تسجيل الدخول
หลังจากที่อีฟตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ เพราะไม่อยากรับรู้เรื่องผิดศีลธรรมระหว่างพี่ชายแท้ๆ กับแม่เลี้ยง ที่แอบเล่นชู้กันลับหลังพ่อของเธอ
เธอต้องเก็บงำเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ด้วยคำขอร้องอ้อนวอนจากพี่ชายกับแม่เลี้ยง แต่เหตุผลที่สำคัญเลยคือเธอไม่อยากให้คนเป็นพ่อเสียใจ และด้วยอะไรอีกหลายๆ เหตุผล แต่ด้วยทนที่จะรับรู้ไม่ไหวแล้ว เพราะทั้งพี่ชายและแม่เลี้ยงไม่เคยคิดที่จะหยุดความสัมพันธ์ เธอจึงตัดสินใจไปจากบ้านหลังนี้ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาบ้านหลังนี้ในรอบสามเดือน เพราะคนเป็นพ่อโทรศัพท์ให้กลับมาหาบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้บอกว่าจะมาวันนี้ และคิดว่าจะอยู่ค้างสักคืน
อีฟยืนมองบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้สองชั้น บ้านหลังเล็กในพื้นที่ไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่ก็น่าอยู่ไม่น้อยเพราะมีต้นไม้ใหญ่อย่างต้นมะม่วงที่คอยให้ร่มเงาปลูกอยู่หน้าบ้าน แต่ปกติจะมีต้นไม้เยอะกว่านี้ จำพวกผักสวนครัวที่คนเป็นพ่อมักปลูกไว้ ดวงตาคู่สวยมองไปยังแปลงดินว่างเปล่าซึ่งเป็นแปลงที่ก่อขึ้นมาจากอิฐบล็อกง่ายๆ ข้างรั้ว แล้วยังมีกระถางหลายกระถางวางเรียงรายกันอยู่แถวนั้นด้วย โดยปกติจะมีผักสวนครัวหลากชนิดอยู่เต็มแปลง แต่บัดนี้มีเพียงซากพืชที่แห้งตายคาแปลง คากระถาง
อีฟเดินเข้ามาในบ้าน กวาดตามองไปรอบๆ แค่ครั้งเดียวก็มองได้ทั่ว เพราะบ้านหลังนี้ค่อนข้างเล็กแต่ไม่คับแคบจนดูน่าอึดอัด เพราะห้องถูกกั้นไว้เป็นสัดเป็นส่วนแยกกันระหว่างส่วนรับแขกของบ้านกับห้องครัว ซึ่งความจริงแล้วบริเวณที่เธอยืนอยู่ก็ไม่นับเป็นห้องรับแขกเท่าไรนักเพราะมีแค่โต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งวางไว้ตรงกลาง มีตู้หนังสือตั้งไว้ด้านหนึ่ง อีกด้านเป็นตู้วางทีวี หน้าต่างทุกบานถูกเปิดออกเพื่อรับลม
"ทำไมวันนี้บ้านเงียบจัง" อีฟพึมพำกับตัวเอง ปกติเวลานี้พ่อของเธอจะต้องมาปูที่นอนปิคนิคนอนดูทีวีอยู่ตรงนี้ ใบหน้าสวยแหงนมองทางเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ขาเรียวยาวก้าวเดินขึ้นบันไดทีละก้าว ทีละก้าวอย่างมั่นคง
"อื้มมม...ผะ...ผัวขา...อ๊าส์...เสียว...เมียเสียว...อ๊าส์...เมียจะแตก...แตก...แตกแล้ว...อ๊ายยยยยย"
ทันทีที่ขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน อีฟก็ได้ยินเสียงร้องครวญครางอันเบาหวิวของแม่เลี้ยง พี่ชายกับแม่เลี้ยงกำลังเล่นชู้กันอีกแล้วสินะ แล้วพ่อของเธอล่ะ? สายตาคู่สวยจ้องมองไปยังประตูต้นทางของเสียงสยิวนั้น ...ห้องนอนของพ่อ
"โอ๊ยยยย อาร์ทไม่ไหวแล้ว อยากยัดแล้ว เมียอ้ากว้างๆ ผัวอยากยัดเมีย"
"พี่อาร์ท?" ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อได้ยินน้ำเสียงแหบพร่าของพี่ชายในห้องนอนของพ่อ 'นี่กล้าเข้าไปเล่นชู้กันในห้องนอนของพ่อเลยเหรอ'
"เมียก็อยากเหมือนกัน...เข้ามาเลย ผัวขา...อื้ออออ...อ๊าส์...เมียเสียว...เสียวทั้งบนทั้งล่างเลย...ซี๊ดดด"
น้ำเสียงกระสันซ่านของแม่เลี้ยงร่านสวาทก็ตามมาติดๆ ขาเรียวค่อยๆ ก้าวไปยังประตูห้องนอนของพ่อ
"อาร์ทขา...แรงอีก...อ๊ะ...อ๊ะ...เอาเมียแรงๆ...แรงอีก...ผัวขา...เจตขา...ดูดนมเมียแรงๆ...ซี๊ดดด...อ๊าส์...ผัวขา"
"ไวๆ เลยอาร์ท พ่ออยากเอาเมียพ่อแล้ว...อื้มมม...จ๊วบ...จ๊วบ"
อีฟเดินไปใกล้ประตูก่อนจะแนบใบหน้าเงี่ยหูฟังเหตุการณ์ในห้องนอน แล้วก็เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ เมื่อได้ยินชื่อของคนเป็นพ่อ และตอกย้ำด้วยเสียงของพ่อ พ่อกับพี่ชายของเธอมีอะไรกับผู้หญิงคนเดียวกัน มิหนำซ้ำยังเสพสมผู้หญิงคนเดียวพร้อมกัน นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ในครอบครัวตัวเองด้วย
ดวงตาของเธอแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยวูบไหว มือบางยื่นไปจับลูกบิดประตู เปิดมันอย่างเบามือที่สุด ภาพที่เห็นตรงหน้ายิ่งตอกย้ำสิ่งที่ได้ยิน พี่ชายของเธอกำลังกระแทกกระทั้นตัวตนเข้าออกในตัวผู้หญิงร่านสวาท ส่วนพ่อของเธอก็กำลังมัวเมากับเนื้อนม มีมือของผู้หญิงคนนั้นกำรอบแกนกายทำหน้าที่ปรนเปรอคนเป็นพ่ออีกที เสียงร้องครวญคราง เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ดังก้องในโสตประสาท เธอปิดประตูลงอย่างเบามือด้วยมือที่สั่นเทา เช่นเดียวกับแข้งขาของเธอที่ก้าวลงบันไดในแต่ละก้าวด้วยความยากเย็นแสนเข็ญ อ่อนแรงจนแทบจะก้าวขาไม่ออก
ร่างบางเดินมาถึงหน้าประตูบ้านก็จำต้องทิ้งตัวนั่งลงด้วยอ่อนแรงเต็มทน ยกมือขึ้นปิดปากทันที ใบหน้าของเธอแสดงความเจ็บปวดที่สุด ดวงตาที่เปื้อนน้ำใส แก้มที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา หัวใจที่แตกยับ พังสลายไม่มีชิ้นดี รับไม่ได้กับสิ่งที่ตนได้ยินเต็มสองหู ได้เห็นเต็มสองตา
อีฟสะอื้นจนตัวโยน ก่อนจะค่อยๆ ลุกยืนขึ้นตั้งหลักใช้มือค้ำยันกำแพงบ้านเอาไว้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปาดเช็ดคราบน้ำตาออกจากพวงแก้มนวล ก้าวเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ ...เธอจะไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้อีก
เมี๊ยววววว เมี๊ยววววววว"อัญชัน ดูนั่น" อรัญชี้ให้อัญชันดูเจ้าลูกแมวสีขาวสะอาดที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ส่วนรั้วโรงเรียนบริเวณสนามเด็กเล่นในช่วงเวลาเลิกเรียนขณะรอพี่น้องคนอื่นๆ และรอติว เตอร์ มารับกลับบ้าน เจ้าลูกแมวส่งเสียงร้องราวกับหวาดกลัวโลกกว้าง"จริงด้วย อรัญไปดูกัน" อัญชันวิ่งไปหาเจ้าลูกแมวสีขาวทันที"เมี๊ยวๆ" อรัญ อัญชัน นั่งยองๆ ยื่นมือไปข้างหน้ากวักมือเรียกเจ้าลูกแมว"ออกมาหาอัญชันมา อัญชันไม่ทำอะไรหรอก" อัญชันร้องเรียกเจ้าลูกแมวที่ถอยหนีด้วยอาการหวาดกลัว"กลัวเหรอ? ไม่ต้องกลัว อรัญหล่อแล้วก็ใจดีด้วย ออกมาม่ะ เมี๊ยวๆ""หรือว่าหิว อัญชันมีขนมนะ รอแป๊บหนึ่ง" อัญชันวิ่งไปหยิบขนมในกระเป๋านักเรียนของตัวเอง"อัญชัน แมวไม่กินคุกกี้" อรัญว่าเมื่ออัญชันหยิบกล่องคุกกี้ออกมา"งั้นเอาทาโร่ไหม" อัญชันวิ่งเอากล่องคุกกี้ไปเก็บ แล้วหยิบขนมปลาเส้นออกมา"ได้ๆ" อรัญพยักหน้าหงึกหงัก"มากินมา อร่อยนะ เมี๊ยวๆ" อัญชันเอาที่ปิดปากถุงขนมออกหยิบขนมปลาเส้นยื่นให้เจ้าลูกแมว แต่มันก็ยิ่งถอยหนีอย่างหวาดกลัว"อรัญกินให้ดู...อร่อย" อรัญหยิบขนมใส่ปากตัวเองกินเป็นตัวอย่างให้เจ้าลูกแมวดู"อัญชันกินให้ดูด้วย...อร
"เอิงเอยไปไหน" ปัณณ์อุ้มอัญชันที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วลงมาข้างล่างเพื่อจัดการปัญหาระหว่างลูกสาวทั้งสอง พบกับเตอร์ที่กำลังเดินสวนขึ้นบันไดมา"อยู่บ้านนู้นครับ""แล้วพี่ติวล่ะ" อีฟถาม เพราะปกติทั้งคู่ต้องขึ้นมาหาเด็กๆ พร้อมกัน"พาส้มส้มไปโรงพยาบาลตัดขนครับ""ตัดขน?" อีฟหันมองหน้าอัญชัน พอจะรู้แล้วว่าทำไมเอิงเอยถึงตีอัญชัน"ครับ ส้มส้มโดนตัดหนวด ตัดขน ผมขอตัวไปดูคุณหนูไออุ่น โอบเอื้อ อรัญ ก่อนนะครับ" ปัณณ์พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันมาถามลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขน"อัญชันตัดขนส้มส้มเหรอครับ""อังชังเปิดร้างอังชังบาร์เบอร์ค่ะ อังชังเย่งกับฉ้มฉ้ม ฉ้มฉ้มเปงยูกค้า อังชังเปงคงตัด""อัญชันเอ้ย" ปัณณ์ อีฟ เอ่ยออกมาพร้อมกัน เดินไปนั่งที่โซฟาห้องรับแขก"กรรมของส้มส้มมันจริงๆ เอิงเอยโตพอรู้ประสา ก็มาเจออัญชันต่อ ส้มส้มก็อึด ทึก ทน จริงๆ""อัญชันจะเล่นตัดหนวดตัดขนส้มส้มไม่ได้นะครับ""ทำไมคะ ฉ้มฉ้มไม่เหงว่าเยย ฉ้มฉ้มย้องเมี๊ยวๆ หง่าว ตองอังชังถามว่าเย่งกังไหม""ส้มส้มมันก็ร้องแบบนี้ตลอดไหมคะอัญชัน""ไม่ค่ะ ถ้าฉ้มฉ้มไม่เย่ง ฉ้มฉ้มจะย้องเมี๊ยวๆ ม่ายหง่าว""เฮ้อ! อัญชันฟังพ่อนะครับ ส้มส้มเป็นแมว แล้วหนวดข
"พี่ปัณณ์ ทำไมให้ลูกนอนตอนเย็นล่ะ เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ยอมหลับยอมนอนกันพอดี" อีฟให้ปุณณ์กับนาวแวะมาส่งที่บริษัท พอเข้ามาในห้องทำงานของคนเป็นสามีก็พบลูกน้อยทั้งห้านอนเรียงรายอยู่บนโซฟาที่ถูกปรับพนักให้เอนลงไป ทั้งห้าออนอนแผ่หลาเหมือนคนหมดเรี่ยวหมดแรง มีติว เตอร์ นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ คอยชำเลืองมองเป็นระยะ"มานี่มา" ปัณณ์ยื่นมือไปหาร่างบางให้เดินเข้ามาหาตน"งานยังไม่เสร็จอีกเหรอ อีฟก็นึกว่าจะพาลูกไปเล่นสวนสนุกรอซะอีก" อีฟเดินมานั่งตักของคนตัวสูง วงแขนแข็งแรงโอบกระชับ ฝังจมูกโด่งลงบนแก้มนวล"ยัง ห้าออช่วยสร้างงาน ทุกคนเลยอดไปสวนสนุก""สร้างงาน?" อีฟเอียงคอถามด้วยความฉงนสงสัย ปัณณ์จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง"...........ก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น และคาดว่าคงจะหลับกันยันเช้า""โธ่...ห้าออของแม่ พี่ปัณณ์อ่ะแกล้งลูก" อีฟมองลูกน้อยทั้งห้าด้วยความสงสาร เอ่ยว่าคนเป็นสามีอย่างไม่จริงจังนัก"พี่ไม่ได้แกล้ง พี่อยากให้ลูกมีความรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป แล้วพี่ก็ภูมิใจในตัวลูกๆ ที่รู้จักการขอโทษเมื่อทำผิด""ก็ลูกยังเล็กอยู่""ก็ต้องสอนกันตั้งแต่เป็นเด็กนี่ละ""แล้วก่อนหลับได้กินอะไรกันหรือยัง""พี่สั่งอาห
"ยุงติว ยุงเตอร์ มาแย้ว" อัญชันส่งเสียงเรียกสองบอดี้การ์ดที่เปิดประตูเข้ามา ทั้งสองรีบจัดการงานที่ทำอยู่ให้แล้วเสร็จเมื่อเจ้านายหนุ่มโทรไปบอกว่าให้รีบกลับมาอยู่ดูแลเจ้านายตัวน้อยทั้งห้า"ทำอะไรกันอยู่ครับ วาดรูปกันนี่เอง" เตอร์เดินเข้าไปหานายน้อยทั้งห้าที่นอนคว่ำหน้ากระดิกขาไปมาบนพื้นพรมกับแผ่นกระดาษสีขาวที่มีรอยขีดเขียนเป็นรูปต่างๆ หลากหลายสีสัน ในมือแต่ละคนมีดินสอสี หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ อัญชัน"คุณหนูหิวกันหรือยังครับ ใกล้เที่ยงแล้ว ผมสั่งอาหารให้" ติวเหลือบมองนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสามสิบห้านาที"หิวครับ/หิวครับ/หิวค่ะ/หิวฮับ/หิวค่ะ" ห้าออตอบพร้อมเพรียง รีบลุกนั่งพลางลูบท้องตัวเองไปมา"แต่เปลี่ยนชุดก่อนได้ไหมฮับ อะยังไม่ไหวแย้ว" อรัญเริ่มรำคาญชุดที่ใส่ หัวหมูป่าก็เหวี่ยงกลิ้งไปอยู่ตรงโซฟา"อังชังก็ไม่ไหวเหมืองกัง อังชังย้อง" อัญชันรู้สึกอึดอัดและร้อนทั้งที่เปิดเครื่อง ปรับอากาศ ใบหน้าจิ้มลิ้มมีเม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม จมูกโด่งเล็ก และเหนือริมฝีปาก"ได้ครับ" เตอร์ตอบพร้อมกับยื่นมือไปเปิดตะกร้าหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับเม็ดเหงื่อให้อัญชัน ก่อนจะช่วยกันกับติวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ
"พี่บอกอีฟแล้วไงว่าไม่ต้องทำ พี่เคลียร์งานเสร็จเดี๋ยวพี่ซักเอง ให้นมลูกเสร็จแล้วทำไมไม่นอนพัก" ปัณณ์คว้าตะกร้าผ้าในมืออีฟที่เธอกำลังแยกใส่อ่างซักมาจัดการเสียเองสองเดือนเต็มๆ ที่ปัณณ์จัดการดูแลเรื่องของอีฟกับลูกๆ เสื้อผ้า ของใช้ของอรัญกับอัญชัน ปัณณ์จะเป็นคนดูแลจัดการเอง เพราะผิวของทั้งคู่ยังบอบบางมาก ถ้าจัดการไม่ดี ลูกน้อยก็อาจเกิดการระคายเคืองเป็นผดผื่นได้ ส่วนอีฟต้องให้นมลูกทุกๆ สามชั่วโมงบ้าง สี่ชั่วโมงบ้าง เขาอยากให้เธอพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่อยากให้มีผลต่อน้ำนม เพราะอรัญ อัญชัน ไม่ยอมกินนมอื่นนอกจากนมแม่ และยังไม่ยอมดูดขวดนมอีกด้วย เขาจึงต้องหาอาหารเพื่อบำรุงน้ำนม และอยากให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่"พี่ปัณณ์ทำงานที่คุณพฤกษ์เอามาให้เสร็จแล้วเหรอ ...ยัง?" อีฟว่าอย่างรู้ทัน คงเห็นเธอหิ้วตะกร้าผ้าของอรัญ อัญชัน มาสินะ ถึงได้เดินตามเธอมาเร็วถึงเพียงนี้"แค่อีฟให้นมลูกก็เหนื่อยพอแล้ว เรื่องอื่นๆ ของลูกพี่จัดการเอง อีฟไปนอนพักเถอะ""งานที่ พี.เอ็น.ที. ก็เยอะ แล้วไหนจะงานที่แทนไท คอร์ปอเรชั่น อีก แค่งานพวกนี้พี่ปัณณ์ก็เหนื่อยพอแล้ว เหนื่อยกว่าอีฟที่เพียงให้นมลูกมากด้วย เหนื่อยจนตัวเองได้นอนวัน
"พี่พาฝันมาแล้ว""พี่มาวินมาแล้ว""พี่รักมาแล้ว""พี่คุณมาแล้ว""พี่อุ่นมาแล้ว""พี่เอื้อมาแล้ว""พี่เอิงเอยมาแล้ว"ทันทีที่ประตูห้องพักฟื้นเปิดออก เสียงใสของพี่ๆ ทั้งเจ็ดก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น ดีใจ หลังจากที่ติวกับเตอร์ไปรับกลับจากโรงเรียน"ชู่วววว..." ผู้ใหญ่ในห้องต่างยกมือขึ้นมาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตนเอง เป็นเชิงบอกว่าไม่ให้ทุกคนส่งเสียงดังกันโดยมิได้นัดหมาย"นินๆ จุ๊ๆ" คนที่เคยเป็นน้องเล็กสุดอย่างญาณินก็ยกมือขึ้นเลียนแบบท่าทางของผู้ใหญ่"น้องหลับอยู่ครับ" ปุณณ์บอกแทบจะเป็นเสียงกระซิบนักเรียนตัวน้อยทั้งเจ็ดคนยกมือขึ้นมาแล้วแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปากตัวเอง หันซ้ายหันขวาเป็นสัญญาณว่าห้ามส่งเสียงดัง ก่อนจะค้อมตัวค่อยๆ ก้าวย่องให้ฝีเท้าเบาที่สุด เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากทุกคน"แล้วเมื่อไหร่จะเดินมาถึงกันล่ะนั่น" พรพระพายว่าอย่างขำๆ กับท่าทางของเหลน"เดินกันปกติก็ได้ครับเด็กๆ เดินแบบนั้นวันนี้ก็เดินมาไม่ถึงน้อง" พอได้ยินเสียงของอาชิเอ่ยดังนั้นทั้งเจ็ดคนก็เดินยิ้มร่าเข้ามา"หูยยยยยย" นักเรียนทั้งเจ็ดตาโตตื่นเต้นเมื่อได้เห็นน้องน้อยทั้งสี่นอนเรียงอยู่บนเตียงรถเข็น"คนไหนน้องของพี่พาฝันคะ""







![เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)