Share

ตอนที่17. เสียงดังอะไรกัน

Penulis: Bunmeebooks
last update Tanggal publikasi: 2024-11-11 20:38:51

ก๊อก     ก๊อก   ก๊อก

อิงดาวรัวข้อนิ้วเคาะลงบนบานประตูห้องของน้องชาย เธอรอจนกระทั่งแน่ใจว่าแม่หลับสนิทแล้ว จึงออกมาหาน้องชายที่อยู่ห้องข้าง ๆ

แกร่ก

บานประตูไม้แง้มออกเพียงครึ่งเดียว ดวงหน้าสะลึมสะลือของน้องชายเพียงคนเดียวของเธอก็โผล่ออกให้เห็น อิงดาวถอนหายใจออกมาก่อนเอ่ยขึ้นว่า

“อาทิตย์หน้า พี่ต้องไปจัดงานนิทรรศการที่จังหวัดเชียงใหม่   ช่วงที่พี่ไม่อยู่เธอต้องรีบกลับบ้านมาช่วยแม่ทำงาน เพราะแม่แก่มากแล้ว ร่างกายของแม่ไม่ได้แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน”

“ถ้าพี่ห่วงมากนะพี่ก็ไม่ต้องไปสิ”

ตะวันขยี้ตาเพื่อไล่ความง่วง รู้สึกหงุดหงิดที่ถูกปลุกขึ้นมากลางดึก ปากเขาจึงโพล่งออกไปโดยที่ไม่ได้คิด

อิงดาวกัดริมฝีปากของตนเองแน่น จากนั้นก็ค่อย ๆ คลายออก แล้วเอ่ยกับน้องชายอย่างใจเย็นอีกครั้งว่า

“ตะวัน พี่ไปทำงานนะ พี่ไม่ได้ไปเที่ยว เธอเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน เป็นความหวังของทุกคนในบ้าน”

“พอ ๆ เลย หยุดเทศนากันได้แล้ว นี่มันเวลาไหนแล้วพี่อิง   ตะวันง่วง ! ตะวันจะนอน !”

ตะวันตะโกนขัดขึ้น สีหน้าหงุดหงิดเต็มที่ ขนาดแม่ยังไม่เคยบ่นเขาสักคำ แต่หล่อนเป็นแค่พี่สาวมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนเขา

“ตะวันเบา ๆ หน่อย แม่กำลังนอนอยู่นะ ถือว่าพี่ขอร้องก็ได้   ช่วงที่พี่ไม่อยู่อาทิตย์หนึ่ง เธอรีบกลับมาช่วยแม่เก็บร้านที่ตลาด แล้วช่วยแม่ทำงานบ้านช่วงเย็นได้ไหม”

อิงดาวพยายามอธิบายให้น้องชายเธอเข้าใจอย่างใจเย็น       เธอกับแม่เผชิญความลำบากมาด้วยกัน เพื่อหาเงินและเลี้ยงดูน้องชายให้สุขสบายที่สุด เพราะเขาเป็นความหวังเดียวของครอบครัว ที่จะสานความฝันให้แม่ได้ คือ สอบเข้าโรงเรียนนายร้อย แล้วรับใช้ชาติปกป้องบ้านเมืองเจริญรอยตามผู้เป็นบิดา

“พี่ ! พี่ก็รู้ว่าตะวันต้องติวหนังสือกับเพื่อน กลับมาไม่ทันหรอก”

ตะวันขึ้นเสียงอย่างไม่ลดละ เขาเห็นว่าแม่ก็ขายของที่ตลาดไปเองมาเองได้ทุกวัน ทำไมเขาจะต้องไปช่วย ในเมื่อแม่ก็บอกเขาให้ตั้งใจเรียนเท่านั้นก็พอ

“ตะวัน ! แม่กำลังป่วยนะรู้ไหม?”

อิงดาวตะคอกออกมาอย่างเหลืออด

“เสียงดังอะไรกัน”

นางจันทร์ส่งเสียงถามขึ้น อิงดาวหันหลังกลับมามองด้วยความตกใจ แล้วรีบบอกผู้เป็นมารดาทันทีว่า

“ไม่มีอะไรแม่ แค่อิงมาบอกน้องว่าอาทิตย์หน้าอิงจะไปราชการ ที่เชียงใหม่ อยากให้น้องกลับบ้านเร็วหน่อย”

เรื่องทะเลาะกันในบ้านเป็นเรื่องใหญ่ เธอไม่อยากให้แม่ไม่ สบายใจ

นางจันทร์มองใบหน้าบุตรชายที และลูกสาวที เพราะเสียงเอะอะของทั้งคู่จึงทำให้เธอต้องลุกจากที่นอนขึ้นมาดู

“เอาเถอะ ถ้าไม่มีอะไรก็รีบ ๆ นอนกันเถอะ น้องก็ต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงตีสามอิงก็ต้องตื่นมาช่วยแม่ทำกับข้าวไปขายที่ตลาดไม่ใช่เหรอ ไป ๆ ไปนอน”

สิ้นคำบอกของแม่ ตะวันปิดประตูห้องนอนอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว อิงดาวได้แค่ลอบถอนหายใจ เอาเถอะยังมีเวลาอีกมากที่เธอจะค่อย ๆ  สอนน้อง

การเดินทางไกลมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ เพื่อมาจัดงานนิทรรศการแสดงผลงานวิจัยนั้น แม้ว่าจะทำให้อิงดาวเป็นห่วงแม่อยู่มาก แต่เมื่อถึงเวลาทำงาน เธอก็ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ จนกระทั่งถึงวันกลับ

“อิง นี่จ๊ะ ตั๋วเครื่องบิน”

พี่มุตายื่นตั๋วเครื่องบินให้สาวน้อยที่กำลังเข็นรถที่บรรจุกล่องสัมภาระที่นำมาจัดงานนิทรรศการจนเต็มคันรถ แม้ว่าบนหลังของเด็กสาวจะสะพายเป้ขนาดใหญ่ไว้บนหลังอีกใบ แต่ก็ไม่ทำให้แรงเข็นรถไปข้างหน้าลดลงแม้แต่น้อย

“ขอบคุณค่ะ พี่ตา”

อิงดาวรับตั๋วเครื่องบินมาใส่กระเป๋าสะพายใบเล็กอย่างระมัดระวัง เพราะตั๋วนี้ราคาแพงมาก เธอไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าคนจน ๆ อย่างเธอจะมีโอกาสได้นั่งเครื่องบินกับคนอื่นเขาสักครั้งในชีวิต

“อิงนั่งคนเดียวได้นะ”

มุตาถามอย่างเป็นห่วง เพราะตอนมานั้นเธอนั่งคู่มากับเด็กสาว ส่วนหัวหน้าสำนักงานนั่งกับพี่นก  แต่พอตอนขากลับ หัวหน้าถูกรองอธิการบดีเรียกตัวให้กลับก่อน ดังนั้น จึงต้องมีคนใดคนหนึ่งไปนั่งคนเดียว

“ได้ค่ะ พี่ตา ไม่ต้องห่วงอิงนะคะ แค่นั่งแยกกันตอนขึ้นเครื่องเท่านั้นเอง”

อิงดาวตอบพร้อมกับระบายยิ้มออกมาเต็มหน้าให้พี่ร่วมงานสบายใจ และให้มั่นใจว่าเธอสามารถดูแลตัวเองได้

“เหรอ อะ โอเค ตามใจเธอละกัน”

มุตาพยักหน้ารับรู้ จากนั้นทั้งคู่ก็เร่งฝีเท้าให้ทันพี่นก ที่เดินตัวปลิวเกือบจะถึงจุดที่ต้องเช็กอินก่อนขึ้นเครื่องแล้ว

เมื่อขึ้นมาบนเครื่องบิน อิงดาวพบว่าที่นั่งของเธออยู่ห่างจากพี่ ๆ ค่อนข้างมาก เพราะที่นั่งของเธออยู่เกือบจะส่วนท้าย ส่วนพี่ตากับพี่นกอยู่ค่อนไปทางด้านหน้า

อิงดาวเก็บกระเป๋าไว้ที่ช่องไว้สัมภาระด้านบน จากนั้นก็เข้าไป นั่งด้านในสุด ชิดริมหน้าต่าง ตามหมายเลขที่นั่งที่ระบุบนตั๋ว ระหว่างที่รอผู้โดยสารคนอื่น ๆ ขึ้นมาครบ เธอจึงหยิบหนังสือนิตยสารชั้นนำที่มีรูปสถานที่ท่องเที่ยวสวย ๆ ขึ้นมาดูเพื่อฆ่าเวลา โดยเฉพาะภาพท้องทะเล      สีครามที่ทำให้สายตาของเธอหยุดอยู่ที่มันนานที่สุด เพื่อซึมซับเอาความสวยงามของมันเก็บไว้ในใจ แม้ว่าหล่อนจะไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวทะเล   จริง ๆ แต่อย่างน้อยแค่ได้เห็นภาพเธอก็มีความสุขแล้ว

และแล้วความฝันของอิงดาวก็หยุดชะงักลงเมื่อแอร์โฮสเตสประกาศให้รัดเข็มขัด และปิดเครื่องมือสื่อสารทุกชนิด เธอจึงเก็บนิตยสารเข้าที่ แล้วหางตาของเธอก็เหมือนกับเห็นเงาร่างของใครบางคนที่คุ้นตา   เธอจึงหันไปมองยังคนที่นั่งข้าง ๆ

“เอ๊ะ”

เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง อิงดาวต้องกะพริบตาถึงสองครั้งเพื่อปรับสายตาให้มองเห็นภาพตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น และดวงตาของเธอก็ลุกวาวยิ่งขึ้นเมื่อพบว่า ผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ เธอ  คือ รศ.ดร.ธาวิน ไตรสุวรรณ คนที่เธอพยายามจะบอกขอบคุณเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกไปสักที บัดนี้เขานั่งอยู่ใกล้เธอเพียงแค่เอื้อมมือเท่านั้น !

อิงดาวรีบหันหน้ากลับมาพร้อมกับก้มหน้าลง ร่างกายเกร็งขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจของหล่อนเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ มือไม้เย็นเฉียบไปหมด แค่ได้นั่งใกล้ ๆ เขา คนที่เป็นที่กล่าวขานทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ก็ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจตายลงไปเสียตรงนั้น เธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อยู่สองสามรอบ เพื่อระงับความตื่นเต้น

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่60. ความจริงที่ซ่อนไว้  จบ

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 8ฉันอาจจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ Unlucky in love , Unlucky in gameเมื่อถึงรอบการประเมินเพื่อเลื่อนตำแหน่งจากพนักงานมหาวิทยาลัยระดับฝึกหัดเป็นระดับปฏิบัติการหากผ่านจะมีฐานเงินเดือนที่สูงขึ้น และมีความก้าวหน้าในสายงานอาชีพมากขึ้นปรากฏว่าฉันถูกประเมินว่า “ไม่ผ่าน” ซึ่งหัวหน้าสำนักงาน (พี่ณี) และท่านรองฯ ให้เหตุผลกับฉันว่า...เพราะเธอไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ (คงจะเป็นเมื่อครั้งที่ฉันรั้นจะจัดอบรมนอกมหาวิทยาลัย) มาสาย และบ่นลงเฟสบุ๊คเหตุผลแต่ละข้อที่กล่าวมา ทำให้ฉันหัวเราะทั้งน้ำตาการเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนไม่ได้ดูที่ผลงานหรืองานที่พัฒนาขึ้น แต่วัดกันที่เหตุผลส่วนบุคคลของคนบางกลุ่ม จนบางครั้ง ฉันรู้สึกหมดแรงกับการทำงานตั้งใจทำงานเพื่ออะไร พัฒนางานไปเพื่ออะไรทำงานให้เสร็จเรียบร้อยเพื่ออะไรเพราะทำไปเงินเดือนก็ไม่ขึ้น ตำแหน่งก็ไม่ได้ สู้เอาแรงกายแรงใจไปนั่งเลียแข้งเลียขาเจ้านายดีกว่าไหมสุดท้าย....ฉันก็ต้องยอมรับกับผลการประเมินที่ไม่เป็นธรรมแต่จะให้เปลี่ยนตนเองเป็นคนเลียแข้งเลียขา หรือเช้าชามเย็นชามก็ไม่ไหวเพราะสิ่งที่ฉันยึดมั่นอยูในใจเสมอมา คือค่าของคนอยู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่59.

    ความบังเอิญครั้งที่ 4วันนั้น ฉันจัดประชุมคณะกรรมการจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์กว่าการประชุมจะสิ้นสุดลง ก็กินเวลาจวนเจียนจะบ่ายข้าวเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง น้ำย่อยในกระเพาะมันร่ำร้องให้ฉันพาตนเองไปทานข้าวที่โรงอาหารกลางเมื่อกินข้าวเสร็จก็ลุกขึ้นเพื่อเอาจานไปวางไว้ที่อ่างสำหรับเตรียมล้างนึกไม่ถึงเลยว่าจะเจออาจารย์ A กำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่ด้านหลังเขานั่งหันหลังให้ฉันแม้หัวใจมันร่ำร้องอยากจะเข้าไปทักแต่สถานะที่เป็นอยู่ทำให้ฉันต้องข่มใจ แล้วเดินผ่านอาจารย์ไปฉันเดินออกจากโรงอาหารไปด้วยหัวใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวรู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะขึ้นสำนักงาน จึงแวะที่ร้านกาแฟก่อนระหว่างที่นั่งรอกาแฟนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าอาจารย์ A จะมาที่ร้านกาแฟเหมือนกันอาจารย์ A เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉย มองฉันแค่แวบเดียวแล้วมองผ่านเลย เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันฉันกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอในเมื่อเขาไม่อยากรู้จัก เราก็จะไม่ทักเขาให้ต้องระคายเคืองใจเมื่อได้กาแฟแล้ว ฉันก็รีบเดินออกจากร้านทันทีและสิ่งที่ทำให้ฉันตัดใจไม่ได้สักที คือผลจากแผนการที่วางเอาไว้ตั้งแต่ต้นที่ฉันเที่ยวไปประกาศปาว ๆ ว่างานอะไรที่เกี่ยวข้องก

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่ 58.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 7ยิ่งคุยกัน.....ระยะห่างระหว่างเรายิ่งสั้นลงเรื่อย ๆไม่รู้ทำไม...ทุกครั้งที่จบการสนทนาในแชทบล็อกเราต้องนั่งอมยิ้มคนเดียวแล้วในหัวก็จะมีเรื่องของเขาวนเวียนอยู่ในหัวทันทีที่เริ่มรู้สึกรัก ฉันก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดอกหักทันทีที่รัก เพราะรู้ดีแก่ใจว่า รักครั้งนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ฉันตั้งใจขุดหลุมล่อหลอกอาจารย์ให้ตกลงไปเพื่อใช้อาจารย์เป็นเครื่องมือในการแก้แค้นหัวหน้ากลับกลายเป็นฉันที่ตกลงไปในหลุมเสียเองจนอยากที่จะปีนขึ้นไปในขณะที่ฉันเริ่มรู้ตัวว่าหลงรักอาจารย์จนยากจะตัดใจอาจารย์ก็เริ่มรู้ตัวว่าถูกฉันตามจีบการสนทนากันในแชทจึงเริ่มน้อยลง อาจารย์ A ถามคำตอบคำจนฉันเริ่มรู้ถึงการรักษาระยะห่างของเขาฉันจึงพยายามตัดใจจากเขา เพราะเข้าใจดีว่า ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่มีทางมองผู้หญิงระดับต่ำกว่าแน่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา การศึกษา หรือฐานะดังนั้น ฉันจึงห้ามใจไม่ทักแชทไปอีก และหักดิบโดยการเลิกเป็นเพื่อนกับเขาทาง F******k เพื่อที่จะไม่ต้องรับรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับเขาอีกแต่ดูเหมือนฟ้าจะยังคงสนุกกับการทรมานหัวใจของฉันยิ่งอยากตัดใจ ก็ยิ่งให้ฉันต้องบังเอิญ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่57.

    จนกระทั่งรถวิ่งผ่านสวนป่าข้างหนองน้ำ...“ ด้านซ้ายมือ... จะเห็นเครื่องออกกำลังกาย... สำหรับออกกำลังกายตอนเย็นๆ รอบหนองน้ำเป็นทางวิ่ง เขาเรียกกันว่า.... หนอง... หนอง....”อาจารย์ A หันมาสบตาฉันเพื่อขอความช่วยเหลือ...“หนองอิเจมค่ะ”ฉันตอบทันทีอย่างรู้งาน“ทำไมถึงชื่อ หนองอิเจมหรือครับ”วิทยากรสงสัย.......และแล้วอาจารย์ A ก็ได้รับอีก 1 หน้าที่ นั่นคือ นักเล่าประวัติศาสตร์หนองอิเจมของมหาวิทยาลัยจนกระทั่งในที่สุดรถก็เลี้ยวเข้าตึกสำนักงานอธิการบดีที่รถอาจารย์ A จอดไว้เครื่องมือแก้แค้นหัวหน้ากำลังจะลงจากรถแล้ว !ฉันเหลือบมองกระเป๋าอาจารย์ A ที่วางอยู่บนเบาะข้าง ๆสวรรค์ช่างเข้าข้างนัก !ฉันจึงถือกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา ในขณะที่อาจารย์ A กำลังไหว้ลาวิทยากร แล้วเปิดประตูลงจากรถ“อาจารย์คะ กระเป๋าค่ะ !”ฉันตะโกนเรียกอาจารย์ พร้อมกับชูกระเป๋าให้ดู“อ๋อ... ขอบคุณครับ”ฉันยื่นกระเป๋าให้.....มือหนึ่งจับด้านข้าง.... อีกมือสอดไว้ใต้กระเป๋าอย่างจงใจ...อาจารย์ A ยื่นมือมารับกระเป๋า...มือนุ่มๆ ยาวเรียวของเขาประกบกับมือเล็ก ๆ ที่ฉันจงใจสอดไว้ใต้กระเป๋าหนังใบโต...Yes !เป็นไปตามแผน !... ฉันลิงโลดในใจ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่56.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 5และแล้ววันอบรมก็มาถึง !ฉันต้องดีดตัวเองลุกจากที่นอนตั้งแต่ไก่โห่ !แล้วแจ้นไปรับวิทยากรที่สนามบิน !….ส่วนอีกทีมหนึ่งฝากให้น้องนก กับพี่เกด คอยต้อนและรับเหล่าอาจารย์ ที่เข้าร่วมอบรมให้ขึ้นรถบัส แล้วไปสมทบกันที่ รีสอร์ต The best orchid….เริ่มต้นการอบรม เป็นไปอย่างสวยงาม ผู้เข้าร่วมอบรมต่างประทับใจวิทยากรกันยกใหญ่...ทึ่งกับความคิดที่ไม่เหมือนใครทึ่งกับแนวทางการก้าวสู่ “ตำแหน่งศาสตราจารย์” ที่อายุยังน้อยและทึ่งกับฉันที่สามารถขุดค้นศาสตราจารย์ท่านนี้มาได้น้อง ๆ พี่ทีมงานที่มาช่วยจัดอบรมต่างรู้กันดีว่า ฉันกำลังวางแผนจีบอาจารย์ A เพื่อแก้แค้นหัวหน้า ดังนั้น ทุกคนต่างสนับสนุนช่วยเหลือฉันอย่างเต็มที่ไม่ว่าจะเป็น ช่วยถ่ายรูปอาจารย์ A เอาไว้แทบจะทุกช็อตในระหว่างที่นั่งอบรมกันในห้องประชุมนั้นอาจารย์ A ขอน้ำดื่มเพิ่ม พี่เกดก็มาสะกิดฉันให้ยกน้ำดื่มไปเสิร์ฟอาจารย์แม้กระทั่งตอนพักเที่ยง....ฉันแอบชำเลืองมองไปที่โต๊ะอาหารที่กลุ่มอาจารย์คณะวิศวะฯ นั่งอยู่ เมื่อเห็นว่า กลุ่มอาจารย์กำลังลุกออกจากโต๊ะฉันจึงรวบช้อน รีบกลืนข้าวที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดให้ลงคอ แล้วตามด้วยน้ำ“หนู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่55.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 41 สัปดาห์ผ่านไป !อาจารย์ท่านอื่นๆ สมัครมาเกือบจะเต็มจำนวนที่เปิดรับแล้วอาจารย์ A ยังไม่ตอบรับมาเลย >เอาไงดี ๆ -ฉันกระวนกระวายในใจ“พี่เกด !” (นามสมมุติ)ฉันร้องเสียงหลง... ทันทีที่เห็นพี่เกดเดินเข้ามาในออฟฟิศ....ยังเช้าตรู่ ทั้งออฟฟิศมีแค่ฉันกับพี่เกด ดังนั้น ฉันจึงโหวกเหวกได้ตามใจ“แวะ ๆ แวะ โต๊ะหนูก่อน”ฉันลากพี่เกดมาที่โต๊ะ“พี่เกด หนูจะเชิญอาจารย์ A ไปอบรมกับหนูแบบเนียน ๆ”“หือ....”พี่เกดลากเสียง ตาวาว เพราะไม่มีใคร ไม่รู้จักความฮอต ของอาจารย์ผู้นั้น“หนูอยากจะทำความรู้จักกับอาจารย์ A ค่ะ”ฉันรีบบอกความต้องการของตนเองไปอย่างตรงไปตรงมา เพราะตอนนี้ความอยากแก้แค้น และเอาคืน มันมีมากกว่าความรู้สึกกระดากอาย“เอาจริง”“จริงแท้ แน่นอน”“เปลี่ยนเป้าหมายใหม่เถอะ ! เขาเป็นถึงตัวท๊อปของคณะวิศวะเลยนะ ! เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์เลยนะคะ”พี่เกดพูดพร้อมกับจะขยับตัวลุกขึ้น แต่คนมือไวคว้าหมับ รั้งไว้“ไม่เปลี่ยนใจค่ะ ! ให้หนูลองดูสักตั้งนะคะ”วินาทีนี้ ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนความตั้งใจของฉันได้ !สุดที่รักของหัวหน้าใช่ไหม ! คอยดู ! แล้วฉันจะสอยลงมาอยู่ในกำมือ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่52.

    วันหนึ่งสำนักงานวิจัย แจ้งให้อาจารย์ขึ้นมาลงนามในสัญญารับทุนวิจัยที่โต๊ะพี่ณี (หัวหน้าสำนักงาน)และแล้วในตอนบ่าย ขณะที่ฉันกำลังเตรียมเอกสารจัดส่งไปตามคณะต่าง ๆ น้อง ๆ พี่ ๆ ผู้หญิงในสำนักงานเหมือนจะมีอาการนั่งไม่ติด สบตากันไปมา แล้วยิ้มเหมือนมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นฉันจึงหยุดมือจากเอกสารตรงหน้า แล้วตั้

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่51. ภาคความจริงที่ซ่อนไว้

    ภาคความจริงที่ซ่อนไว้สำหรับในภาคความจริงนี้ฉันจะขอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงกับตัวของฉันเองซึ่งฉันได้นำประสบการณ์เหล่านั้นมาเรียงร้อยเป็นนิยายเรื่องนี้เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่ระลึกถึงแก่บุคคลที่มีส่วนสำคัญในการก้าวสู่การเป็นนักเขียนอย่างเต็มตัวของดิฉันและเพื่อบอกรัก... ผู้ชายคนหนึ่งผู้ชายอันเป็นที่รัก.

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่49. ชะงักไป

    ความคิดนั้นทำให้เขาชะงักไป เขาเพิ่งจะรู้จักผู้หญิงคนนี้ เหตุใดจิตใต้สำนึกเขาถึงอยากปกป้องเธอเหลือเกิน และเมื่อรู้ตัว เขาก็วางเท้าของเธอที่พันแผลไว้เรียบร้อยแล้วลงอย่างอ่อนโยนแม้เสียงเขาจะราบเรียบแต่ดาริกาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยอย่างจริงใจของนายทหารหนุ่ม เธอจึงเอ่ยขอบคุณเขาพร้อมกับระบายยิ้มให้“ขอบคุณค

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่48. อาการกำเริบ

    อาการปวดท้องกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้มันเจ็บร้าวเข้าไปถึงหัวใจ แผ่กระจายออกไปทั่วทุกอณูร่างกาย เจ็บราวกับว่าร่างกายทุกส่วนจะระเบิดออก อิงดาวจึงซบหน้าลงกับโต๊ะ ริมฝีปากบางซีดสั่นระริก หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อผุดพราย สายตาพร่าเลือนมากขึ้นทุกขณะ เธอรู้สึกว่าแค่หายใจก็ยังลำบากโครม !ร่างผอมเอนล้ม ตกลง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status