ตอนที่ 10 สตรีปริศนา

 ตอนที่ 10 สตรีปริศนา

เหล่าสาวงามถูกช่วยเหลือแล้วส่งพวกนางกลับไปยังดินแดนที่จากมาด้วยรถม้าคันใหญ่ ส่งพวกนางให้ปลอดภัย ทว่ามีหญิงสาวรายหนึ่งยืนกรานอยากจะขอพบผู้ใจดีมีน้ำใจช่วยเหลือเป็นชายอัปลักษณ์นั่นเพราะนางสังเกตเห็นพู่สีแดงนั่น แต่ละคนมีห้อยเอาไว้ที่เอว

หญิงสาวรายนี้ไม่ละความพยายามดื้อดึงจะขอพบหน้าให้ได้ ทว่าท่านแม่ทัพหยางมีนัดสำคัญ อากาศหนาวเหน็บสุดขั้วหัวใจเช่นนี้ เขาออกไปจับปลา แขนก็บาดเจ็บจนเลือดนั้นแห้งกรังไปแล้ว ถูกผ้าพันแผลปิดเอาไว้อย่างมิดชิด

หน้ากากมนุษย์ถูกทำเอาไว้ตั้งมากมาย เพื่อเอาไว้ใช้ยามจำเป็น ทว่าแม่ทัพหยางนำมาใช้เพื่อคอยดูแลสาวงาม เกรงว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่จะพุ่งเป้ามาเล่นงานคู่หมั้นของเขา พ่อบ้านเฟยหิวปลาตัวใหญ่เพิ่งจะจับได้ เร่งฝีเท้าเดินมายังจวนตระกูลฟาง ตามเวลานัดหมาย

เมื่อเดินเข้ามายังเขตห้องครัวพบกับเจ้าลี่จู มันวิ่งมาหาออดอ้อนออเซาะเอาหัวถูไถที่ขาเป็นพลันวัน เขาย่อตัวลงมาลูบหัวกลม ๆ ดุกดิกนั่นด้วยความเอ็นดู “ลี่จู อยากกินปลาหรือไม่ พ่อจะทำให้ท่านแม่เจ้ากินรอเดี๋ยวนะ” เสียงเบา ๆ เอ่ยหยอกเย้ากับลูกสาวเจ้าแมวขนฟูฟ่อง เนื้อตัวขาวสะอาดงดงามยิ่งนัก ผิดกับตอนแรกที่พบเจอ

“พ่อบ้านเฟยท่านมาแล้วรึ” อาถงเอ่ยอย่างดีใจเมื่อพ่อบ้านคิ้วบากมาแล้ว เห็นนั่งลูบหัวลี่จูด้วยสายตาอบอุ่นเอ็นดูนั่น นางจึงถามอีกครั้ง “รู้จักลี่จูแล้วหรือเจ้าคะ”

“ลี่จูหรือ ชื่อเพราะเชียวน่ารักอีกด้วย” เขาแสร้งเอ่ยขึ้น “ว่าแต่คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างอาการป่วย” เขาหลุดปากรีบหุบคำพูดแทบไม่ทัน “ข้าหมายถึงอาการป่วยทางใจน่ะ”

“ก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เล่นกับลี่จูทั้งวัน” สาวใช้รางบอบบางตอบกลับพ่อบ้านเฟยอีกครั้งหลังจากนั้นนางก็ให้แม่ครัวขอดเกล็ดปลาให้ท่านพ่อบ้าน อีกเดี๋ยวเขาก็จะลงมือนึ่งปลาให้คนรักได้ลิ้มลอง

“ข้าว่าท่านแม่ทัพมีใจให้คุณหนูของข้าไม่ต่างจากแม่นางไป๋ คุณหนูคิดจะถอนหมั้นกับท่านแม่ทัพอีกด้วย หากท่านแม่ทัพไม่มาเยี่ยมไข้วันนี้ เห็นทีว่าต้องได้ถอนหมั้นแน่ ๆ ” อาถงเอ่ยขึ้นราวกับว่าเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศเสียอย่างนั้น

ชายหนุ่มคิ้วบากได้ยินถึงกลับนิ่งพลันดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ และยังคงเป็นความโชคดีของเขา ที่มาเยี่ยมไข้หาไม่แล้วน้องน้อยถอนหมั้นขึ้นมาจะว่าอย่างไร ท่านแม่หมายมั่นเอาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นนางเท่านั้น

“นับว่าท่านแม่ทัพโชคดี จริงหรือไม่ลี่จู” เขาอุ้มแมวน้อยขึ้นมา เจ้าลี่จูยกแขนสองข้างขึ้นพาดไหล่หัวกลม ๆ ดุกดิกซบเข้าที่ต้นคอของท่านพ่อ ร้องคราง เหมียว เหมียว สองสามครั้งก็หลับเสียแล้ว

พ่อบ้านเฟยผู้อ่อนโยนอบอุ่น ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร เจ้าลูกสาวตัวดีหลับคาไหล่เช่นนี้ เขาจึงได้เดินมาหาคนรักหมายว่าจะให้มารดา กกลูกน้อยนอนบนเตียง แต่ที่ไหนได้ ยามมาพบหน้านางมีชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดคุยอยู่กับนางหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริงเบิกบานใจ

เขาหลงลืมตัวไปว่าเป็นเพียงแค่พ่อบ้านเฟย จึงเอ่ยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเข้าให้ “ลี่จูง่วงนอนร้องหาท่านแม่” คำอ้างของเขา แสร้งว่าลูกสาวตัวน้อย นั่นคือเจ้าแมวของท่านแม่ทัพมอบให้นาง

เขายังมิได้เอ่ยปากเสียหน่อยว่าเป็นลูกมีพ่อมีแม่ ผิงอันจากที่หัวเราะขบขัน หันมามองเห็นพ่อบ้านเฟยสีหน้าแดงก่ำ ก็นึกเอ็นดูกับคำพูดของเขา

“ลี่จู ร้องหาท่านแม่” ผิงอันทวนคำพูดออกมา ทว่ายังไม่ทันได้พูดอันใดจบ ก็ได้ยินเสียงร้องโวยวายอยู่ข้างนอก และน้ำเสียงนี้ทำให้ลี่จูตื่นขึ้นมาแล้ววิ่งหนีหายไปทันที

ผิงอันวิ่งตามเจ้าลี่จูตัวน้อยไม่ทัน กำลังจะหกล้มก็ถูกพ่อบ้านเฟยโอบอุ้มเอาไว้ ดวงตากลมโตสบตาเข้าอีกฝ่าย ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นเสี่ยวเอ้อคนเมื่อวันก่อน มาบอกกล่าวเรื่องของคุณชายคนนั้นให้นางได้ยินก็แค่นั้นเอง

ผิงอันรู้สึกเหมือนแปลก ๆ ที่มือของนางจึงได้ยกขึ้นมาดู “ท่านบาดเจ็บ ไปทำอะไรมา” ท่าทางร้อนใจนั้น ทำให้พ่อบ้านเฟยรู้ตัว เมื่อครู่หูตามืดมัวเพราะความงดงามของนางอีกทั้งยังเป็นห่วงเกรงว่านางจะหกล้มแล้วบาดเจ็บขึ้นมา ตัวเล็ก ๆ เพียงเท่านี้หกล้มเลือดออกผิวถลอกขึ้นมาจะว่าอย่างไร 

“เอ่อ” เขากำลังจะพูดขึ้นแต่นึกหาเหตุผลอยู่ จะพูดอย่างไรดีไม่ให้ถูกจับได้

“ฟางผิงอัน! เจ้าเอาท่านแม่ทัพของข้าไปไว้ไหน! พาเขาออกมานะ!” ไป๋อวี้ชิงร้อนใจ เมื่อชายคนรักไม่มาพบหน้า จึงคิดว่าเขาน่าจะอยู่ที่นี่ น้ำเสียงเล็กแหลมบาดแก้วหูนั่นทำให้พ่อบ้านเฟยขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นึกกรุ่นโกรธแค้นเคืองนักสตรีคนนี้ผีเจาะปากมาหรืออย่างไรกัน

ไป๋อวี้ชิงถือวิสาสะเร่งฝีเท้าเข้ามาข้างในจวนของตระกูลฟางอย่างไม่ได้รับอนุญาตสักนิด ใบหน้าของนางนั้นมีหมวกคลุมหน้าด้วยผ้าโปร่งบาง นิ้วมือเล็ก ๆ ยกขึ้นชี้หน้าของผิงอัน “ข้าถามเจ้าไม่ได้ยินหรือไง!”

“...” ฟางผิงอันไม่ตอบสตรีที่มาอาละวาด นางนิ่งเงียบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยัน ถึงกลับมาร้องหาเช่นนี้

“หูหนวกหรือไงกัน! ข้าถามว่าเจ้าเอาท่านแม่ทัพของข้าไปซ่อนไว้ไหน!” คนอัปลักษณ์ตวาดเสียงดังกึกก้อง มิได้อับอายสายตาใครต่อใครที่จ้องมอง มาร้องหาคู่หมั้นคนอื่นหน้าตาเฉย

“เลิกเสแสร้งแล้วรึ” ผิงอันยืนนิ่งมองหญิงผู้มากด้วยจริตมารยา ช้อนสายตามองอย่างนึกรังเกียจชิงชังนัก วันนั้นนางหลงกลแผนตื้น ๆ จนเป็นเหตุให้ท่านแม่ทัพหยางเข้าใจนางผิด วันนี้ยังจะมาระรานนางถึงที่นี่อีก

“ข้าเสแสร้งอันใดกัน เจ้าต่างหากนำท่านแม่ทัพมาซุกซ่อนอยู่นี่” อวี้ชิงยังไม่หยุดพูดจากล่าวหาอีกฝ่ายนางมั่นใจยิ่งนักว่าเขาอยู่นี่แน่ ๆ เพราะสหายของนางมาเยี่ยมเยียนได้บอกกล่าวเล่าให้นางฟัง

“ข้าไม่ได้พาเขามาซ่อนเสียหน่อย เขามีขาจะเดินไปที่ไหนก็ได้” ผิงอันคร้านจะใส่ใจ พ่อบ้านเฟยยืนฟังอยู่ไม่มีทีท่าจะห้ามปรามมองเห็นไป๋อวี้ชิงก็นึกชิงชัง รู้เช่นนี้ วางยาพิษให้นางปากเน่ายังจะดีเสียกว่าทำให้เสียโฉม

“มีคนบอกว่าเขามาที่นี่อุ้มลูกแมวมา แต่เป็นเจ้าที่ขอร้องเขาเอาไว้ เป็นเจ้าต่างหากเล่าที่แย่งชิงเขาไปจากข้า!” อวี้ชิงยังไม่ละความพยายาม คราแรกนางคิดจะไม่มา เมื่อสหายของนางบอกว่าท่านแม่ทัพอุ้มลูกแมวมาด้วย ความริษยาในใจ ก่อกำเริบขึ้นมาทำให้นางขาดสติจึงได้หึงหวงเขาเช่นนี้

นางกำลังกลัวว่าเขาจะไม่รักและสนใจนางแล้วคิดจะแต่งงานกับคู่หมั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจนักเหตุใดนางต้องมาอัปลักษณ์เช่นนี้ด้วย นางกลัวว่าความงามของผิงอันจะทำให้เขาไม่สนใจนางอีกต่อไป ชายใดก็ล้วนลุ่มหลงความงามทั้งนั้น

“จริงอยู่ที่มายามนี้ไม่อยู่แล้ว” ผิงอันหย่อนก้นนั่งลงที่เก้าอี้ สอดส่องดูว่าลี่จูจะออกมาหรือไม่ นางกลัวว่าหากลี่จูออกมาแล้วจะมีภัยอวี้ชิงไม่ยอมปล่อยแน่ ครั้นจะมีเรื่องราวใหญ่โตนางก็รำคาญใจหากลงมือตบตีแย่งชิงเขานางก็มิอยากจะทำ

นางกลัวว่าฝ่ามือของนางจะสกปรกเข้าให้นะสิ แววตาของผิงอันดูเย็นยะเยือก มิได้ร้อนอกร้อนใจหรือโวยวายเสียงดัง นางเพียงแค่พูดเนิบนาบแต่หนักแน่น น้ำเสียงยังคงเส้นคงที่อยู่มาก สีหน้าเรียบเฉยยากจะคาดเดา

พ่อบ้านเฟยยืนมองคนรักด้วยหัวใจเต้นระส่ำ รอลุ้นว่านางจะพูดอันต่อไปอีก น้องน้อยของเขาควบคุมสติตนเองได้ดียิ่ง อีกฝ่ายมาระรานถึงที่นี่ นางยังมิออกแรงอันใดอีกฝ่ายก็ดิ้นพล่านเสียแล้ว

“ข้าไม่เชื่อ” เสียงดังตวาดลั่น มิได้เกรงใจผู้ใดทั้งสิ้น กิริยามารยาทที่สอนสั่งอบรมมาล้วนหายไปแล้ว หลงเหลือเพียงแค่แรงริษยาอีกฝ่ายที่ได้ครอบครองเจ้าลูกแมว และเจ้าลูกแมวตัวนั้นย่อมจะต้องเป็นของนางหาใช่ผิงอันไม่

“ไม่เชื่อก็เรื่องของเจ้าสิ ออกไปได้แล้ว” ผิงอันออกปากไล่

“ข้าไปก็ได้ แต่ขอบอกเอาไว้ก่อนเลยว่า เจ้าไม่มีทางได้แต่งงานกับท่านแม่ทัพแน่ ที่เขาทำเพราะให้เจ้าตายใจ แล้วเขาจะถอนหมั้นกับเจ้าแต่งงานกับข้าแทน

อย่าคิดว่าแค่ลูกแมวตัวเดียวที่เขามอบให้เจ้า ตัวข้านั้นได้รับของขวัญแทนใจจากเขาตั้งมากมาย เจ้ามันก็เป็นได้แค่คู่หมั้นจอมปลอม แต่ข้าเป็นคนที่เขารักอย่างแท้จริง” อวี้ชิงก่อนจะกลับนางยังทิ้งคำพูดที่เจ็บปวดเอาไว้อีกด้วย

“คุณหนูอย่าไปฟังคำที่นางพูดนะ นางสติวิปลาสไปแล้ว ท่านแม่ทัพรักท่านคนเดียว หญิงอื่นมิได้ชายตามองเสียด้วยซ้ำไป ท่านแม่ทัพย่อมมีเหตุผล” พ่อบ้านเฟยกำลังหว่านล้อมคนรักให้ใช้เหตุผลมาก ๆ เกรงว่ายอดดวงใจจะออกปากถอนหมั้นทีนี้เขาจะทำอย่างไร

“หากเขาบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับข้า ข้าก็จะไม่ยื้อเขาเอาไว้ ยามนี้หัวใจของข้าแข็งแรงเพราะมีใครบางคนเข้ามาแทนที่” ผิงอันไม่ได้รู้สึกเจ็บแปลบมากมายเหมือนเช่นเดิม ครานั้นหัวใจของนางแตกสลายย่อยยับลงแทบจะแหลกละเอียดเป็นผุยผงก็ว่าได้

“ใครกันขอรับ” คนหัวเสียเอ่ยถามขึ้นทันที ใครกันกล้ามาหว่านเสน่ห์ให้ดวงใจของเขา เห็นทีว่าคงจะเร่งลงมือกำจัดเสียแล้ว หาไม่เช่นนั้นเขาอาจจะเสียนางไปอย่างไม่มีวันหวนคืน

ผิงอันมิตอบกลับแต่อย่างใด นางคลี่ยิ้มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไป๋อวี้ชิงกระแทกเท้าเดินออกไปอย่างไม่พอใจนักหนา สหายผู้หนึ่งที่นางกล่าวอ้างยามนี้กำลังหัวเราะร่าด้วยความดีอกดีใจที่หลอกใช้ไป๋อวี้ชิงได้สำเร็จ สาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างในรถม้านั่นจึงได้เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

 “คุณหนูแบบนี้มันจะดีหรือเจ้าคะ”

“ดีสิ ยืมมือฆ่าคน ข้าไม่ต้องออกแรงเสียด้วยซ้ำไป ชายงามย่อมคู่กับหญิงงามเช่นข้าสิ หาใช่คนอัปลักษณ์อย่างอวี้ชิงไม่”