Share

ตอนที่21. วิ่งตามออกมา

Penulis: Bunmeebooks
last update Tanggal publikasi: 2024-11-12 20:47:15

หลังจากได้รู้จักเขามากขึ้น เธอก็ทราบว่าผู้ชายคนนี้มีคุณสมบัติเพียบพร้อมเหมาะสำหรับการเป็นสามีในอนาคตทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็น ฐานะ การศึกษา หรือแม้แต่รูปลักษณะภายนอกของเขา ที่สง่าผ่าเผยโดดเด่นกว่าใคร ๆ เธอจึงยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะสานสัมพันธ์ให้เป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน

“ครับ”

อาจารย์หนุ่มตอบรับพร้อมกับรอยยิ้ม

เมื่อทั้งคู่เดินออกไปจากตึกได้ไม่นานนัก อิงดาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ลุง รปภ. จึงรีบบอกกับเธอว่า

“ลุงเอาเอกสารที่หนูฝากไว้ ให้ท่านรองฯ ธาวิน แล้วนะ”

“อาจารย์ธาวินลงมาแล้วเหรอคะ”

อิงดาวถามออกไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง พอ ๆ กับรอยยิ้มที่ระบายออกเกือบจะเต็มใบหน้าของหญิงสาว

“ใช่อาจารย์พึ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้เอง”

“ขอบคุณมากค่ะ ลุง”

อิงดาวรีบวิ่งออกไปจากตึกด้วยความหวังว่าจะตามทันอาจารย์ธาวิน ไม่แน่คราวนี้เธออาจจะได้คืนผ้าเช็ดหน้าของเขาที่หล่อนพกติดตัวตลอด รวมถึงได้บอกขอบคุณเขาก็ได้

“เอ๊ะ”

ทันทีที่อิงดาววิ่งตามออกมา ภาพตรงหน้าที่เห็นก็ทำให้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ

หนุ่มหล่อหญิงสาวคู่หนึ่งสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกกำลังเดินเคียงคู่กันท่ามกลางละอองฝนเล็ก ๆ ที่โปรยปรายลงมา ท้องฟ้าจะมืดครึ้มเป็นฉากหลัง ขับเน้นภาพการเคียงคู่กันของกิ่งทองใบหยกกระจ่างชัดในสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ส่วนตัวเธอเองเปรียบเสมือนเงาร่างเล็ก ๆ สายหนึ่งเพียงแค่ลมพัดผ่านก็สลายหายไป

อิงดาวรู้สึกว่าหัวใจของเธอมันสั่นสะท้านเจ็บแปลบลึก ๆ ผู้หญิงที่เดินเคียงข้างอาจารย์ธาวินคนนั้น ช่างสวยงามเหลือเกิน หล่อนสูงระหง ผิวขาวสะอาด ผมยาวสลวยสีดำขลับ ใบหน้ายามแย้มยิ้มประดุจนางฟ้าในชุดเดรสสีหวาน รอยยิ้มของหล่อนคนนั้น แม้แต่ผู้หญิงเองยังสั่นไหวในใจ   มีหรือผู้ชายที่เดินเคียงหล่อนจะไม่รู้สึกอะไร 

เมื่อคิดได้ดังนั้น อิงดาวก็สะอื้นในใจ แม้แต่รูปลักษณ์ภายนอก เธอก็มิอาจเทียบผู้หญิงคนนั้นได้เลย รูปร่างของอิงดาวนั้นผอมแห้ง อีกทั้งผมก็หยิกหย็องจนต้องมันรวบไว้ด้านหลังอยู่ตลอดเวลา ผิวพรรณกระดำกระด่าง ทั้งรอยแผลเป็น ทั้งไฝ ทั้งปาน หากผู้หญิงคนนั้นเปรียบประดุจนางฟ้า เธอก็คงเป็นอีกาที่ขี้เหร่ที่สุดในฝูง

เม็ดฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย และหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ   แต่อิงดาวกลับทำได้เพียงเดินฝ่าสายฝนไปอย่างช้า ๆ เธอกำผ้าเช็ดหน้าของอาจารย์ธาวินที่หล่อนพกติดตัวตลอดแน่น เขากับสาวสวยคนนั้นขึ้นรถขับออกไปแล้ว

ภาพตรงหน้าย้ำชัดลงในใจของเธอ ผู้หญิงคนนั้นเหมาะสมกับอาจารย์ธาวินมาก มีบุญวาสนาทัดเทียมกัน จึงได้เกิดมาครองคู่กันในชาตินี้ ส่วนเธอนั้นมีเพียงบุญเก่าติดตัวมาน้อยนิดนัก แม้แต่จะเอ่ยปากพูดคุยสักคำฟ้ายังไม่ให้โอกาสกับเธอ

แค่ก...     แค่ก..     แค่ก..

เสียงไอดังเล็ดลอดออกมาจากปากบางซีดเพียงเบา ๆ เพราะ    อิงดาวพยายามกลั้นเสียงเอาไว้ ในขณะที่กำลังยกหม้อแกงหนักราว ๆ สิบกิโลวางไว้บนห้างร้านข้าวแกงช่วยมารดา

ดวงตาของมารดามองร่างผอมที่สั่นโยกจากอาการไอ แม้จะเห็นเพียงเล็กน้อย แต่สายตาของผู้ที่ผ่านโลกมากอย่างเธอก็พอจะรู้ว่า บุตรสาวของตนกำลังไม่สบาย

“ไม่สบายก็หยุดงานสักวันเถอะอิง แล้วงานที่ตลาดก็ไม่ต้องมาช่วยหรอก”

นางจันทร์มองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง  เมื่อวานลูกสาวตากฝนกลับบ้านจนตัวสั่นงันงก ไม่แปลกที่วันนี้จะถูกไข้หวัดเล่นงาน

“อิงไม่เป็นไรค่ะแม่ แค่ไอนิดหน่อยเอง”

อิงดาวบอกแม่พร้อมกับระบายยิ้มออกมาเต็มหน้า แต่ดวงตาของเธอกลับอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แม้อิงดาวจะไม่สบาย ทั้งปวดหัว และรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่ก็ยังลุกขึ้นมาช่วยแม่ทำกับข้าวเตรียมขายตั้งแต่ตีสามเหมือนเช่นทุกวัน และต้องพยายามฝืนร่างกายเอาไว้ไม่แสดงอาการออกมาเพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วง

“วันนี้ก็อย่าลืมเอาร่มไปล่ะ เดี๋ยวได้ตากฝนกลับบ้านเหมือนเมื่อวาน”

นางจันทร์บอกลูกสาว

“จ๊ะแม่”

อิงดาวตอบรับ เมื่อช่วยแม่ตั้งร้านเสร็จ เธอก็ออกไปขึ้นรถเมล์   ที่หน้าตลาดไปทำงานเหมือนอย่างเช่นทุกวัน

วันนี้อิงดาวรู้สึกปวดหัวทั้งวัน จนต้องพึงกระเป๋ายาฉุกเฉินของสำนักงาน แม้จะกินยาแล้วแต่อาการยังไม่ดีขึ้น และหล่อนรู้สึกเหมื่อยล้ามากขึ้น จนตาแทบจะปิด แต่ต้องฝืนทนเอาไว้ ใช้รอยยิ้มบาง ๆ เป็นฉากบังหน้าเพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าเธอยังสบายดี เพราะเธอไม่อยากลางาน หากลางานหนึ่งวัน กองงานที่ค้างจะเพิ่มมากขึ้นเท่าตัว ระบบการทำงานที่วางเอาไว้จะรวนไปหมด ดังนั้น เธอจึงไม่อยากให้อาการป่วยเพียงเล็กน้อยมาหยุดยั้งการทำงานของเธอได้ 

อิงดาวจึงฝืนร่างกายที่เหนื่อยอ่อนทำงานตามปกติจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ดั่งคำโบราณที่กล่าวไว้      - ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว แม้ร่างกายจะอ่อนแรงสักเพียงใด หากหัวใจร่ำร้องอยากจะพบ ร่างกายก็ขับเคลื่อนไปได้ กว่าจะรู้ตัวร่างผอมก็มาหยุดอยู่ที่หน้าตึก EN6 ของคณะวิศวกรรมศาสตร์

แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่อาจครอบครองหัวใจของอาจารย์ธาวินได้ แต่เธอไม่อาจตัดใจจากเขาได้เช่นกัน นานนับวันยิ่งมีชื่อเขาอยู่ในทุก ลมหายใจเข้าออก แม้ไม่ได้เห็นหน้า แต่ขอเพียงได้เดินผ่านคณะที่เขาทำงานอยู่ เธอก็รู้สึกดีใจมากพอแล้ว อย่างน้อยมันทำให้เธอรู้สึกว่าได้อยู่ใกล้เขามากขึ้นอีกหน่อย

ดังนั้น หลังเลิกงานทุกเย็น เธอมักจะเดินอ้อมผ่านมาทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อไปยังหน้ามหาวิทยาลัย ในใจลึก ๆ นั้น อิงดาวแค่หวังเพียงว่าบางทีสักวันหนึ่งอาจารย์ธาวินอาจจะบังเอิญเจอกับเธอก็ได้ และหากเป็นเช่นนั้น เธอจะได้มีโอกาสบอกขอบคุณเขา พร้อมกับคืนผ้าเช็ดหน้า ซึ่งหากสิ่งที่ค้างคาในใจนี้ได้ทำสำเร็จลุล่วง... บางที... เธออาจจะไม่คิดถึงเขามากมายขนาดนี้ก็ได้

อิงดาวยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้าตึก EN 6 แหงนหน้ามองขึ้นไปที่ชั้น 4 ซึ่งเป็นชั้นของภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า และอิเล็กทรอนิกส์ ที่ที่อาจารย์ธาวินทำงาน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเพราะดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับ รอบ ๆ คณะ ผู้คนเบาบาง ในโรงจอดรถที่อยู่ข้าง ๆ ตึกมีเพียงรถของอาจารย์สองสามคัน หนึ่งในนั้นมีรถยุโรปสีเงินวาวของอาจารย์ธาวิน จอดรวมอยู่ด้วย

เขามักจะจอดรถไว้ที่ตำแหน่งเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ดังนั้น เธอจึงมองหารถเขาได้ไม่ยาก ไม่ว่าเธอจะมาถึงคณะวิศวกรรมศาสตร์เย็นมากแค่ไหน   แต่รถอาจารย์ยังคงจอดอยู่ เธอไม่เคยเห็นอาจารย์ธาวินกลับบ้านเร็วเหมือนอาจารย์คนอื่น ๆ เลยสักวัน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่60. ความจริงที่ซ่อนไว้  จบ

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 8ฉันอาจจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ Unlucky in love , Unlucky in gameเมื่อถึงรอบการประเมินเพื่อเลื่อนตำแหน่งจากพนักงานมหาวิทยาลัยระดับฝึกหัดเป็นระดับปฏิบัติการหากผ่านจะมีฐานเงินเดือนที่สูงขึ้น และมีความก้าวหน้าในสายงานอาชีพมากขึ้นปรากฏว่าฉันถูกประเมินว่า “ไม่ผ่าน” ซึ่งหัวหน้าสำนักงาน (พี่ณี) และท่านรองฯ ให้เหตุผลกับฉันว่า...เพราะเธอไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ (คงจะเป็นเมื่อครั้งที่ฉันรั้นจะจัดอบรมนอกมหาวิทยาลัย) มาสาย และบ่นลงเฟสบุ๊คเหตุผลแต่ละข้อที่กล่าวมา ทำให้ฉันหัวเราะทั้งน้ำตาการเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนไม่ได้ดูที่ผลงานหรืองานที่พัฒนาขึ้น แต่วัดกันที่เหตุผลส่วนบุคคลของคนบางกลุ่ม จนบางครั้ง ฉันรู้สึกหมดแรงกับการทำงานตั้งใจทำงานเพื่ออะไร พัฒนางานไปเพื่ออะไรทำงานให้เสร็จเรียบร้อยเพื่ออะไรเพราะทำไปเงินเดือนก็ไม่ขึ้น ตำแหน่งก็ไม่ได้ สู้เอาแรงกายแรงใจไปนั่งเลียแข้งเลียขาเจ้านายดีกว่าไหมสุดท้าย....ฉันก็ต้องยอมรับกับผลการประเมินที่ไม่เป็นธรรมแต่จะให้เปลี่ยนตนเองเป็นคนเลียแข้งเลียขา หรือเช้าชามเย็นชามก็ไม่ไหวเพราะสิ่งที่ฉันยึดมั่นอยูในใจเสมอมา คือค่าของคนอยู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่59.

    ความบังเอิญครั้งที่ 4วันนั้น ฉันจัดประชุมคณะกรรมการจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์กว่าการประชุมจะสิ้นสุดลง ก็กินเวลาจวนเจียนจะบ่ายข้าวเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง น้ำย่อยในกระเพาะมันร่ำร้องให้ฉันพาตนเองไปทานข้าวที่โรงอาหารกลางเมื่อกินข้าวเสร็จก็ลุกขึ้นเพื่อเอาจานไปวางไว้ที่อ่างสำหรับเตรียมล้างนึกไม่ถึงเลยว่าจะเจออาจารย์ A กำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่ด้านหลังเขานั่งหันหลังให้ฉันแม้หัวใจมันร่ำร้องอยากจะเข้าไปทักแต่สถานะที่เป็นอยู่ทำให้ฉันต้องข่มใจ แล้วเดินผ่านอาจารย์ไปฉันเดินออกจากโรงอาหารไปด้วยหัวใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวรู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะขึ้นสำนักงาน จึงแวะที่ร้านกาแฟก่อนระหว่างที่นั่งรอกาแฟนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าอาจารย์ A จะมาที่ร้านกาแฟเหมือนกันอาจารย์ A เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉย มองฉันแค่แวบเดียวแล้วมองผ่านเลย เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันฉันกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอในเมื่อเขาไม่อยากรู้จัก เราก็จะไม่ทักเขาให้ต้องระคายเคืองใจเมื่อได้กาแฟแล้ว ฉันก็รีบเดินออกจากร้านทันทีและสิ่งที่ทำให้ฉันตัดใจไม่ได้สักที คือผลจากแผนการที่วางเอาไว้ตั้งแต่ต้นที่ฉันเที่ยวไปประกาศปาว ๆ ว่างานอะไรที่เกี่ยวข้องก

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่ 58.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 7ยิ่งคุยกัน.....ระยะห่างระหว่างเรายิ่งสั้นลงเรื่อย ๆไม่รู้ทำไม...ทุกครั้งที่จบการสนทนาในแชทบล็อกเราต้องนั่งอมยิ้มคนเดียวแล้วในหัวก็จะมีเรื่องของเขาวนเวียนอยู่ในหัวทันทีที่เริ่มรู้สึกรัก ฉันก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดอกหักทันทีที่รัก เพราะรู้ดีแก่ใจว่า รักครั้งนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ฉันตั้งใจขุดหลุมล่อหลอกอาจารย์ให้ตกลงไปเพื่อใช้อาจารย์เป็นเครื่องมือในการแก้แค้นหัวหน้ากลับกลายเป็นฉันที่ตกลงไปในหลุมเสียเองจนอยากที่จะปีนขึ้นไปในขณะที่ฉันเริ่มรู้ตัวว่าหลงรักอาจารย์จนยากจะตัดใจอาจารย์ก็เริ่มรู้ตัวว่าถูกฉันตามจีบการสนทนากันในแชทจึงเริ่มน้อยลง อาจารย์ A ถามคำตอบคำจนฉันเริ่มรู้ถึงการรักษาระยะห่างของเขาฉันจึงพยายามตัดใจจากเขา เพราะเข้าใจดีว่า ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่มีทางมองผู้หญิงระดับต่ำกว่าแน่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา การศึกษา หรือฐานะดังนั้น ฉันจึงห้ามใจไม่ทักแชทไปอีก และหักดิบโดยการเลิกเป็นเพื่อนกับเขาทาง F******k เพื่อที่จะไม่ต้องรับรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับเขาอีกแต่ดูเหมือนฟ้าจะยังคงสนุกกับการทรมานหัวใจของฉันยิ่งอยากตัดใจ ก็ยิ่งให้ฉันต้องบังเอิญ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่57.

    จนกระทั่งรถวิ่งผ่านสวนป่าข้างหนองน้ำ...“ ด้านซ้ายมือ... จะเห็นเครื่องออกกำลังกาย... สำหรับออกกำลังกายตอนเย็นๆ รอบหนองน้ำเป็นทางวิ่ง เขาเรียกกันว่า.... หนอง... หนอง....”อาจารย์ A หันมาสบตาฉันเพื่อขอความช่วยเหลือ...“หนองอิเจมค่ะ”ฉันตอบทันทีอย่างรู้งาน“ทำไมถึงชื่อ หนองอิเจมหรือครับ”วิทยากรสงสัย.......และแล้วอาจารย์ A ก็ได้รับอีก 1 หน้าที่ นั่นคือ นักเล่าประวัติศาสตร์หนองอิเจมของมหาวิทยาลัยจนกระทั่งในที่สุดรถก็เลี้ยวเข้าตึกสำนักงานอธิการบดีที่รถอาจารย์ A จอดไว้เครื่องมือแก้แค้นหัวหน้ากำลังจะลงจากรถแล้ว !ฉันเหลือบมองกระเป๋าอาจารย์ A ที่วางอยู่บนเบาะข้าง ๆสวรรค์ช่างเข้าข้างนัก !ฉันจึงถือกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา ในขณะที่อาจารย์ A กำลังไหว้ลาวิทยากร แล้วเปิดประตูลงจากรถ“อาจารย์คะ กระเป๋าค่ะ !”ฉันตะโกนเรียกอาจารย์ พร้อมกับชูกระเป๋าให้ดู“อ๋อ... ขอบคุณครับ”ฉันยื่นกระเป๋าให้.....มือหนึ่งจับด้านข้าง.... อีกมือสอดไว้ใต้กระเป๋าอย่างจงใจ...อาจารย์ A ยื่นมือมารับกระเป๋า...มือนุ่มๆ ยาวเรียวของเขาประกบกับมือเล็ก ๆ ที่ฉันจงใจสอดไว้ใต้กระเป๋าหนังใบโต...Yes !เป็นไปตามแผน !... ฉันลิงโลดในใจ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่56.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 5และแล้ววันอบรมก็มาถึง !ฉันต้องดีดตัวเองลุกจากที่นอนตั้งแต่ไก่โห่ !แล้วแจ้นไปรับวิทยากรที่สนามบิน !….ส่วนอีกทีมหนึ่งฝากให้น้องนก กับพี่เกด คอยต้อนและรับเหล่าอาจารย์ ที่เข้าร่วมอบรมให้ขึ้นรถบัส แล้วไปสมทบกันที่ รีสอร์ต The best orchid….เริ่มต้นการอบรม เป็นไปอย่างสวยงาม ผู้เข้าร่วมอบรมต่างประทับใจวิทยากรกันยกใหญ่...ทึ่งกับความคิดที่ไม่เหมือนใครทึ่งกับแนวทางการก้าวสู่ “ตำแหน่งศาสตราจารย์” ที่อายุยังน้อยและทึ่งกับฉันที่สามารถขุดค้นศาสตราจารย์ท่านนี้มาได้น้อง ๆ พี่ทีมงานที่มาช่วยจัดอบรมต่างรู้กันดีว่า ฉันกำลังวางแผนจีบอาจารย์ A เพื่อแก้แค้นหัวหน้า ดังนั้น ทุกคนต่างสนับสนุนช่วยเหลือฉันอย่างเต็มที่ไม่ว่าจะเป็น ช่วยถ่ายรูปอาจารย์ A เอาไว้แทบจะทุกช็อตในระหว่างที่นั่งอบรมกันในห้องประชุมนั้นอาจารย์ A ขอน้ำดื่มเพิ่ม พี่เกดก็มาสะกิดฉันให้ยกน้ำดื่มไปเสิร์ฟอาจารย์แม้กระทั่งตอนพักเที่ยง....ฉันแอบชำเลืองมองไปที่โต๊ะอาหารที่กลุ่มอาจารย์คณะวิศวะฯ นั่งอยู่ เมื่อเห็นว่า กลุ่มอาจารย์กำลังลุกออกจากโต๊ะฉันจึงรวบช้อน รีบกลืนข้าวที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดให้ลงคอ แล้วตามด้วยน้ำ“หนู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่55.

    ความจริงที่ซ่อนไว้ 41 สัปดาห์ผ่านไป !อาจารย์ท่านอื่นๆ สมัครมาเกือบจะเต็มจำนวนที่เปิดรับแล้วอาจารย์ A ยังไม่ตอบรับมาเลย >เอาไงดี ๆ -ฉันกระวนกระวายในใจ“พี่เกด !” (นามสมมุติ)ฉันร้องเสียงหลง... ทันทีที่เห็นพี่เกดเดินเข้ามาในออฟฟิศ....ยังเช้าตรู่ ทั้งออฟฟิศมีแค่ฉันกับพี่เกด ดังนั้น ฉันจึงโหวกเหวกได้ตามใจ“แวะ ๆ แวะ โต๊ะหนูก่อน”ฉันลากพี่เกดมาที่โต๊ะ“พี่เกด หนูจะเชิญอาจารย์ A ไปอบรมกับหนูแบบเนียน ๆ”“หือ....”พี่เกดลากเสียง ตาวาว เพราะไม่มีใคร ไม่รู้จักความฮอต ของอาจารย์ผู้นั้น“หนูอยากจะทำความรู้จักกับอาจารย์ A ค่ะ”ฉันรีบบอกความต้องการของตนเองไปอย่างตรงไปตรงมา เพราะตอนนี้ความอยากแก้แค้น และเอาคืน มันมีมากกว่าความรู้สึกกระดากอาย“เอาจริง”“จริงแท้ แน่นอน”“เปลี่ยนเป้าหมายใหม่เถอะ ! เขาเป็นถึงตัวท๊อปของคณะวิศวะเลยนะ ! เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์เลยนะคะ”พี่เกดพูดพร้อมกับจะขยับตัวลุกขึ้น แต่คนมือไวคว้าหมับ รั้งไว้“ไม่เปลี่ยนใจค่ะ ! ให้หนูลองดูสักตั้งนะคะ”วินาทีนี้ ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนความตั้งใจของฉันได้ !สุดที่รักของหัวหน้าใช่ไหม ! คอยดู ! แล้วฉันจะสอยลงมาอยู่ในกำมือ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่29. หิมะเริ่มโปรยปราย     

    "คืนนี้พระจันทร์สวยนะ""คะ"อิงดาวไม่เข้าใจ ตอนนี้เพิ่งบ่ายแก่ ๆ พระอาทิตย์ยังไม่ทันจะลับขอบฟ้า เหตุใดเขาบอกว่าพระจันทร์สวย"ที่ประเทศญี่ปุ่น หากหนุ่มหรือสาวคนไหน อยากบอกรักคนที่ เราแอบรัก แต่ไม่กล้าบอกรักตรง ๆ ให้พูดว่า - คืนนี้พระจันทร์สวยนะ- ถ้าคนที่เรารัก รักเราเหมือนกัน เขาก็จะตอบกลับมาว่

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่28.  ขอบคุณท่านยมทูตมาก

    “เศษกรรมของเจ้ากับเขายังพอหลงเหลืออยู่ บัดนี้คนที่เจ้ารักมาถึงแล้ว เจ้าไปหาเขาเถอะ ก่อนที่เวลาจะหมดลงเสียก่อน”“ขอบคุณท่านยมทูตมาก”เสียงใส ๆ ดุจระฆังแก้วของอิงดาวเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างระหงจะรีบสาวเท้าลงไปหาเจ้าของรถที่จอดรอเธออยู่หน้าบ้านตลอดทางเดินที่อิงดาวเดินผ่านแปรเปลี่ยนไปจากบ้านห้องแถวไม้ผุ ๆ

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่27. เสียงเศร้า

    เสียงเศร้าสุดอาดูรลอยออกมาจากริมฝีปากซีด แม้ลมหายใจของเธออ่อนแรงมาก แต่ความปรารถนาในใจของช่างแรงกล้ามากนัก“มนุษย์หนอมนุษย์ ที่เต็มไปด้วย รัก โลภ โกรธ หลง ในบรรดากิเลส 4 ตัวนี้ รัก เป็นสิ่งที่ทำให้ดวงจิตมนุษย์ทุกข์ทรมานที่สุด แต่มนุษย์กลับต้องการมันมากที่สุดเช่นกัน มิอาจหลุดพ้น มิอาจหลุดพ้น”ยมทูตผู

  • กี่ภพกี่ชาติ รักนี้ยังเป็นเธอ   ตอนที่26. ได้รัก

    “ขอให้ฉันได้รักกับอาจารย์ธาวินสักวันได้หรือไม่”แม้ปากบางซีดจะขยับเพียงเล็กน้อยและเสียงแผ่วเบา แต่หูทิพย์ของท่านยมทูตทั้งสองได้ยินอย่างแจ่มชัด และเมื่อตรวจดูดวงชะตาของหญิงสาวกับผู้ชายที่เธอบอกกลับพบว่าทั้งคู่ไม่มีบุญวาสนาต่อกันบุรุษผู้นั้นที่เธอต้องการจะรัก เขาสะสมบุญบารมีไว้มาก ชาตินี้จึงได้เกิดมา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status