LOGIN“ป๊า หนูง่วงนอนแล้ว กลับกันได้หรือยังป๊า”“หนูง่วงนอนแล้วเหรอ? งั้นหนูเอาของขวัญไปให้พี่เวย์กับพี่เฟิลก่อนสิไป อุตส่าห์ตั้งใจห่อมาให้พี่ๆ เขาหนิ” วาโยเอ่ยบอกแพรดาว เพราะวาโยนั้นสังเกตเห็นว่าตั้งแต่รันเวย์กลับมาจากต่างประเทศคราวนี้ นิสัยเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ซึ่งตอนนี้รันเวย์ดูโตเป็นผู้ใหญ่ แถมนิ่ง
ตอนพิเศษ 2"ป๊า หนูขอไปเดินเล่นตรงสวนหย่อมนะคะ" แพรดาวเอ่ยบอกวาโยผู้เป็นพ่อของเธอ"ไปนั่งเล่นกับเฮียๆ เขาสิลูก" วาโยเอ่ยบอกลูกสาวของเขา เพราะตั้งแต่มาถึงแพรดาวก็เอาแต่นั่งอยู่ที่โต๊ะกับเขาไม่ยอมลุกไปไหน ซึ่งต่างจากลูกสาวคนเล็กของเขาที่เอาแต่อยู่นั่งข้างๆ ลูกชายของภาคินไม่ห่าง“หนูขอไปถ่ายรูปสวยๆ ลงไ
ตอนพิเศษ 1หลายปีต่อมา...ฟอด!"แอบหนีลูกหนีผัวขึ้นมานอนดูซีรีส์อยู่บนห้องนี่เอง ปล่อยให้ป๋าเดินหาหนูซะรอบบ้านเลย" ธันวาก้มหอมแก้มนวลฟอดหนึ่งหนักๆ อย่างมันเขี้ยว เมื่อเขาเดินตามหาภรรยาของเขารอบบ้าน จนกระทั่งมาเจอเธอนอนดูซีรีส์อย่างสบายใจอยู่บนเตียง"อื้อ~แล้วลูกๆ ล่ะคะป๋า" นิ้วเรียวกดคลิกปิดหน้าจอ แ
20.00 น.เมื่อเขากล่อมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาหลับปุ๋ยไปแล้ว ธันวาเดินเข้าโอบกอดภรรยาสาวของเขาจากทางด้านหลังที่สวมชุดคลุมนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกเครื่องแป้ง และจากนาทีนี้ไปเขาคงต้องมากล่อมภรรยาสาวของเขาบ้าง“ลูกชายของป๋าหลับแล้ว ขอป๋าบอกรักเมียสักรอบได้ไหมครับ” ธันวาพูดกับภรรยาสาวด้วยน้ำเสีย
The End“โอ๊ย! กูปวดกบาลกับฝาแฝดนรกลูกกูจริงๆ เลยว่ะ ตอนพลอยท้องแฝดมันกินอะไรลงไปวะเนี่ย ทำไมลูกกูถึงได้แสบทรวงแบบนี้” วาโยพึมพำเบาๆ ในลำคอ และเอามือตบหน้าผากตัวเองอย่างคิดหนักกับความดื้อรั้นของฝาแฝด จากนั้นวาโยก็หันไปพูดกับภาคิน“ไอ้คิน! มึงเตรียมรับสินสอดจากกูได้เลย ฝากดูแลลูกสาวคนเล็กของกูด้วยก็แ
Chapter 49หนึ่งปีต่อมา@บ้านธันวา"แอ๊ะ! แอ๊ะ! ป๊ะ!" ทารกน้อยผิวขาวในวัยหกเดือน ยกมือน้อยขึ้นปัดป่ายแผงหน้าอกแกร่งทักทายผู้เป็นพ่อที่อุ้มเขาอยู่ในท่าไกวเปลไว้ในอ้อมแขน โดยที่มีแม่ของเด็กทารกน้อยนั่งกินอาหารบำรุงน้ำนมอยู่ข้างๆซึ่งตั้งแต่เด็กชายตัวน้อยเกิดมา วีญ่าแทบจะไม่ได้เลี้ยงลูกเลยด้วยซ้ำ เธอมี
Chapter 43"มึงไม่ใช่น้องสาวของกู และอย่าคิดว่าที่ผ่านมากูจะไม่รู้ว่ามึงชอบพูดแขวะเมียกูตลอด แต่ที่กูเลือกที่จะปล่อยผ่านไปไม่ทำอะไรมึง เพราะกูอยากให้โอกาสกับมึงได้ปรับปรุงตัวเอง แต่ยิ่งให้โอกาสคนอย่างมึง มึงก็ยิ่งได้ใจ เพราะสันดานต่ำตมอย่างมึงมันแก้ยากและคงแก้ไม่หายแล้ว เพราะขนาดมึงคิดจะฆ่าเมียกู มึ
Chapter 42"ฮึก! ฮือ~ นะ...หนูไม่ได้ทำอะไรน้องวีญ่าเลยนะคะพี่ธาม แต่น้องวีญ่าต่างหากที่ผลักหนูตกน้ำ เพราะเธอบอกว่าหนูพูดจาไม่เข้าหูเธอ ฮึก~" ธารน้ำเอ่ยกล่าวโทษวีญ่าไม่หยุด โดยที่ไม่ได้สำนึกและรู้สึกผิดต่อการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่น้อยเธียรณัยหันขวับไปมองธารน้ำทันที เพราะเขาไม่คิดว่าน้องสาวที่เขารัก
Chapter 41"ตายซะเถอะมึง! ปากเก่งนักเหรอฮะ!" ธารน้ำเธอเอ่ยอย่างเคียดแค้นที่ฝังอยู่ภายในก้นบึ้งของจิตใจ ธารน้ำรีบกดศีรษะของวีญ่าอย่างแรงให้จมลงไปที่ก้นสระ เมื่อเห็นว่าวีญ่าพยายามตะเกียกตะกายจะลอยตัวขึ้นมาเหนือน้ำ โดยที่ธารน้ำลืมคิดไปว่ารอบๆ บ้านที่เธออาศัยอยู่มีกล้องวงจรปิดติดอยู่บุ๋ง! บุ๋ง! บุ๋ง!อ
Chapter 40"ขะ...ขอโทษคะ หนูตกใจไปหน่อย เพราะหนูไม่คิดว่าพี่ธามจะหมั้นกับน้องวีญ่าเร็วขนาดนี้" ธารน้ำเอ่ยแก้ตัวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและฝืนยิ้มด้วยสีหน้าเจื่อนๆ ให้ธันวา เมื่อเขาตวัดสายตามองเธอด้วยความไม่พอใจ"ถ้าเป็นไปได้ เฮียธามเขาอยากจะแต่งงานกับน้องวีญ่าพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำไป หึๆ" เธียรณัยพูดขำๆ เ







