Masuk"เห้อออ เหนื่อยยยยย" ผมเดินขาลากมาที่เตียงหลังจากพาสามแสบไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอนซึ่งกว่าจะยอมนอนกันผมต้องหยิบนิทานมาเล่าเกือบหมดตู้"ห้ามบ่นนะ ไหนบอกอยากมีลูกหลายๆ คน""ก็ไม่ได้บ่นค๊าบบบแค่พูดว่าเหนื่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าได้เอาเมียก็คงจะหายเหนื่อย^^" ผมส่งสายตาเจ้าชู้ใส่เมียทันที"ไม่ต้องเลยนะเหนื่อยแล
"คนใช้อย่างบัวใครจะมาสนใจคะคุณฟ่าง และอีกอย่างบัวก็ไม่เคยคิดจะมีคนรักบัวอยากอยู่รับใช้คุณๆ ในบ้านหลังนี้ไปจนกว่าทุกคนจะไม่ต้องการบัว""บัว...ทุกคนในบ้านหลังนี้ไม่มีใครคิดว่าบัวเป็นคนรับใช้หรอกนะ ทุกคนรักบัวกันทั้งนั้นโดยเฉพาะเด็กๆ ที่บอกว่าพี่บัวใจดีแล้วก็น่ารักมากๆ เด็กๆ รักบัวนะ""บัวก็รักคุณหนูๆ
วันต่อมา...ข้าวฟ่าง...วันนี้ฉันกับเตอร์เราตื่นกันแต่เช้าเพราะเตอร์จะพาฉันไปหาหมอที่โรงพยาบาลคือพักนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันรู้สึกหดหู่เศร้าๆ แปลกๆ และมักจะเป็นช่วงค่ำๆ ด้วยนะ พอพระอาทิตย์ตกดินปุ๊บฉันจะเริ่มมีอาการทันทีมันเป็นเองโดยอัตโนมัติจนฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะคิดถึงลูกตอนนี้เร
"ได้สิครับ" ผมไม่ขัดใจลูกอยู่แล้วถ้าแกอยากเป็นอะไรอยากทำอะไรผมก็จะสนับสนุนทุกอย่าง"ผมก็จะแข่งกับพี่ด้วยนะพี่ฮิวโก้^^""ได้สิเรามาขับรถแข่งกันนะฮีโร่^^" ผมคิดว่าถ้าพวกแกโตขึ้นผมคงจะต้องยกกิจการสนามแข่งรถของผมให้พวกแกดูแลกันเองซึ่งน่าจะอีกหลายสิบปีเพราะตอนนี้ขายังเหยียบไม่ถึงคันเร่งเลย>เวลาต่อมา..
ฮันเตอร์..."ขอพ่อกอดแม่หน่อยไม่ได้เหรอค๊าบลูกพ่อก็คิดถึงแม่ฟ่างเหมือนกันนะ>ลูกชายจอมแสบทั้งสองคนที่หวงแม่ยิ่งกว่าอะไรทุกวันนี้ผมกับฟ่างแท
"ผัวก็แค่หยอกเล่นเฉยๆ เอง""มันใช่เรื่องไหม รู้หรือเปล่าว่าตอนที่เตอร์บอกมองอะไรไม่เห็นใจฟ่างรู้สึกยังไง""ผัวผิดไปแล้ว ผัวขอโทษ""เอะอะก็ขอโทษ ขอโทษ คำขอโทษมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้ทุกเรื่องหรอกนะถ้าเตอร์ยังทำตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าฟ่างคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมให้อภัยเตอร์" ผมทำให้ฟ่างเสียใจอีกแล้วส
ฮันเตอร์..."ว่าไงครับเมียบอกมาได้หรือยังว่าต้องการอะไร" ผมถามฟ่างเสียงกระเส่าโดยที่ยังคงส่งนิ้วเข้าไปคอยสร้างความสุขและความเสียวให้กับเธอ"ชะ..ช่วยเมียที เมียไม่ไหวแล้ว อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา เตอร์" ฟ่างพูดเสียงแผ่วเบาครางเบาๆเพราะตอนนี้เธอกำลังมีความสุขอยู่กับสิ่งที่ผมปรนเปรอให้ ผมยิ้มอย่างพอใจเพราะร
ฮันเตอร์.......ผมยืนรอไอ้ฟิวที่มันบอกว่าให้ผมมารอแถวนี้มันจะพาฟ่างมาซึ่งตอนนี้มันก็ยังไม่พามาผมไม่รู้ว่ามันจะหลอกผมหรือเปล่าแต่ผมก็ดันไปเชื่อคนอย่างมัน ย้อนไปก่อนหน้านี้ตอนที่ผมกำลังเข้ามากินยาในเต้นท์ไอ้ฟิวมาหาผมพร้อมกับบอกเรื่องที่มันกับยูมิวางแผนกันตอนที่มันเล่าผมก็ต่อยมันไปหลายหมัดและมันก็ยอมให
ข้าวฟ่าง......ฉันถูกฟิวอุ้มแล้วพาเดินลัดเลาะเข้ามาในป่าโดยที่ฉันไม่สามารถขัดขืนเขาได้เลยร่างกายฉันแทบจะไม่มีแรงขัดขืนมันมีแต่ความต้องการอย่างเดียว ฉันเกลียดตัวเองที่สุดในตอนนี้เกลียดที่รู้สึกและต้องการเรื่องอย่างว่าอย่างรุนแรง ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำยังไงให้เขาหยุดและถ้าเขาไม่หยุดต่อไปมันจะเกิดอ
"หึ นายมาคิดได้ตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอเตอร์นายคิดว่ายัยนั่นจะยอมกลับมาคบกับนายอีกงั้นเหรอในเมื่อนายเคยทำให้มันเสียใจ""เพราะตอนนั้นฉันมันโง่ไงฉันถึงยอมปล่อยให้เขาเดินออกไปจากชีวิตของฉันอย่างง่ายดายทั้งที่ฉันควรจะรั้งเขาเอาไว้""เตอร์..นายแคร์ยัยนั่นมากเลยนะ""แล้วมันแปลกตรงไหนที่ฉันจะแคร์คนที่ฉัน







