تسجيل الدخول“ป๊า หนูง่วงนอนแล้ว กลับกันได้หรือยังป๊า”“หนูง่วงนอนแล้วเหรอ? งั้นหนูเอาของขวัญไปให้พี่เวย์กับพี่เฟิลก่อนสิไป อุตส่าห์ตั้งใจห่อมาให้พี่ๆ เขาหนิ” วาโยเอ่ยบอกแพรดาว เพราะวาโยนั้นสังเกตเห็นว่าตั้งแต่รันเวย์กลับมาจากต่างประเทศคราวนี้ นิสัยเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ซึ่งตอนนี้รันเวย์ดูโตเป็นผู้ใหญ่ แถมนิ่ง
ตอนพิเศษ 2"ป๊า หนูขอไปเดินเล่นตรงสวนหย่อมนะคะ" แพรดาวเอ่ยบอกวาโยผู้เป็นพ่อของเธอ"ไปนั่งเล่นกับเฮียๆ เขาสิลูก" วาโยเอ่ยบอกลูกสาวของเขา เพราะตั้งแต่มาถึงแพรดาวก็เอาแต่นั่งอยู่ที่โต๊ะกับเขาไม่ยอมลุกไปไหน ซึ่งต่างจากลูกสาวคนเล็กของเขาที่เอาแต่อยู่นั่งข้างๆ ลูกชายของภาคินไม่ห่าง“หนูขอไปถ่ายรูปสวยๆ ลงไ
ตอนพิเศษ 1หลายปีต่อมา...ฟอด!"แอบหนีลูกหนีผัวขึ้นมานอนดูซีรีส์อยู่บนห้องนี่เอง ปล่อยให้ป๋าเดินหาหนูซะรอบบ้านเลย" ธันวาก้มหอมแก้มนวลฟอดหนึ่งหนักๆ อย่างมันเขี้ยว เมื่อเขาเดินตามหาภรรยาของเขารอบบ้าน จนกระทั่งมาเจอเธอนอนดูซีรีส์อย่างสบายใจอยู่บนเตียง"อื้อ~แล้วลูกๆ ล่ะคะป๋า" นิ้วเรียวกดคลิกปิดหน้าจอ แ
20.00 น.เมื่อเขากล่อมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาหลับปุ๋ยไปแล้ว ธันวาเดินเข้าโอบกอดภรรยาสาวของเขาจากทางด้านหลังที่สวมชุดคลุมนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกเครื่องแป้ง และจากนาทีนี้ไปเขาคงต้องมากล่อมภรรยาสาวของเขาบ้าง“ลูกชายของป๋าหลับแล้ว ขอป๋าบอกรักเมียสักรอบได้ไหมครับ” ธันวาพูดกับภรรยาสาวด้วยน้ำเสีย
The End“โอ๊ย! กูปวดกบาลกับฝาแฝดนรกลูกกูจริงๆ เลยว่ะ ตอนพลอยท้องแฝดมันกินอะไรลงไปวะเนี่ย ทำไมลูกกูถึงได้แสบทรวงแบบนี้” วาโยพึมพำเบาๆ ในลำคอ และเอามือตบหน้าผากตัวเองอย่างคิดหนักกับความดื้อรั้นของฝาแฝด จากนั้นวาโยก็หันไปพูดกับภาคิน“ไอ้คิน! มึงเตรียมรับสินสอดจากกูได้เลย ฝากดูแลลูกสาวคนเล็กของกูด้วยก็แ
Chapter 49หนึ่งปีต่อมา@บ้านธันวา"แอ๊ะ! แอ๊ะ! ป๊ะ!" ทารกน้อยผิวขาวในวัยหกเดือน ยกมือน้อยขึ้นปัดป่ายแผงหน้าอกแกร่งทักทายผู้เป็นพ่อที่อุ้มเขาอยู่ในท่าไกวเปลไว้ในอ้อมแขน โดยที่มีแม่ของเด็กทารกน้อยนั่งกินอาหารบำรุงน้ำนมอยู่ข้างๆซึ่งตั้งแต่เด็กชายตัวน้อยเกิดมา วีญ่าแทบจะไม่ได้เลี้ยงลูกเลยด้วยซ้ำ เธอมี
Chapter 6แกร๊ก~เมื่อธันวาก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องของหญิงสาว ชายหนุ่มนั้นก็สูดดมกลิ่นหอมละมุนภายในห้องของเธอเข้าลึกเต็มปอด ด้วยอาการหื่นกระหายในกายสาวที่มีกลิ่นหอมยั่วยวนอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา"พี่ธามคะ กินยาก่อนนะคะ" วีญ่ายื่นยาแก้ปวดให้ชายหนุ่ม และอีกมือก็ถือแก้วน้ำเปล่ายื่นตามไปให้เขา"ขอบคุณครับ"
Chapter 5สองสัปดาห์ผ่านไป@ คณะบริหารธุรกิจ"เป็นอะไร? ทำไมทำหน้าแบบนั้นยัยวีญ่า" ออกัสซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของวีญ่าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นช่วงนี้วีญ่าชอบเหม่อลอยทำหน้าเศร้าอยู่บ่อยๆ เหมือนกำลังมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ"ฉันไม่ได้เป็นอะไร" วีญ่ายิ้มกว้างให้ออกัส แต่ถึงเธอจะยิ้มกว้างแค่ไหนก็ไม่สา
Chapter 4พรึ่บ!ชายหนุ่มถอดเสื้อออกและโยนทิ้งที่ข้างเตียงอย่างไม่ไยดี จนคนใต้ร่างมองกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนสวยด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ“พะ...พี่ธามจะทำอะไรคะ” วีญ่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่น แต่กลับยกมือขึ้นลูบไล้รอยสักข้างซี่โครงที่เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษอย่างแผ่วเบา“ก็หนูอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าตายคาอกเป็นย
Chapter 3"ก็หนูอยากทำตัวน่ารักเองทำไมล่ะ" ธันวาพูดหน้าตาเฉย ก่อนที่เขาจะขยิบตาใส่หญิงสาวหนึ่งทีและหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง จากนั้นเขาก็เอาแขนกอดคอหญิงสาวแล้วเดินไปที่รถ"หนูเดินเองได้ไม่ต้องมากอดหนูเลย พี่ทำแบบนี้หนูจะไม่ไปเลี้ยงข้าวพี่แล้วนะ" ธันวารีบเอามือผละออกจากลำคอระหงทันที แต่ที่เขารีบเอามื







