Masuk"เห้อออ เหนื่อยยยยย" ผมเดินขาลากมาที่เตียงหลังจากพาสามแสบไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอนซึ่งกว่าจะยอมนอนกันผมต้องหยิบนิทานมาเล่าเกือบหมดตู้"ห้ามบ่นนะ ไหนบอกอยากมีลูกหลายๆ คน""ก็ไม่ได้บ่นค๊าบบบแค่พูดว่าเหนื่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าได้เอาเมียก็คงจะหายเหนื่อย^^" ผมส่งสายตาเจ้าชู้ใส่เมียทันที"ไม่ต้องเลยนะเหนื่อยแล
"คนใช้อย่างบัวใครจะมาสนใจคะคุณฟ่าง และอีกอย่างบัวก็ไม่เคยคิดจะมีคนรักบัวอยากอยู่รับใช้คุณๆ ในบ้านหลังนี้ไปจนกว่าทุกคนจะไม่ต้องการบัว""บัว...ทุกคนในบ้านหลังนี้ไม่มีใครคิดว่าบัวเป็นคนรับใช้หรอกนะ ทุกคนรักบัวกันทั้งนั้นโดยเฉพาะเด็กๆ ที่บอกว่าพี่บัวใจดีแล้วก็น่ารักมากๆ เด็กๆ รักบัวนะ""บัวก็รักคุณหนูๆ
วันต่อมา...ข้าวฟ่าง...วันนี้ฉันกับเตอร์เราตื่นกันแต่เช้าเพราะเตอร์จะพาฉันไปหาหมอที่โรงพยาบาลคือพักนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันรู้สึกหดหู่เศร้าๆ แปลกๆ และมักจะเป็นช่วงค่ำๆ ด้วยนะ พอพระอาทิตย์ตกดินปุ๊บฉันจะเริ่มมีอาการทันทีมันเป็นเองโดยอัตโนมัติจนฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะคิดถึงลูกตอนนี้เร
"ได้สิครับ" ผมไม่ขัดใจลูกอยู่แล้วถ้าแกอยากเป็นอะไรอยากทำอะไรผมก็จะสนับสนุนทุกอย่าง"ผมก็จะแข่งกับพี่ด้วยนะพี่ฮิวโก้^^""ได้สิเรามาขับรถแข่งกันนะฮีโร่^^" ผมคิดว่าถ้าพวกแกโตขึ้นผมคงจะต้องยกกิจการสนามแข่งรถของผมให้พวกแกดูแลกันเองซึ่งน่าจะอีกหลายสิบปีเพราะตอนนี้ขายังเหยียบไม่ถึงคันเร่งเลย>เวลาต่อมา..
ฮันเตอร์..."ขอพ่อกอดแม่หน่อยไม่ได้เหรอค๊าบลูกพ่อก็คิดถึงแม่ฟ่างเหมือนกันนะ>ลูกชายจอมแสบทั้งสองคนที่หวงแม่ยิ่งกว่าอะไรทุกวันนี้ผมกับฟ่างแท
"ผัวก็แค่หยอกเล่นเฉยๆ เอง""มันใช่เรื่องไหม รู้หรือเปล่าว่าตอนที่เตอร์บอกมองอะไรไม่เห็นใจฟ่างรู้สึกยังไง""ผัวผิดไปแล้ว ผัวขอโทษ""เอะอะก็ขอโทษ ขอโทษ คำขอโทษมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้ทุกเรื่องหรอกนะถ้าเตอร์ยังทำตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าฟ่างคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมให้อภัยเตอร์" ผมทำให้ฟ่างเสียใจอีกแล้วส
ข้าวฟ่าง...."เตอร์นายกลับไปก่อนเถอะนะ" ฉันขอร้องให้เตอร์กลับเพราะฉันเห็นว่าตอนนี้เรื่องราวจะไปกันใหญ่มองไปรอบๆ ตอนนี้มีนักศึกษาจำนวนมากมายืนมุงดูกันเต็มไปหมดโดยที่สองคนนั้นไม่ได้สนใจอะไรเลยว่าจะมีใครเอาไปพูดกันยังไงเกี่ยวกับเรื่องในครอบครัวของพวกเขา"นี่เธอไล่ฉันเหรอวะฟ่าง!! " เขาตะคอกใส่ฉันด้วยน้ำ
ข้าวฟ่าง.."นายจะทำอะไร" ฉันถามเขาเสียงสั่นแม้จะรู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่เราจะมาทำอะไรกันแบบนี้และที่สำคัญที่สุดก็คือฉันยังไม่ได้ให้อภัยเขาเขาจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้และฉันก็คิดว่ามันไม่ควรจะเกิดขึ้นถึงแม้ว่าเขาจะบอกว่ารักฉันแต่คำพูดแค่นั้นฉันก็ไม่ได้เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์เขาอาจจะพ
ฮันเตอร์...."จำไว้ว่าถ้าใครกล้ามาทำร้ายหรือหาเรื่องข้าวฟ่างฉันไม่เอาไว้แน่เพราะข้าวฟ่างคือเมียของฉัน" ผมบอกกับทุกคนในห้องนี้ไม่ใช่แค่ยูมิคนเดียว และผมหวังว่ามันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกต่อให้วันนี้ข้าวฟ่างไม่ได้โดนทำร้ายแต่มันก็ไม่แน่เพราะผู้หญิงที่อยู่กันในห้องนี้ไม่ได้มีแค่ยูมิที่ผมเคยคั่วด
"เธอกับเตอร์ไปทำอะไรกันมาทำไมเพิ่งมาถึง" ยูมิพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอถ้าอยากรู้ก็ไปถามเตอร์เอาเองสิ""หึ อย่านึกนะว่าจะเอาลูกมาทำให้เตอร์กลับไปหาเธอได้นะ""เธอรู้" ฉันไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะรู้เรื่องลูก"รู้สิเพราะเตอร์ไม่เคยปิดบังอะไรฉันเราคบกันมานานมีอะไรเราไม่เคยปิ







