นพี่ใหญ่ไม่ปล่อยนางเอาไว้แน่”

ฟางผิงอันตกเป็นเป้าโจมตีของอีกฝ่าย นางไม่เคยรู้เลยว่า ท่านแม่ทัพรักนางมากขนาดไหนกัน สิ่งที่เขาทำอยู่คือการปกป้องนาง เขาอยู่แดนเหนือมานานแล้วย่อมรู้จักนิสัยใจคอคนพวกนี้ อีกอย่างเขาตัดแขนตัดขาคนบางกลุ่มเข้าให้โดยตั้งใจ

ย่อมมีคนคิดร้ายกับยอดดวงใจของเขาเป็นแน่ ตัวเลือกที่น่าสนใจนั่นคือบุตรีของขุนนางไป๋ ชายคนนี้มีความลับอันใดซ่อนอยู่ ตำแหน่งขุนนางชั้นปลายแถวเหตุใดกันจึงได้ร่ำรวยถึงเพียงนี้ อีกอย่างมิเคยยื่นฎีกาขอเลื่อนตำแหน่งสักครา

ฟางผิงอันนั่งลงที่เก้าอี้ ดวงตาของนางดูเรียบเฉยอีกทั้งคล้ายจะเย็นชาเสียด้วย ร่างบอบบางกำลังจะกระชับเสื้อคลุม ทว่าท่านพ่อบ้านนั่งทับส้นเท้าตัวเองดึงเสื้อคลุมให้ปกปิดร่างบอบบางเอาไว้ เกรงว่าคนรักจะป่วยไข้ขึ้นมาเสียจริง ๆ

“บอกข้าได้หรือไม่ ใครกันที่ท่านแอบปันใจให้” พ่อบ้านเฟยถามขึ้นสีหน้าของเขาดูจริงจังยิ่งนัก ผู้ที่รับฟังอยู่เบื้องหน้าของชายหนุ่ม นางระบายยิ้มอ่อนแววตาดูเป็นประกายแห่งความดีใจ

“ท่านอยากรู้หรือ เขาเป็นคนที่ทำให้ข้าหัวเราะและยิ้มได้ เป็นคนที่อบอุ่นอยู่ด้วยแล้วสบายใจ” เสียงหวานเอ่ยบอกน้ำเสียงนั้นมีแต่ความดีใจ “ไหนเล่าปลานึ่งของข้า” คนตัวเล็กทวงปลาที่นางอยากกิน

“อ้อ ข้าลืมแล้ว รอสักครู่ขอรับเดี๋ยวข้าจะไปจัดการปรุงเองกับมือ รับรองอร่อยมากแน่ ๆ” พ่อบ้านคิ้วบากนั่นเร่งฝีเท้าเข้าครัว ปลาตัวใหญ่ถูกขอดเกล็ดรอเขาแล้ว ปลาตัวนี้มิได้ต้องปรุงอันใดมาก เขาหยิบห่อบางอย่างโรยใส่ในกระทะที่ตั้งเอาไว้

ลี่จูเจ้าแมวตัวน้อยขี้ตกใจเมื่อครู่วิ่งหนีหายไปจู่ ๆ มันก็กลับมาหาท่านแม่อีกครั้ง คราวนี้ออดอ้อนถูไถหนักขึ้นกว่าเดิมนัก มันไปซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงนอนนั่นเอง ใครว่าลี่จูไม่รู้ประสามันฉลาดนัก ตัวเล็ก ๆ เพียงเท่านี้กลับรู้ความ มิหนำซ้ำบางทียังชอบเงยหน้าทำเชิด ๆ ราวกับนางพญาเสียอย่างนั้น

ผิงอันอดหัวเราะไม่ได้ มันตัวแค่สองฝ่ามือของนางเองเหตุใดจึงได้น่ารักน่าหยิกเช่นนี้ ว่าแล้วผิงอันเจ้านายผู้แสนดีดึงแก้มยุ้ย ๆ ของมันสักทีสองที เจ้าแมวน้อยร้องทักขึ้นด้วยเจ็บปวด

“โอ๋ เจ็บหรือแม่ขอโทษนะ” นั่นปะไรแทนตัวเองว่าท่านแม่เสียแล้ว แล้วท่านพ่ออยู่ไหนกันเล่า เจ้าลี่จูตัวดีออดอ้อนอีกพักใหญ่จนหนำใจแล้วก็นอนขดตัว ในวงแขนมักจะเอาหัวกลม ๆ ของมันมุดที่แขนของท่านแม่

ไม่นานปลานึ่งร้อน ๆ หอม ๆ ก็มาถึงโดยคนที่ถือมานั้นส่งยิ้มแป้นมาแต่ไกล ผิงอันขวยเขินเล็กน้อยก่อนจะย้ายที่นั่งไปในห้องโถงรับอาหาร ปลานึ่งสูตรพิเศษนี้มีให้เฉพาะคนที่เขารักและใส่ใจเท่านั้น ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กของเขายังจำรสชาติได้หรือไม่

ข้าวเมล็ดสีขาวอยู่ในชามพร้อมกับข้าวอีกสามอย่างวางเรียงอยู่บนโต๊ะรอนางลงมือเพียงแค่นั้นเอง พ่อบ้านเฟยมิได้นั่งลงแต่ประการใด เขายืนดูแลรับใช้เจ้านายสาวของเขาด้วยใจรัก ผิงอันคนงามเงยหน้ามองสบตาของพ่อบ้าน

“นั่งลงสิ” นางพูดกับเขาก่อนจะหันไปมองอาถง “ขอข้าวให้พ่อบ้านเฟยด้วยอาถง” อาถงเบะปากมองบนอยู่สองครั้งเพราะนางเริ่มริษยาพ่อบ้านผู้นี้มากขึ้น หากมิใช่ชายตัดแขนเสื้อนะ อาถงจะก่นด่าสามวันสามคืนเลย ทำตัวไม่เหมาะสม

“ไม่ดีนะขอรับ ไม่เหมาะด้วยข้าเป็นเพียงแค่บ่าว” พ่อบ้านเฟยอยากจะนั่งเคียงข้างดูแลใจจะขาดทำทีแสร้งเหนียมเอาไว้ก็แค่นั้น

“ข้าสั่งให้ท่านนั่งลง” น้ำเสียงแข็งกระด้าง แววตาดุเล็ก มองไปยังคนที่ขัดคำสั่ง จนพ่อบ้านคิ้วบากยอมหย่อนก้นนั่งลง “ข้าอยากกินปลาแล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นมีหรือเขาจะไม่รู้

ตอนเด็ก ๆ นางมักชอบให้เขาแกะปลาให้กิน นั่นเพราะพี่ชายทั้งสองของนางไม่ยอมทำให้ เกรงว่าก้างปลาจะติดคอน้องสาวแล้วจะเป็นใครไปได้หากไม่ใช่เขาเป็นคนดูแลนางกันเล่า

ผิงอันมองดูการแกะก้างปลาของเขาทาบทับกับชายผู้หนึ่ง เหตุใดช่างคล้ายคลึงกันนักนะ นิ้วมือก็อีก น้ำเสียงก็คล้าย คิ้วก็เหมือนกันยิ่ง ใบหน้างามขมวดคิ้วอย่างสงสัยจนลืมไปว่า ลี่จูชะเง้อจะกินปลาด้วย

“ลี่จูอยากกินปลาหรือมาเดี๋ยวพะ...ข้าแกะให้” เกือบหลุดปากแทนตัวว่าพ่อไปแล้ว เจ้าลี่จูตัวแสบมองเห็นปลานึ่งวางใส่ในจานใบเล็ก ๆ หน้าของเจ้าตัวเล็กนั้นมุดลงอยู่ในจานกินอย่างตะกละตะกลามจนหมดเกลี้ยง

ผิงอันมองเห็นเจ้าแมวน้อยกินแล้ว นางจึงได้คีบเข้าปาก ทว่ารสชาติยิ่งทำให้นางแปลกใจยิ่งนัก ทั้งหอมและหวานละมุนเหมือนกันไม่ผิด “ท่านทำเองหรือพ่อบ้านเฟย” นางเอ่ยถามเขาหนึ่งคำ ทว่าก้อนเนื้อของนางกำลังเต้นตึกตักรุนแรงจะทรมานยิ่งนัก

“อืมข้าทำเอง อร่อยหรือไม่เล่า” พ่อบ้านเฟยกล่าวหน้าตาเฉย หากเขารู้ว่าไม่กี่อึดใจจะเกิดเรื่องใหญ่อย่างที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน เขาจะไม่มีทางทำปลานึ่งขอโปรดของนางเลย