LOGINแค่เพราะไม่อยากแต่งงานกัน พวกเขากลับทำร้ายข้าปางตายได้ขนาดนี้ หากสวรรค์ยังคงเห็นใจข้าบ้าง ขอให้ข้ายังมีชีวิตอยู่และได้กลับไปแก้แค้นพวกเขาในชาตินี้ด้วยเถิด นี่เป็นความปรารถนาของร่างบางที่ถูกตัดเอ็นมือเอ็นเท้าและยังถูกยาพิษร้ายทำให้พลังปราณที่สั่งสมมาสลายหายไปจนกลายเป็นคนไร้ค่า นางกำลังลอยละลิ่วลงสู่หุบเหวลึกที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน เพราะความเชื่อใจผู้ที่หมั้นกันมาตั้งแต่ยังเด็ก นางยังจำได้ดีถึงเสียงกระซิบของลูกพี่ลูกน้องว่าใครเป็นคนฆ่าแม่ของนางเมื่อหลายปีก่อนขณะที่ลูกพี่ลูกน้องกำลังยัดยาพิษทั้งขวดเข้าปากของนาง ร่างกายที่ทั้งถูกพิษและถูกตัดเส้นเอ็นซึ่งกำลังลอยละล่องลงไปอย่างสิ้นหวังอยู่นั้น กลับไปตกอยู่ที่ชะง่อนผาซึ่งมีหญ้าขึ้นสูงอยู่พอดี โชคดีที่ไม่ใช่หัวนางที่ตกลงไปก่อน แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายของนางก็เจ็บปวดมากจนน้ำตาเล็ดออกมาอย่างอดไม่ได้
View Moreอวี้จิ้งเต๋อ มหาเสนาบดีแคว้นจิ้นมีบุตรชายสองคน บุตรชายคนแรกนั้นเก่งกาจและมีธาตุสายฟ้ากับธาตุทองที่แข็งแกร่งกว่าบุตรชายคนรองซึ่งมีเพียงธาตุทองกับธาตุดินเท่านั้น ทำให้อวี้จิ้งเต๋อเคี่ยวกรำและเอาใจใส่อวี้อันมากกว่า เมื่อถึงวัยแต่งงานของอวี้อัน เขาขอร้องพ่อให้ได้แต่งกับจิวเหลียนที่เขาชอบพอมาตั้งแต่ยังเด็ก นางยังเป็นถึงบุตรีของเสนาบดีคลังอย่างจิวเซี่ยนหยางด้วย ทั้งสองรักกันมากและอวี้อันสัญญาว่าจะไม่มีฮูหยินรองหรืออนุให้นางช้ำใจ ซึ่งอวี้อันก็สามารถทำได้ตามสัญญา พวกเขามีบุตรสาวหนึ่งคนคืออวี้เสวี่ยหรงที่มีพรสวรรค์ราวฟ้าประทาน เพราะนางเกิดมาก็มีธาตุไม้ สายฟ้า ทองและน้ำมาด้วย นั่นยิ่งทำให้อวี้จิ้งเต๋อรักหลานสาวคนนี้มากขึ้นไปอีก ส่วนบ้านรองอย่างอวี้จ้งหลิงที่มีทั้งฮูหยินเอกอย่างชัวหยวนกับฮูหยินรองอย่างสวีซืออิงนั้นไม่ได้รับความสนใจสักเท่าไหร่ ขนาดสวีซืออิงที่ให้กำเนิดหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลอวี้ อวี้จิ้งเต๋อก็ไม่คิดจะปล่อยมือจากหลานสาวผู้มีพรสวรรค์อย่างอวี้เสวี่ยหรง เขาเป็นคนสอนวิชานางด้วยตนเองก่อนเพื่อหวังว่าหลานสาวจะมีชื่อเสียงและสามารถส่งเสริมตระกูลอวี้ในอนาคตได้
จวนเตียอันโหวเมื่อทราบว่าหลานสาวของอวี้จิ้งเต๋อมีพรสวรรค์สูงส่งตั้งแต่เกิดก็รีบสั่งให้ซือหมิงซวง ฮูหยินเอกของบุตรชายคนเดียวของตนเองรีบไปสู่ขอเอาไว้เสียแต่เนิ่น ๆ เพราะไม่เช่นนั้นอาจถูกตระกูลอื่นแย่งตัวนางไปได้ หลายปีมานี้จวนเตียอันโหวไม่ค่อยมีอำนาจมากเท่ากับเมื่อก่อนแล้ว เขาจึงจำเป็นต้องหาคนมาช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับจวนโหวเพิ่มมากขึ้นอย่างเด็กหญิงจากตระกูลอวี้ผู้นั้น ซือหมิงซวงเองก็คิดอยากให้ลูกชายได้ฮูหยินดี ๆ เช่นกันจึงตกลงโดยดีและรีบนำหนังสือหมั้นไปยังจวนของมหาเสนาบดีอวี้จิ้งเต๋อ จิวเหลียนกับอวี้อันที่กำลังดูแลอวี้เสวี่ยหรงซึ่งอายุเพียงไม่กี่วันคิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาขอหมั้นเร็วขนาดนี้ นางมองไปยังพ่อสามีแล้วเห็นว่าเขาพยักหน้าให้พวกนางรับเอาไว้ จิวเหลียนกับอวี้อันจึงรับมาอย่างไม่เต็มใจนัก พวกเขารู้ดีว่าการหมั้นหมายตอนเด็กอาจไม่ได้ดีอย่างตอนที่ได้ศึกษาดูใจกันในตอนโตเหมือนกับพวกเขาสองคน แต่พวกเขาเองก็รู้ถึงความคิดของอวี้จิ้งเต๋อดีว่าอยากมีความสัมพันธ์กับจวนโหวจึงต้องยอมรับหมั้นในครั้งนี้
ก่อนแต่งงานสามวัน
อวี้เสวี่ยหรงได้รับจดหมายจากเตียเจิ้งต้าวคู่หมั้นเรื่องตกลงว่าจะหาวิธีไม่ให้งานแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้น เพราะพวกเขาสองคนไม่ได้พึงใจกันแต่แรก อวี้เสวี่ยหรงหลงเชื่อคำพูดของเตียเจิ้งต้าวที่บอกนางให้แอบออกมายามค่ำคืน เพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่สงสัยว่าพวกเขามีเรื่องอะไรกัน อวี้เสวี่ยหรงเองก็กลัวว่าพวกผู้ใหญ่จะคัดค้านเรื่องที่พวกเขาจะยกเลิกงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึงจึงแอบออกจากจวนทางประตูด้านหลัง
คนของจวนโหวที่เตียเจิ้งต้าวรออยู่ด้านนอกรีบเข้าไปจับตัวอวี้เสวี่ยหรงแล้วทำให้นางสลบไปทันที จากนั้นจึงพาตัวนางออกจากเมืองหลวงอย่างลับ ๆ พวกเขาได้เตรียมการเอาไว้ด้านนอกกำแพงเมืองนานแล้ว รอแค่พาคนออกจากเมืองหลวง
“เจ้าคิดว่าทำแบบนี้จะดีแน่หรือ หากตระกูลอวี้รู้เข้า พวกเราตายแน่” หนึ่งในคนที่มาจับอวี้เสวี่ยหรงเอ่ยขึ้นอย่างหวาดกลัว
“เจ้าจะกลัวอะไร ในเมื่อคุณชายวางแผนไว้ดีแล้ว รีบไปกัน” อีกคนเอ่ยขึ้น
“ท่านพี่แน่ใจนะว่าจะตัดใจจัดการนางได้ลงน่ะ ใบหน้านางสวยกว่าข้าอีก” อวี้เหมยที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเตียเจิ้งต้าวกล่าวอย่างออดอ้อน นางกับเขาลอบมีสัมพันธ์กันมานานแล้วและทั้งสองอยากแต่งงานกันมากกว่า
“เจ้าจะกังวลอะไรนักเล่า ในใจพี่มีแต่เจ้า เจ้าก็น่าจะรู้” เตียเจิ้งต้าวลูบคลำไปตามเนื้อตัวอวบอิ่มของอวี้เหมยอย่างอดไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องสำคัญต้องทำ เขาคงพานางไปขึ้นสวรรค์ในสถานที่ประจำนอกเมืองหลวงนานแล้ว เรือนหลังนั้นไม่มีใครหาพบได้ง่าย ๆ เพราะเตียเจิ้งต้าวสั่งคนของตนเองไปซื้อที่ดินและสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือคนของเขาเอง
เมื่อคนที่จับตัวอวี้เสวี่ยหรงมาถึง อวี้เหมยจำต้องลงจากตักของเตียเจิ้งต้าวแล้วไปนั่งดี ๆ ส่วนอวี้เสวี่ยหรงถูกจับให้นอนอยู่บนพื้นรถม้า จากนั้นคนขับรถม้าก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายทางของพวกเขาห่างจากเมืองหลวงมากพอสมควร สถานที่นั้นกว่าคนของเตียเจิ้งต้าวจะหาพบก็ใช้เวลานานกว่าจะพบที่ที่เหมาะสม เพราะพวกเขากลัวว่าจะกลับเข้าเมืองหลวงไม่ทันก่อนวันพรุ่งนี้เพื่ออำพรางว่าทั้งสองไม่มีใครออกจากจวนกันเลยสักคน
กลางดึกต่อมา ในที่สุดรถม้าก็จอดอยู่ใกล้หน้าผาแห่งหนึ่ง พวกเขาพาร่างของอวี้เสวี่ยหรงลงมาจากรถม้าแล้วให้นางคุกเข่าเอาไว้ ด้วยคนของจวนโหวมีพลังมากกว่านางและยังจับแขนขานางเอาไว้อย่างแน่นหนา อวี้เสวี่ยหรงจึงไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย นางได้แต่มองใบหน้าเตียเจิ้งต้าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ อีกทั้งคนข้างกายของเขายังเป็นลูกพี่ลูกน้องของนางที่ยืนยิ้มเยาะอยู่อย่างคาดไม่ถึง อวี้เสวี่ยหรงไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะสนิทกันปานนี้
“เหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้เล่า ไหนเจ้าบอกว่าเราจะยุติการแต่งงานด้วยวิธีการดีที่สุดสำหรับทั้งสองตระกูล” อวี้เสวี่ยหรงที่ถูกทำให้ฟื้นถามเตียเจิ้งต้าวด้วยความไม่เข้าใจจริง ๆ นางกับเขาไม่เคยบาดหมางกันมาก่อน
“ฮึ! เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสจะยอมให้ยกเลิกได้ง่าย ๆ หรืออย่างไร มีเพียงการที่เจ้าหายไปกับชู้เท่านั้นแหละที่จะทำให้ข้าสามารถแต่งงานกับอวี้เหมยได้อย่างถูกต้องตามธรรมเนียม” เตียเจิ้งต้าวไม่กลัวว่าอวี้เสวี่ยหรงจะมีชีวิตรอดกลับไปบอกใครได้ เพราะหน้าผาแห่งนี้ลึกจนมองไม่เห็นแม้แต่ก้นเหวเสียด้วยซ้ำไป
“เจ้าไม่กลัวว่าพ่อข้าจะเอาเรื่องเจ้าหรืออย่างไร” อวี้เสวี่ยหรงเชื่อใจอวี้อันมากว่าพ่อของนางจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
“ชิ! ถึงแม่ทัพอวี้จะสงสัยแล้วจะทำอันใดได้ในเมื่อหาศพของเจ้าไม่พบ” เตียเจิ้งต้าวกล่าวด้วยสีหน้าดูถูก เขาวางแผนการในวันนี้มาเป็นอย่างดี แถมยังให้คนปลอมเป็นตนเองกับอวี้เหมยเพื่อรับรองว่าตนเองอยู่ในเรือน
อวี้เสวี่ยหรงคิดไม่ถึงว่าเตียเจิ้งต้าวจะกล้าวางแผนทำร้ายนางแบบนี้ หากไม่ใช่ว่าคนสนิทของเขายืนยันว่านายน้อยอยากคุยเรื่องยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้จริง ๆ นางคงไม่คิดจะออกจากจวนคนเดียวแบบนี้เป็นแน่ แต่ถึงนางจะคิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้วจริง ๆ แค่จะขยับร่างกายนางยังทำไม่ได้เลย“ท่านพี่ ตัดเอ็นมือ เอ็นเท้านางให้ข้าทีนะเจ้าคะ ข้าหมั่นไส้นางมานานแล้ว ท่านปู่มีแต่คอยสอนวรยุทธให้กับนางโดยไม่สนใจข้าสักนิด ข้าอยากรู้นักว่าหากนางกลายเป็นคนพิการไปแล้วจะเป็นอย่างไร” อวี้เหมยหันไปอ้อน
“ได้สิ พวกเจ้าตัดตามที่คุณหนูบอกเสีย” เตียเจิ้งต้าวหันไปสั่งคนของตน
อวี้เสวี่ยหรงที่ถูกตัดกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน ตอนนี้มือและเท้าของนางไร้ความรู้สึกไปเสียแล้ว ยังดีที่ที่นี่เป็นป่าลึกจึงไม่มีคนได้ยินเสียงของอวี้เสวี่ยหรง อวี้เหมยที่เตรียมยาพิษมาด้วยเห็นอวี้เสวี่ยหรงเป็นเช่นนั้นก็รีบนำขวดกระเบื้องยาพิษกรอกเข้าปากไปอย่างรวดเร็วพร้อมกระซิบข้างหูอวี้เสวี่ยหรงว่าคนที่ฆ่าแม่ของนางใครเป็นคนลงมือทำเรื่องนี้“เจ้าช่างเลวทรามต่ำช้านัก เจ้าเอาสิ่งใดให้ข้ากิน” อวี้เสวี่ยหรงกัดฟันพูด
“ก็แค่ยาที่ทำให้เจ้าสูญเสียลมปราณทั้งหมดอย่างไรเล่า ท่านพี่ เลิกเสียเวลากับนางดีกว่าเจ้าค่ะ ข้ายังอยากปรนนิบัติท่านอยู่นะ” อวี้เหมยหันไปเกาะแขนของเตียเจิ้งต้าวพร้อมกับเอาหน้าอกถูไถไปมาจนเตียเจิ้งต้าวแทบทนไม่ไหวที่จะพากันไปหาความสุข เขาสั่งคนของตนให้โยนอวี้เสวี่ยหรงลงเหวไป
“เจ้ากล้าทำเช่นนี้กับข้าซึ่งเป็นพี่สาวเจ้าได้อย่างไรอวี้เหมย” อวี้เสวี่ยหรงกล่าวอย่างเคียดแค้นที่ถูกลูกพี่ลูกน้องลูกสาวของอารองทำร้าย
“ชิ! ข้าเกลียดเจ้ามานานแล้วไม่รู้หรือไร อีกอย่างพี่เตียก็ไม่ได้ชอบเจ้าสักหน่อยนี่นา แล้วเจ้ามีสิทธิ์อันใดจะมาแต่งงานกับเขา ข้ามีหรือจะยอมให้เจ้าได้อยู่กับคนที่ข้ารักน่ะ” อวี้เหมยเปิดเผยความในใจออกมาอย่างอดไม่ได้ สายตาดุร้ายของอวี้เหมยแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป
“น้องอวี้เหมยอย่าโกรธเลย ถึงอย่างไรอีกไม่กี่วันพวกเราก็จะได้แต่งงานกันแล้วนะ พวกเราไม่ต้องเสียเวลากับคนใกล้ตายอย่างนางหรอกน่า” เตียเจิ้งต้าวคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าตอนที่อวี้เหมยแสดงสายตาดุร้ายออกมาก็ดูน่ากลัวไม่ใช่เล่นราวกับคนละคนจากเมื่อครู่ จากนั้นเตียเจิ้งต้าวก็สั่งคนของเขาอีกครั้งว่าให้รีบทิ้งร่างของอวี้เสวี่ยหรงลงไปที่ก้นเหวเสียที เขาไม่อยากเสียเวลาอีก
อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็
อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่
หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง
หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ





