ตอนที่ 11 พิธีเลือกปิ่น

เมื่อถึงฤกษ์ยามสำคัญ เสียงดนตรีหยุดบรรเลงลงชั่วคราวเพื่อเข้าสู่พิธีปักปิ่น เสิ่นอวี๋ซินเยื้องกรายมาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างสง่างาม ในขณะนั้นเองสาวใช้สามคนในชุดสีมงคลค่อยๆ ก้าวออกมา แต่ละคนชูถาดไม้ซึ่งวางปิ่นปักผมที่มีลวดลายแตกต่างกันไว้บนผ้ากำมะหยี่สีแดง

หลี่หานสือที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้อง จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความฉงน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม หัวใจของเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นความผิดแผกของพิธีการ

‘หรือที่วั่งชวนกล่าวจะเป็นจริง” เขานึกถึงสหายอีกคน นิ่งวั่งชวนที่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้

“เหตุใดนางต้องเป็นผู้เลือกปิ่นเอง มิใช่ว่าตามจารีต คหบดีเสิ่นและฮูหยินเสิ่นต้องเป็นผู้เตรียมปิ่นไว้ให้บุตรีหรอกหรือ” เขาหันไปกระซิบถามเสิ่นอี้หลุนที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยเสียงเครียด

ขุนนางร่วมสังกัดหันมามองหลี่หานสือด้วยสายตาแปลกใจ ก่อนจะกระซิบตอบ

“นี่ซื่อจื่อ ที่สกุลเสิ่นของข้าสืบทอดธรรมเนียมโบราณที่ต่างจากผู้อื่น ในวันปักปิ่น หากบุตรีถึงวัยสิบห้าและยังมิได้มีการหมั้นหมาย นางมีสิทธิ์ที่จะเลือกปิ่นจากเหล่าบุรุษที่ส่งมาหมั้นหมายด้วยตนเอง ปิ่นสามอันที่วางอยู่นั้น คือปิ่นล้ำค่าจากสามตระกูลที่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าได้คัดกรองมาแล้วว่าคู่ควร และการที่นางหยิบปิ่นอันใดอันหนึ่งขึ้นมา นั่นย่อมหมายความว่านางเลือกที่จะฝากฝังชีวิตไว้กับบุรุษเจ้าของปิ่นผู้นั้น เป็นการเสี่ยงทายคู่ครองในวันมงคลอย่างไรเล่า”

คำอธิบายนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลี่หานสือ มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ ลมหายใจเริ่มติดขัดจนแทบจะกลายเป็นหอบเหนื่อย ความเป็นจริงที่แสนโหดร้ายกระแทกเข้าใส่เขาอย่างจัง

‘เสี่ยงทายหาคู่ครอง นางกำลังจะเลือกบุรุษอื่นต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ’ เขาอยากจะก้าวออกไปหยุดยั้งพิธีการนี้ให้สิ้นซาก อยากจะตะโกนก้องว่านางคือสตรีที่เฝ้าติดตามเขามาหลายปีและไม่มีสิทธิ์เลือกผู้ใดทั้งสิ้น

แต่เมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบโถงพิธี เขาก็ต้องชะงักงัน ในงานนี้เต็มไปด้วยขุนนางชั้นผู้ใหญ่ระดับกั๋วกง รวมถึงเชื้อพระวงศ์บางพระองค์ที่รู้จักกับตระกูลเสิ่นมาร่วมเป็นสักขีพยาน หากเขาทำตัวอุกอาจขัดขวางพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้ นอกจากจะเสียชื่อเสียงจวนหลี่เฉิงโหวแล้ว เขายังอาจจะไม่มีที่ยืนในราชสำนักอีกต่อไป

หลี่หานสือขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่เสิ่นอวี๋ซินด้วยความอาวรณ์และโกรธขึ้งในเวลาเดียวกัน

บัดนี้ เสิ่นอวี๋ซินขยับกายอย่างเชื่องช้า มือเรียวบางดุจลำเทียนค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาถาดปิ่นเหล่านั้น นางไม่ได้หันมามองทางเขาแม้เพียงเสี้ยวเดียว ใบหน้าของเด็กสาวที่ประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูสงบนิ่งราวกับนางได้ตัดสินใจทุกอย่างไว้ดีแล้ว

เขารู้สึกเหมือนคนกำลังจะจมน้ำที่ทำได้เพียงมองดูฝั่งค่อยๆ ห่างออกไป ความเย่อหยิ่งทิฐิที่เคยมีพังทลายลงเหลือเพียงความกระวนกระวายที่แผดเผาใจจนแทบกระอักเลือด

สายตาที่เด็ดเดี่ยวของเสิ่นอวี๋ซินบอกเขาว่า วันนี้สิ่งที่เขาเคยถือดีว่านางไม่มีวันจากไป กำลังจะกลายเป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน

ผู้นำพิธีก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับเริ่มขับขานอธิบายความเป็นมาของปิ่นล้ำค่าทั้งสามอย่างกังวาลก้อง

“ปิ่นอันแรก ปิ่นทองคำประดับทับทิม ลายมังกรคาบแก้ว จากคุณชายเจียงหยุนสกุลเจียง สื่อถึงเกียรติยศและอำนาจวาสนาที่ไร้ผู้ต้าน ปิ่นอันที่สอง ปิ่นเงินสลักลายบุปผาพันปี จากคุณชายหรงฉีสกุลจ้าว สื่อถึงความร่ำรวยมั่งคั่งมิตกต่ำ” เสียงของผู้นำพิธีดังก้องอยู่ในหัวของหลี่หานสือราวกับเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำ แต่ละคนไม่ใช่ระดับไก่กา เป็นบุตรชายขุนนางสหายร่วมเรียนที่ตนรู้จักทั้งสิ้น

จนกระทั่งถึงถาดสุดท้าย

“และปิ่นอันที่สาม ปิ่นหยกขาวสลักลายดอกเหมย จากคุณชายหลินเมิ่งยวน แห่งสกุลหลิน หยกขาวเนื้อนวลบริสุทธิ์ดั่งใจที่มั่นคง ลายดอกเหมยสื่อถึงความอดทนและให้เกียรติสตรีผู้เปรียบเสมือนดอกงามกลางเหมันต์ บุรุษผู้เป็นเจ้าของปิ่นนี้ขอสัญญาว่า จะถนอมรักและให้เกียรติยอดดวงใจมิต่างจากหยกล้ำค่าไปชั่วชีวิต”

ในตอนนั้นเอง เสิ่นอวี๋ซินไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย มือเรียวงามของนางยื่นออกไปอย่างมั่นคง ปลายนิ้วสัมผัสลงบนหยกขาวอันเย็นชื่นก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มของนางที่มอบให้แก่คุณชายหลินเมิ่งยวนนั้น ช่างงดงามและเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจ

ความรู้สึกราวกับถูกมีดสั้นปักเข้าที่กลางใจทำให้หลี่หานสือแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ความจริงที่โหดร้ายเริ่มพรั่งพรูเข้าสู่ความคิดที่เคยเบาปัญญาของเขา

‘ที่นางอ้อนวอนข้าที่โรงน้ำชาวันนั้น ที่นางพยายามบอกให้ข้าส่งปิ่นมาหมั้นหมายนาง... ที่แท้เพราะเหตุนี้’

ดวงตาของหลี่หานสือแดงก่ำด้วยความปวดร้าวที่แสนสาหัส เขาเพิ่งตระหนักได้ในเวลานี้เองว่า เสิ่นอวี๋ซินหาได้มาตอแยเขาเพื่อความสนุกสนานแบบเด็กๆ แต่นางกำลังดิ้นรนครั้งสุดท้ายเพื่อหารักแท้จากคนที่นางรักที่สุด ก่อนที่ธรรมเนียมตระกูลจะบังคับให้นางต้องเลือกใครสักคนเข้ามาในชีวิต

นางให้โอกาสเขาเป็นคนแรก เพื่อให้เขาปกป้องนางจากพิธีเลือกคู่ที่นางไม่ปรารถนา แต่นางกลับถูกเขาผลักไส ถูกเขาตะคอกใส่หน้าว่าน่ารำคาญ และถูกตราหน้าว่าเป็นเด็กไม่รู้จักกาลเทศะ

‘นี่ข้าทำอะไรลงไป’ เขารู้สึกเหมือนแผ่นดินได้ถล่มลงตรงหน้า

************************