ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เช้าวันปักปิ่นมาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่คึกคักไปทั่วทั้งถนนหน้าเรือนสกุลเสิ่น รถม้าจากตระกูลสูงศักดิ์จอดเรียงราย บ่าวรับใช้ต่างวิ่งออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างไม่ขาดสาย

รถม้าจากจวนเฉิงโหวสกุลหลี่มาจอดเทียบ หลี่หานสือก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบฉายแวววุ่นวายใจอย่างปิดไม่มิด แม้จะไร้ซึ่งเทียบเชิญในมือ แต่ทิฐิและอาการอยู่ไม่สุขตลอดทั้งคืนทำให้เขาไม่อาจทนรั้งอยู่แต่ในจวนได้อีกต่อไป

เขาเดินตรงไปยังประตูใหญ่ด้วยท่วงท่าองอาจ พลางส่งสัญญาณให้อินเหยานำกล่องของขวัญล้ำค่าออกมามอบให้บ่าวรับใช้หน้าจวน

“จวนเฉิงโหวได้รับข่าวงานมงคล จึงมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณหนูเสิ่น” น้ำเสียงของเขาดูนิ่งขรึมทว่าแฝงด้วยกระแสความกดดัน

บ่าวรับใช้สกุลเสิ่นมองหน้ากันอย่างประลักประเลื่อ ด้วยรู้ดีว่าคุณหนูของตนมิได้ส่งเทียบเชิญไปที่จวนโหว แต่ด้วยฐานะของหลี่หานสือที่สูงส่งเกินกว่าจะปฏิเสธได้ จึงต้องจำใจเชิญเขาเข้าไปในงาน

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงพิธี หลี่หานสือพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนกับว่าการมาเรือนสกุลเสิ่นนี้จะทำให้เขาตื่นเต้นกว่าที่เขาคิดเอาไว้

เขาทักทายเสิ่นอี้หลุน บุตรชายคนโตของสกุลเสิ่น ที่สอบได้ตำแหน่งขุนนางระดับล่างในกรมพิธีการ สังกัดเดียวกับตน

“ข้าเสียมารยาทแล้วที่มาโดยไม่มีเทียบเชิญ”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หลี่ซื่อจื่อมาเยือนด้วยตนเอง สกุลเสิ่นรู้สึกเป็นเกียรติมากกว่า” เสิ่นอี้หลุนต้อนรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

และในตอนนั้นเอง เสียงดนตรีบรรเลงที่รื่นเริงพลันแปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองที่นุ่มนวลขึ้น ม่านมุกหลังห้องโถงค่อยๆ ถูกเลิกขึ้น ร่างระหงในชุดสีแดงเพลิงที่ปักด้วยดิ้นทองคำลายหงส์เยื้องกรายออกมาอย่างช้าๆ

ผมที่เคยมัดมวยไว้ด้ายบนทั้งสองข้าถูกรวยขึ้นไว้กลางศีรษะ ปล่อยผมด้านหลังให้ยาวสลวย ปอยผมด้านหน้ารับกับใบหน้าที่อ่อนหวาน การแต่งหน้าที่อ่อนหวานของนาง ทำให้บุรุษในงานมองจนตาค้างเลยทีเดียว

หลี่หานสือก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน แม้จะรู้ว่านางงดงาม แต่ก็ไม่คิดว่าแต่งตัวเป็นสตรีเต็มวัยแล้วจะงดงามล่มเมืองถึงเพียงนี้

เสิ่นอวี๋ซินในวันนี้หาใช่เด็กสาวที่เคยวิ่งตามเขาด้วยท่าทางงุ่มง่ามอีกต่อไป ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต หางตาที่ปัดชาดสีแดงบางเบาทำให้ดวงตาคู่นั้นดูโฉบเฉี่ยวและลึกลับ ผิวพรรณของนางนวลเนียนประดุจหยก ขาวราวน้ำนมแพะ ท่วงท่าการเดินแต่ละก้าวนั้นสง่างาม สูงส่ง และดูนิ่งสงบจนเขารู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า

‘นี่คือนางจริงๆ หรือ’ หลี่หานสือคิดในใจอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความงามล่มเมืองที่เขาเคยปรามาสว่านางยังเด็กเกินไป บัดนี้กลับเปล่งประกายเจิดจ้าจนเขาแทบไม่อาจละสายตาได้

เสิ่นอวี๋ซินหยุดยืนอยู่กลางโถงพิธี นางเยื้องกรายคารวะบิดามารดาด้วยท่าทีอ่อนช้อย ก่อนที่สายตาของนางจะกวาดมองแขกเหรื่อในงาน และในที่สุด สายตาของนางก็มาหยุดอยู่ที่หลี่หานสือ แขกที่นางไม่ได้รับเชิญช่างกล้ามาปรากฎตัวในบงานสำคัญของนาง

หัวใจของชายหนุ่มพองโตขึ้นวูบหนึ่ง เขาเผลอยืดตัวขึ้นและเตรียมจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ด้วยคิดว่านางคงจะดีใจจนเนื้อเต้นที่เห็นเขามาปรากฏตัวที่นี่

ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่เพียงแค่นั้น

สายตาที่เสิ่นอวี๋ซินมองเขามันช่างว่างเปล่าเสียจนเขารู้สึกหนาวเยือกเข้าไปถึงกระดูก มันไม่มีความโหยหา ไม่มีแววตาตัดพ้อรำคาญใจ และไม่มีประกายแห่งความรักที่เขาเคยคุ้นชินเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

นางมองเขาประดุจมองธาตุอากาศ หรือไม่ก็มองเป็นเพียงแขกผู้หนึ่งที่มาร่วมงานตามมารยาทเท่านั้น

เมื่อเขากำลังจะเดินเข้าไปทักทายนางเป็นการส่วนตัว ก็ถูกเสิ่นอี้หลุนเรียกให้นั่งร่วมดื่มสุราด้วยกัน เขาจึงทำได้เพียงส่งยิ้มให้แก่นาง นางไม่แม้แต่จะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทายตามมารยาทกุลสตรี แต่กลับเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็วเพื่อสนทนากับผู้อื่นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างอ่อนหวานล

ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าทำให้หลี่หานสือหน้ามืดบอด มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อ ความเงียบงันในแววตาของนางกรีดแทงหัวใจเขาได้รุนแรงยิ่งกว่าคำด่าทอที่เขาเคยให้ไปเสียอีก

‘เจ้ากล้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ได้อย่างไรเสิ่นอวี๋ซิน’ เขากู่ร้องในใจด้วยความเดือดดาลที่ปนเปไปกับความเจ็บปวดที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต

“เรื่องที่น้องสาวข้าตามรบกวนซื่อจื่อ หลังจากนี้ไปทางสกุลเสิ่นเราจะดูแลและอบรมนางให้ดี” เสิ่นอี้หลุนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กังวลในใจ เข้าใจว่าที่เขามาวันนี้อาจมีจุดประสงค์อื่นนอกจากมาแสดงความยินดี

“ข้าไม่ถือสานาง” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ สายตาไม่มองคนพูด หากแต่มองไปทางคนสำคัญของงานแทน

“เช่นนั้นก็ขอบคุณซื่อจื่อที่ไม่ถือสา”

หลี่หานสือไม่กล่าวตอบ ราวกับว่าจดจ่อกับสิ่งที่น่าสวนใจกว่า แววตายังคงมองไปที่เสิ่นอวี๋ซินด้วยความใจหาย

************************