Share

ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

last update Tanggal publikasi: 2026-01-17 06:17:12

ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เช้าวันปักปิ่นมาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่คึกคักไปทั่วทั้งถนนหน้าเรือนสกุลเสิ่น รถม้าจากตระกูลสูงศักดิ์จอดเรียงราย บ่าวรับใช้ต่างวิ่งออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างไม่ขาดสาย

รถม้าจากจวนเฉิงโหวสกุลหลี่มาจอดเทียบ หลี่หานสือก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบฉายแวววุ่นวายใจอย่างปิดไม่มิด แม้จะไร้ซึ่งเทียบเชิญในมือ แต่ทิฐิและอาการอยู่ไม่สุขตลอดทั้งคืนทำให้เขาไม่อาจทนรั้งอยู่แต่ในจวนได้อีกต่อไป

เขาเดินตรงไปยังประตูใหญ่ด้วยท่วงท่าองอาจ พลางส่งสัญญาณให้อินเหยานำกล่องของขวัญล้ำค่าออกมามอบให้บ่าวรับใช้หน้าจวน

“จวนเฉิงโหวได้รับข่าวงานมงคล จึงมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณหนูเสิ่น” น้ำเสียงของเขาดูนิ่งขรึมทว่าแฝงด้วยกระแสความกดดัน

บ่าวรับใช้สกุลเสิ่นมองหน้ากันอย่างประลักประเลื่อ ด้วยรู้ดีว่าคุณหนูของตนมิได้ส่งเทียบเชิญไปที่จวนโหว แต่ด้วยฐานะของหลี่หานสือที่สูงส่งเกินกว่าจะปฏิเสธได้ จึงต้องจำใจเชิญเขาเข้าไปในงาน

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงพิธี หลี่หานสือพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนกับว่าการมาเรือนสกุลเสิ่นนี้จะทำให้เขาตื่นเต้นกว่าที่เขาคิดเอาไว้

เขาทักทายเสิ่นอี้หลุน บุตรชายคนโตของสกุลเสิ่น ที่สอบได้ตำแหน่งขุนนางระดับล่างในกรมพิธีการ สังกัดเดียวกับตน

“ข้าเสียมารยาทแล้วที่มาโดยไม่มีเทียบเชิญ”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หลี่ซื่อจื่อมาเยือนด้วยตนเอง สกุลเสิ่นรู้สึกเป็นเกียรติมากกว่า” เสิ่นอี้หลุนต้อนรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

และในตอนนั้นเอง เสียงดนตรีบรรเลงที่รื่นเริงพลันแปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองที่นุ่มนวลขึ้น ม่านมุกหลังห้องโถงค่อยๆ ถูกเลิกขึ้น ร่างระหงในชุดสีแดงเพลิงที่ปักด้วยดิ้นทองคำลายหงส์เยื้องกรายออกมาอย่างช้าๆ

ผมที่เคยมัดมวยไว้ด้ายบนทั้งสองข้าถูกรวยขึ้นไว้กลางศีรษะ ปล่อยผมด้านหลังให้ยาวสลวย ปอยผมด้านหน้ารับกับใบหน้าที่อ่อนหวาน การแต่งหน้าที่อ่อนหวานของนาง ทำให้บุรุษในงานมองจนตาค้างเลยทีเดียว

หลี่หานสือก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน แม้จะรู้ว่านางงดงาม แต่ก็ไม่คิดว่าแต่งตัวเป็นสตรีเต็มวัยแล้วจะงดงามล่มเมืองถึงเพียงนี้

เสิ่นอวี๋ซินในวันนี้หาใช่เด็กสาวที่เคยวิ่งตามเขาด้วยท่าทางงุ่มง่ามอีกต่อไป ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต หางตาที่ปัดชาดสีแดงบางเบาทำให้ดวงตาคู่นั้นดูโฉบเฉี่ยวและลึกลับ ผิวพรรณของนางนวลเนียนประดุจหยก ขาวราวน้ำนมแพะ ท่วงท่าการเดินแต่ละก้าวนั้นสง่างาม สูงส่ง และดูนิ่งสงบจนเขารู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า

‘นี่คือนางจริงๆ หรือ’ หลี่หานสือคิดในใจอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความงามล่มเมืองที่เขาเคยปรามาสว่านางยังเด็กเกินไป บัดนี้กลับเปล่งประกายเจิดจ้าจนเขาแทบไม่อาจละสายตาได้

เสิ่นอวี๋ซินหยุดยืนอยู่กลางโถงพิธี นางเยื้องกรายคารวะบิดามารดาด้วยท่าทีอ่อนช้อย ก่อนที่สายตาของนางจะกวาดมองแขกเหรื่อในงาน และในที่สุด สายตาของนางก็มาหยุดอยู่ที่หลี่หานสือ แขกที่นางไม่ได้รับเชิญช่างกล้ามาปรากฎตัวในบงานสำคัญของนาง

หัวใจของชายหนุ่มพองโตขึ้นวูบหนึ่ง เขาเผลอยืดตัวขึ้นและเตรียมจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ด้วยคิดว่านางคงจะดีใจจนเนื้อเต้นที่เห็นเขามาปรากฏตัวที่นี่

ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่เพียงแค่นั้น

สายตาที่เสิ่นอวี๋ซินมองเขามันช่างว่างเปล่าเสียจนเขารู้สึกหนาวเยือกเข้าไปถึงกระดูก มันไม่มีความโหยหา ไม่มีแววตาตัดพ้อรำคาญใจ และไม่มีประกายแห่งความรักที่เขาเคยคุ้นชินเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

นางมองเขาประดุจมองธาตุอากาศ หรือไม่ก็มองเป็นเพียงแขกผู้หนึ่งที่มาร่วมงานตามมารยาทเท่านั้น

เมื่อเขากำลังจะเดินเข้าไปทักทายนางเป็นการส่วนตัว ก็ถูกเสิ่นอี้หลุนเรียกให้นั่งร่วมดื่มสุราด้วยกัน เขาจึงทำได้เพียงส่งยิ้มให้แก่นาง นางไม่แม้แต่จะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทายตามมารยาทกุลสตรี แต่กลับเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็วเพื่อสนทนากับผู้อื่นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างอ่อนหวานล

ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าทำให้หลี่หานสือหน้ามืดบอด มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อ ความเงียบงันในแววตาของนางกรีดแทงหัวใจเขาได้รุนแรงยิ่งกว่าคำด่าทอที่เขาเคยให้ไปเสียอีก

‘เจ้ากล้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ได้อย่างไรเสิ่นอวี๋ซิน’ เขากู่ร้องในใจด้วยความเดือดดาลที่ปนเปไปกับความเจ็บปวดที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต

“เรื่องที่น้องสาวข้าตามรบกวนซื่อจื่อ หลังจากนี้ไปทางสกุลเสิ่นเราจะดูแลและอบรมนางให้ดี” เสิ่นอี้หลุนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กังวลในใจ เข้าใจว่าที่เขามาวันนี้อาจมีจุดประสงค์อื่นนอกจากมาแสดงความยินดี

“ข้าไม่ถือสานาง” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ สายตาไม่มองคนพูด หากแต่มองไปทางคนสำคัญของงานแทน

“เช่นนั้นก็ขอบคุณซื่อจื่อที่ไม่ถือสา”

หลี่หานสือไม่กล่าวตอบ ราวกับว่าจดจ่อกับสิ่งที่น่าสวนใจกว่า แววตายังคงมองไปที่เสิ่นอวี๋ซินด้วยความใจหาย

************************

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนพิเศษ คืนที่แสนพิเศษ (18+)

    ย้อนไปเมื่อสองปีก่อน หลังจากที่แต่งงานกันได้เพียงเดือนเดียว ปกติแล้วหลี่หานสือนั้นรักและฟังเพียงภรรยาของตน จนถูกขนานนามว่าสามีผู้สยบต่อภรรยา แต่มีครั้งหนึ่งที่เสิ่นอวี๋ซินนั้นต้องยอมสยบแห่สามีของตนตอนนั้นหลี่หานสือถูกลอบทำร้ายได้รับบาดเจ็บ ซื่อจื่อเฟยเอาแต่ร้องห่มร้องไห้เกรงว่าสามีจะได้รับอันตราย ขณะที่แม่สามีไหว้พระอยู่สามวัน ตัวนางเองก็ไปดูแลสามีไม่ห่างกาย“ถ้าท่านฟื้น ข้าจะยอมท่านทุกอย่าง ขอเพียงท่านหายดี จะให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม” นางรำพึงรำพันด้วยความห่วงใยและกังวล“ถ้าข้าให้เจ้าปรนนิบัติข้าทั้งคืนเล่า...”“ข้าก็ยอม” นางตอบรับ ก่อนที่จะหันมาดูเจ้าของเสียงที่เอ่อยเสียงแหบแห้ง“ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้ว” นางร้องออกมาด้วยความดีใจ“เจ้าสัญญาแล้วนะ” เขาทวงสัญญาทั้งๆ ที่ปากซีดสั่น“ข้าไม่ผิดคำพูดแน่... ฉ่งเอ๋อร์ ตามหมอหลวงมาเร็วเข้า” นางหันไปตะโกนบอกฉ่งเอ๋อร์ แล้วเอามือลูบหน้าที่ซีดเซียวของสามีและหลังจากนั้นหนึ่งเดือน ร่างกายของซื่อจื่อหนุ่มก็หายเป็น

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 133 ตอนจบ

    หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในจวนเฉิงโหวเต็มไปด้วยความสงบสุขและมีชีวิตชีวา เสิ่นอวี๋ซินในวัยที่เป็นฮูหยินน้อยอย่างเต็มตัว กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวซึ่งเต็มไปด้วยสมุดบัญชีและตราประทับ โดยมีแม่สามีนั่งกำกับอยู่ข้างๆ อย่างใกล้ชิด เพื่อสอนวิธีการในการจัดการทรัพย์สินทั้งหมดของจวน เพื่อเตรียมส่งมอบป้ายในการดูแลจวนให้ลูกสะใภ้อย่างเป็นทางการในเร็ววัน“อวี๋เอ๋อร์ บัญชีร้านค้าทางตอนใต้ต้องดูให้ดี ลูกจ้างมักจะฉวยโอกาสยามเราไม่ไปตรวจ...” หลี่ฮูหยินยังพูดไม่ทันจบ เสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กน้อยก็ดังขัดจังหวะขึ้นหลี่หานสือในชุดลำลองดูผ่อนคลาย เดินอุ้มลูกชายวัยแปดเดือนเศษเข้ามาในห้อง ใบหน้าของซื่อจื่อผู้เคร่งขรึมบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มละมุนขณะพยายามหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด“ดูสิ ใครเอ่ยกำลังทำงานอยู่ ไปหาท่านแม่ดีไหม” หลี่หานสือเอ่ยเสียงทุ้มทว่าทันทีที่ลูกน้อยเห็นหน้ามารดา ดวงตากลมโตที่เหมือนถอดแบบมาจากมารดาก็เปล่งประกายขึ้นทันที ทารกน้อยเริ่มดิ้นรนในอ้อมกอดบิดา พลางชูไม้ชูมือและส่งเสียงงอแง ราวกับจะบอกว่าอ้อมกอดของท่านพ่อนั้น

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 132 เหม็นขี้หน้า

    เข้าสู่เดือนที่สามของการตั้งครรภ์ จากความปีติยินดีในคราแรกกลับกลายเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ของหลี่หานสืออย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เมื่ออาการแพ้ท้องของเสิ่นอวี๋ซินรุนแรงขึ้นอย่างประหลาด“ออกไปนะเจ้าคะ อย่าเข้ามาใกล้ข้า” เสียงหวานที่เคยนุ่มนวล บัดนี้ตวาดลั่นเมื่อหลี่หานสือเพิ่งก้าวขาเข้าประตูห้องนอน“อวี๋เอ๋อร์ ข้าเพิ่งกลับจากราชการ คิดถึงเจ้าเหลือเกิน เหตุใดจึงผลักไสข้าเช่นนั้น” หลี่หานสือชะงักเท้า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความฉงน“ข้าเหม็น กลิ่นตัวท่านช่างเหม็นเหลือเกิน เห็นหน้าท่านแล้วข้าก็รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหว ท่านไปนอนที่ห้องหนังสือเถิดเจ้าค่ะ อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าในยามนี้เลย” เสิ่นอวี๋ซินพูดพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกแน่น ดวงตากลมโตฉายแววแง่งอนและรังเกียจอย่างจริงจังท่านซื่อจื่อผู้เกรียงไกรถูกไล่ออกจากห้องหอของตัวเองอย่างหมดรูป เขาต้องระเห็จไปนอนที่ห้องหนังสือแคบๆ แต่อารมณ์โหยหาภรรยาก็ทำให้เขาอดรนทนไม่ไหว กลางดึกคืนหนึ่งเขาแอบย่องเข้าไปในห้องนอน หมายจะเพียงแค่ได้นอนกอดนางจากด้านหลังให้ชื่นใจทว่า... เพียงแค

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 131 เรื่องน่ายินดี

    หลังจากแยกย้ายกับสหายที่โรงน้ำชา หลี่หานสือจูงมือภรรยาตัวน้อยเดินทอดน่องมองดูความคึกคักของร้านรวงสองข้างทางอย่างไม่เร่งรีบ โดยมีอินเหยาและฉ่งเอ๋อร์คอยเดินตามอย่างใกล้ชิด“ท่านพี่” เสิ่นอวี๋ซินเอ่ยขึ้นพลางลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของสามี “ที่โรงน้ำชาเมื่อครู่... ท่านไม่อายหรือเจ้าคะที่สหายทั้งหลายต่างล้อเลียนว่าท่านเป็นบุรุษที่เชื่อฟังภรรยา ยอมให้ข้าเป็นใหญ่ในจวนเพียงคนเดียวเช่นนั้น”หลี่หานสือหยุดชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันมาสบตาเสิ่นอวี๋ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย เขากระชับมือนางให้แน่นขึ้น“เหตุใดข้าต้องอายด้วยเล่าอวี๋เอ๋อร์ สำหรับข้า การที่ทุกคนรู้ว่าข้ารักและเกรงใจเจ้าเพียงผู้เดียวถือเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก ยิ่งคนภายนอกรู้มากเท่าไรก็ยิ่งดี ข้าจะได้ไม่ต้องคอยปวดหัวกับพวกที่ชอบเสนอตัวเป็นพ่อสื่อแม่สื่อ” เขาขยับยิ้มที่มุมปากฮูหยินน้อยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ มีใครกล้าส่งบุตรีมาเสนอให้ท่านอย่างนั้นหรือ”หลี่หานสือถอนหายใจออกมาเบา

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 130 บุรุษรักมั่น

    บรรยากาศในโรงน้ำชายามบ่ายดูคึกคักเหมือนทุกวัน เสิ่นอวี๋ซินและหวังลี่อิน นั่งจิบชาพลางเลือกทานขนมอย่างเพลิดเพลิน ทั้งสองเพิ่งจะเริ่มบทสนทนาเรื่องผ้าไหมชุดใหม่ แต่แล้วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูจากห้องรับรองข้างๆ ซึ่งกั้นด้วยฉากไม้เพียงชั้นเดียวก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักมือเสียงนั้นคือหลี่หานสือและเหล่าสหายรักทั้งสามที่นัดกันมาสังสรรค์ตามประสาบุรุษ“เอาล่ะหานสือ แต่งงานมาได้พักใหญ่แล้ว ชีวิตใต้ชายคาเดียวกับโฉมงามเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง” หวังเจี๋ย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนพลางรินชาไม่ทันที่เจ้าตัวจะอ้าปากตอบ เสิ่นอี้หลุนในฐานะพี่ชายของฮูหยินน้อยหลี่ก็รีบชิงตอบแทนด้วยน้ำเสียงภูมิใจ“จะเหลืออะไรล่ะหวังเจี๋ย น้องเขยข้าคนนี้เก่งกาจในงานราชสำนักก็จริง แต่พออยู่ต่อหน้าน้องสาวข้า เขาก็เป็นเพียงบุรุษที่เชื่อฟังภรรยาอย่างที่สุดคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”หลี่หานสือหัวเราะเบาๆ ไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อย เขาเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น“ข้าเป็นผู้นำ มีบรรดาศักดิ์ซื่อจื่อออกไปสั่งการคนนอกบ้านได้มากมาย แต่นั่นก็เพียงแค่นอกบ้านเท่า

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 129 สัญญารัก (18+)

    หลี่หานสือค่อยๆ ประคองร่างระหงของเสิ่นอวี๋ซินให้นั่งลงบนขอบเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาของเขาที่ทอดมองนางในยามนี้ไม่มีความเคร่งขรึมของขุนนางหลงเหลืออยู่ มีเพียงความรักที่ลึกซึ้งและปรารถนาที่จะปกป้องดูแลสตรีตรงหน้าไปชั่วชีวิตเขานั่งลงเคียงข้างพลางเชยคางนางขึ้นช้าๆ เพื่อสบตากับดวงตากลมโตที่ไหวระริกด้วยความประหม่า“ฮูหยิน ข้าจะถนอมเจ้าให้มากที่สุด”คำพูดนั้นอ่อนโยนจนใจของเสิ่นอวี๋ซินเริ่มคลายความกังวล นางค่อยๆ หลับตาลงเมื่อใบหน้าคมสันโน้มเข้ามาใกล้ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ที่ปลายจมูกริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบาในคราแรก เป็นจูบที่นุ่มนวลและวาบหวาม ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นสัมผัสจากปลายลิ้นที่ไล้เลียกลีบปากอย่างอ่อนหวานทำให้เจ้าสาววัยสิบแปดรู้สึกราวกับร่างกายกำลังละลาย นางเผลอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย เปิดทางให้เขาได้เข้าไปชิมความหวานล้ำภายในอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นรสชาติของสุรามงคลที่หลงเหลืออยู่ที่ปลายลิ้นของทั้งคู่ทำให้อารมณ์รักเริ่มคุกรุ่น กลิ่นกายที่เจือกลิ่นสุราของเ

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 44 ความทะเยอทะยาน

    อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ถูกโจรป่าก่อกวนระหว่างการเดินทางทำให้กำหนดการล่าล้า ในที่สุดขบวนคุ้มกันของสำนักสกุลหลินเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหนานจิงอย่างยิ่งใหญ่หลินเมิ่งยวนในชุดนักรบสีเข้มดูองอาจสง่างามจนเป็นที่สะดุดตาของชาวเมือง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ปลดอานม้าพักผ่อน บ่าวรับใช้จากจวนที่พักชั

    last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-23
  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 33 บุตรีนายอำเภอ

    ขบวนเดินทางรอนแรมมาจนถึงเมืองหนานจิงอันรุ่งเรือง หลี่หานสือและเสิ่นอี้หลุนเข้าพักที่จวนของนายอำเภอหนานจิงเพื่อเตรียมตัวเริ่มภารกิจตรวจสอบสำนักศึกษา ทันทีที่ขบวนหยุดลง สือฉ่ายหรงบุตรสาวเพียงคนเดียวของนายอำเภอสือก็ก้าวออกมาต้อนรับพร้อมกับบ่าวไพร่นางเยื้องย่างด้วยท่าทางแช่มช้อย อาภรณ์สีชมพูก

    last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-21
  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 35 ขอความช่วยเหลือ

    เมื่อคำขอที่จะฝากจดหมายไปยังสกุลเสิ่นถูกปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา หลี่หานสือไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แต่กลับพูดกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ยกตนข่มผู้อื่น“ใต้เท้าเสิ่น ท่านก็รู้ ต่อให้ท่านไม่รับฝาก ข้าก็มีวิธีส่งจดหมายถึงมือนางได้อยู่ดี องครักษ์เงาของข้าทำงานว่องไวนัก แต่หากข้าส่งไปโดยตรงแล้วบ่าว

    last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-21
  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 31 กล่องขนมแสนหวาน

    ยามเช้าวันเดินทางหน้าจวนสกุลเสิ่น บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของขบวนเดินทาง หลี่หานสือในอาภรณ์รัดกุมสีเข้มดูสง่างามนั่งรถม้าประจำจวนเฉิงโหวมาหยุดที่หน้าประตูใหญ่ เพื่อรับเสิ่นอี้หลุนตามที่นัดหมายกันไว้เกวียนสัมภาระของสกุลเสิ่นที่บรรจุข้าวของจำเป็นถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบพร้อมบ่าวไ

    last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-21
Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status