Masuk"เห้อออ เหนื่อยยยยย" ผมเดินขาลากมาที่เตียงหลังจากพาสามแสบไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอนซึ่งกว่าจะยอมนอนกันผมต้องหยิบนิทานมาเล่าเกือบหมดตู้"ห้ามบ่นนะ ไหนบอกอยากมีลูกหลายๆ คน""ก็ไม่ได้บ่นค๊าบบบแค่พูดว่าเหนื่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าได้เอาเมียก็คงจะหายเหนื่อย^^" ผมส่งสายตาเจ้าชู้ใส่เมียทันที"ไม่ต้องเลยนะเหนื่อยแล
"คนใช้อย่างบัวใครจะมาสนใจคะคุณฟ่าง และอีกอย่างบัวก็ไม่เคยคิดจะมีคนรักบัวอยากอยู่รับใช้คุณๆ ในบ้านหลังนี้ไปจนกว่าทุกคนจะไม่ต้องการบัว""บัว...ทุกคนในบ้านหลังนี้ไม่มีใครคิดว่าบัวเป็นคนรับใช้หรอกนะ ทุกคนรักบัวกันทั้งนั้นโดยเฉพาะเด็กๆ ที่บอกว่าพี่บัวใจดีแล้วก็น่ารักมากๆ เด็กๆ รักบัวนะ""บัวก็รักคุณหนูๆ
วันต่อมา...ข้าวฟ่าง...วันนี้ฉันกับเตอร์เราตื่นกันแต่เช้าเพราะเตอร์จะพาฉันไปหาหมอที่โรงพยาบาลคือพักนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันรู้สึกหดหู่เศร้าๆ แปลกๆ และมักจะเป็นช่วงค่ำๆ ด้วยนะ พอพระอาทิตย์ตกดินปุ๊บฉันจะเริ่มมีอาการทันทีมันเป็นเองโดยอัตโนมัติจนฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะคิดถึงลูกตอนนี้เร
"ได้สิครับ" ผมไม่ขัดใจลูกอยู่แล้วถ้าแกอยากเป็นอะไรอยากทำอะไรผมก็จะสนับสนุนทุกอย่าง"ผมก็จะแข่งกับพี่ด้วยนะพี่ฮิวโก้^^""ได้สิเรามาขับรถแข่งกันนะฮีโร่^^" ผมคิดว่าถ้าพวกแกโตขึ้นผมคงจะต้องยกกิจการสนามแข่งรถของผมให้พวกแกดูแลกันเองซึ่งน่าจะอีกหลายสิบปีเพราะตอนนี้ขายังเหยียบไม่ถึงคันเร่งเลย>เวลาต่อมา..
ฮันเตอร์..."ขอพ่อกอดแม่หน่อยไม่ได้เหรอค๊าบลูกพ่อก็คิดถึงแม่ฟ่างเหมือนกันนะ>ลูกชายจอมแสบทั้งสองคนที่หวงแม่ยิ่งกว่าอะไรทุกวันนี้ผมกับฟ่างแท
"ผัวก็แค่หยอกเล่นเฉยๆ เอง""มันใช่เรื่องไหม รู้หรือเปล่าว่าตอนที่เตอร์บอกมองอะไรไม่เห็นใจฟ่างรู้สึกยังไง""ผัวผิดไปแล้ว ผัวขอโทษ""เอะอะก็ขอโทษ ขอโทษ คำขอโทษมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้ทุกเรื่องหรอกนะถ้าเตอร์ยังทำตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าฟ่างคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมให้อภัยเตอร์" ผมทำให้ฟ่างเสียใจอีกแล้วส
"น้องแป้งก็รักพ่อค่าา พ่อเตอร์ จุ๊บ จุ๊บ" น้องแป้งกอดผมพร้อมกับหอมแก้มผมสองที"พ่อสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพวกหนูกับแม่ฟ่างไปไหนอืกแล้วเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป""จริงๆ นะค๊าบพ่อจะอยู่กับพวกเราตลอดไปจริงๆ นะ""จริงครับลูก" "เย้ เย้ เย้ เรามีพ่อแล้้วพี่ปั้น" และในที่สุดความกลัวความกังวลของผมก็หมดไปเมื่อเด็กๆ ไม
ฮันเตอร์...."ไม่มีใครโกรธคุณพ่อเหรอครับที่คุณพ่อหายไปตั้งนานไม่เคยมาหาพวกหนูเลย" ผมลองใจถามลูกดูเพื่อประเมินสถานการณ์ว่าพวกแกพูดว่ายังไงบ้าง"ไม่โกรธค๊าบบเพราะคุณพ่อไปอยู่ที่ไกลๆ มา^^" น้องปั้นบอกกับผมด้วยน้ำเสียงสดใสแกคงจะดีใจที่จะได้เจอพ่อแต่..พวกแกยังไม่รู้ว่าพ่อแท้ๆ ของแกคือผมคือคนที่พวกแกเรียก
"ถ้ามึงจะไม่บอกก็เรื่องของมึงนะกูจะได้รับเป็นพ่อให้พวกเด็กๆ เองเพราะเด็กๆก็รักกู อาจจะรักมากว่าพ่อแท้ๆอย่างมึงก็ได้" ไอ้ฟิวมันพูดยั่วอารมณ์ผมอีกจนได้"ไม่ต้อง!!!กูจะบอกลูกกูเองวันนี้แล่ะ""หึ ขอให้ลูกไม่รักขอให้ลูกมึงไม่ยอมรับมึงเป็นพ่อนะ" ไอ้ฟิวพูดจบมันก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันทีทิ้งให้ผมคิดหนักอีก
ฮันเตอร์ผมที่ตอนนี้ยังคงนั่งกอดแม่ไม่ได้ลุกไปไหนเราสองคนแม่ลูกยังคงนั่งกอดกันพูดปลอบใจกันขอโทษกันและกันอยู่แบบนี้นานนับชั่วโมงแต่ผมก็รู้สึกว่าผมยังกอดแม่ไม่พอ ผมอยากกอดท่านนานกว่านี้กอดเพื่อชดเชยวันเวลาที่ผ่านมาที่ผมกับท่านไม่ได้กอดกันเลยอ้อมกอดที่อบอุ่นขอบแม่ที่ผมไม่ได้สัมผัสมานาน ตั้งแต่แม่รุจิกา







