บทที่ 6 ดับความร้อนรุ่ม [++]

          เบลก้มหน้าลงและเดินไปยังตะกร้าใบนั้น เธอตั้งใจจะออกจากห้องไปก่อน งานที่เหลือพรุ่งนี้ค่อยกลับมาทำก็ได้ เพราะงานหลักๆเธอก็จัดการเสร็จแล้ว แต่... “เอาน้ำเปล่ามาให้ด้วย” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น เบลตอบรับสั้นๆ เธอก็เดินออกจากห้องพร้อมตะกร้ามาทันที

            กลางถอดเสื้อสีอ่อนแบรนด์ดังที่สวมอยู่บ้านออกทันที เขาจากเมืองไทยไปตั้งแต่อายุห้าขวบเท่าที่จำได้ และไม่เคยกลับมาอีกเลย จนเมื่อสองเดือนก่อน แต่นั่นเขาก็มาอยู่แค่สองสามวันเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่คุ้นกับอากาศที่ร้อนของที่นี่

            กลางเข้าห้องน้ำเพื่อต้องการแช่น้ำดับความร้อนรุ่มแปลกๆ ร้อนมันก็พอเข้าใจแต่ทำไมไอ้เจ้าน้องชายกลางลำตัวมันถึงสร้างความอึดอัดคับแน่นเป้ากางเกงหลังอาหารมื้อเย็นไปไม่นานได้ขนาดนี้ และยิ่งแทบคลั่งตายเมื่อเดินเข้ามาในห้องเจอกับผู้หญิงที่สวยมากๆ สวยทั้งหน้าสวยทั้งทรวดทรงองเอว หล่อนอวบอึ๋ม ใช่แล้วเขาเห็นความอวบอึ๋มยวนใจก่อนใบหน้าอันทรงเสน่ห์นั้นเสียอีก พอไล่สายตาตั้งใบหน้าจรดปลายเท้า เขาก็แทบหายใจไม่ออก และเจ้ากรรมท่อนขนาดเขื่องของเขาก็ขยายเต่งตุงนูนจนปิดบังไว้ไม่ได้ เขาไม่รู้เลยว่าหล่อนจะสังเกตุเห็นหรือเปล่า เพราะถ้าไม่เห็นก็อย่าเรียกเขาว่าผู้ชายเลย

            เบลที่ออกมาจากห้องของคุณกลางแล้วก็หายใจหายคอทันที เมื่อกี้เธอเห็นบางอย่างของเขา ที่มันจู่ๆก็ขยับเด่นนูนมาจังๆเลย ก็เขายืนจังก้าเด่นชัดขนาดนั้น ใต้ร่มผ้ายังชัดเจนขนาดนี้ ถ้าหลุดออกมามันจะขนาดไหนกัน

            เบลแก้มร้อนแดงฉ่าอย่างช่วยไม่ได้ เพราะภาพที่พึ่งเห็นมานั้นทำให้ร่างกายเธอรู้สึกตอบสนองแบบเดียวกันกับที่เธอเห็นภาพคุณแป้งกับอ้นไม่ต่างกันเลย

            เบลสะบัดศีรษะตนเองทีหนึ่งก่อนและเร่งฝีเท้าเดินไปยังห้องซักผ้า เธอจัดการแยกเอาชุดผ้าปูที่นอนใส่ไปในเครื่อง แต่เสื้อกางเกงชั้นนอกชั้นในของคุณกลาง เธอแยกออกมา เสื้อผ้าทุกชิ้นของคุณกลางต้องซักมือด้วยน้ำยาซักผ้าราคาแพง มันมีแค่สองชุดเท่านั้นคือชุดที่คุณกลางใส่เดินทางกลับมากับชุดนอน เธอจึงใช้เวลาไม่นานงานตรงนี้ก็เรียบร้อย และเธอก็ตั้งใจว่าเดี๋ยวเอาน้ำดื่มขึ้นไปให้ก็ลงมาตากผ้าปู ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นวันนี้ เธอก็จะได้กลับบ้าน แล้วที่เหลือก็ค่อยว่าต่อในวันพรุ่งนี้

            “อ้า เบล” ในครัวที่เบลตั้งใจจะมาเอาน้ำดื่มขึ้นไปให้คุณกลาง เธอก็ต้องเจอคุณแป้งที่ไม่คิดว่าจะเจอ

            “คุณแป้ง” เบลเห็นคุณแป้งกำลังสกัดเย็นน้ำผลไม้ เพราะบนโต๊ะมีผักผลไม้หลายอย่างกับหนังสือเล่มหนาที่กางเปิด “ขอโทษค่ะ คือเบลมาเอาน้ำให้คุณกลางค่ะ”

            อ่อ “นั่นไง คุณกลางเขาไม่ดื่มน้ำเย็น” เบลหันไปมองขวดแก้วดีไซน์อย่างเก๋ไก๋กับแก้ววางอยู่บนถาดไม้ อ่อ ทุกอย่างถูกเตรียมไว้แล้ว เธอแค่ยกมันขึ้นไป แต่ก่อนที่เธอจะได้ขอตัว

            “เนี่ย ฉันลองทำน้ำผลไม้สกัดเย็น ช่วยวิจารณ์ฝีมือฉันหน่อยสิ” ว่าแล้วคุณแป้งก็รินน้ำผลไม้ที่ว่านั่นใส่แก้วยื่นส่งให้เธอ เบลไม่กล้าปฎิเสธจึงรับมาและดื่ม

            “อร่อยค่ะ” นั่นเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ ของเธอ มันอร่อยจริงๆ และคุณแป้งก็เอาอีกแบบให้เธอได้ดื่มอีก และเธอก็ยืนยันว่าอันนี้ก็อร่อยเช่นกัน

            “ขอบใจมาก” คุณแป้งเอ่ยยิ้มหวานใจดีกับเบล “ไปเถอะ ต้องเอาน้ำไปให้คุณกลางไม่ใช่เหรอ” เบลขานรับและเอื้อมไปยกถาดและเดินจากไป ไม่อาจเห็นสายตาและรอยยิ้มอันน่าขนลุกของคุณแป้ง

            ฟลู่วววว เบลเป่าปากออกมาอย่างโล่งอก เรื่องราวของคุณแป้งกับอ้นเธอไม่ได้เอ่ยบอกใคร มีแต่เอาไปฝันอยู่เสมอ เธอไม่รู้ว่าอยากจะลืมหรือกลัวจะลืมไปเสียแล้วก็ไม่รู้ แต่คุณแป้งไม่เอ่ยไม่แสดงท่าทางอะไรออกมาเลยเนี่ยสิ! น่าขนลุกจริงๆ และเธอก็ไม่รู้หลังจากวันนั้นคุณแป้งจะยังมีสัมพันธ์กับอ้นอีกมั้ย เอาเป็นว่าเธอไม่ขอเข้าไปเกี่ยวข้องและความลับนี้ก็ไม่มีทางหลุดออกจากปากเธอแน่ๆ ให้ตายสิ เพราะเธอไม่อยากจะตกงานกับรายได้ที่ได้รับอยู่ตอนนี้ เธอรูดซิปปากสนิทแน่ๆ

            เหงื่อที่ขมับใบหน้าสวยก็ผุดออกมาเมื่อเบลเดินขึ้นไปชั้นสอง “ทำไมจู่ๆอากาศร้อนจัง” เบลบ่น แต่ก็เดินไปยังห้องของคุณกลาง บ้านหลังนี้ใหญ่โตจริงๆ ตัวบ้านก็ปาเข้าไปสามชั้นแล้ว แต่คนที่อาศัยและคนดูแลเบลรู้สึกว่ามันน้อยไปจริงๆ ดีแต่เจ้านายมีกันอยู่แค่สามคนบ้านก็ไม่ได้สกปรกอะไร พี่แต้วก็ทำได้ทั้งวี่ทั้งวัน คุณแป้งเองก็เป็นแม่บ้านแม่เรือนดูแลทุกอย่างได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

            ผลั๊วะ เบลผลักประตูห้องคุณกลางเข้าไป เหงื่อที่ผุดออกมาเมื่อครู่ก็แทบหายวับ เมื่อห้องของคุณกลางเย็นเฉียบ ว่าไปเย็นมากขึ้นกว่าที่เธออยู่ก่อนหน้าอีก

            แสงไฟในห้องก็น้อยลง เบลเดินเข้าไปวางถาด คุณกลางน่าจะอยู่ในห้องน้ำเพราะเธอได้ยินเสียง ปึง!! แต่แล้วคงมีอะไรล่วงลงสู่พื้นแน่ๆ เบลจึงหันเปลี่ยนทิศทาง ที่เดิมจะเดินออกจากห้องก็เดินไปยังห้องน้ำ ประตูไม่ได้ล็อคมันแย้มเปิดไว้นิดหน่อย

           เธอเห็นว่ามีกระปุกเทกระจาดครีมกระจายอยู่บนพื้น “เดี๋ยวเบลเก็บเองค่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาเสียงสั่นๆ จากความรู้สึกบางอย่างของร่างกายกับดุ้นเนื้อของคุณกลางที่พุ่งเด่นใต้ผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่