บทที่ 8

7

อยู่ๆ ก็รู้สึกแน่นในอกเหมือนถูกอะไรบีบรัด ประกายความไม่พอใจถูกสะกิดขึ้นละนิด

นี่ฉันเป็นอะไร แค่เห็นอารันควงผู้หญิงทำไมจะต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ด้วย ไม่ชอบเลยจริงๆ

หมายถึงทั้งไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ และไม่ชอบที่คุณอาควงผู้หญิงคนนั้น…

“แป้ง แป้ง ยัยแป้ง!!” เสียงตะโกนเรียกของเอิร์นทำให้ฉันที่กำลังเหม่อมองอารันและผู้หญิงคนนั้นตกใจสะดุ้ง

“วะ…ว่าไง”

“แกกำมือทำไม ไปโกรธแค้นใครมา”

ฉันรีบก้มมองมือของตัวเองด้วยความตกใจ ปรากฏว่ามันกำเข้าหากันแน่นแบบที่เอิร์นบอกจริงๆ ด้วย “คะ…คือฉัน…ฉันหนาวน่ะ”

“ไม่สบายรึไง ฉันว่าอากาศก็ปกติ”

“ฉันเห็นด้วยกับยัยเดียวนะ อีกนิดก็จะร้อนแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่าใช้แอร์รุ่นอะไร ไม่เย็นฉ่ำเอาซะเลย”

“สะ…สงสัยฉันจะไม่ค่อยสบายจริงๆ ดะ…เดี๋ยวขอตัวกลับก่อนนะ”

ฉันวางเงินหนึ่งพันบาทไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็รีบเดินออกจากร้านไอศกรีมไปทันที

พอดเดินออกมาก็ไม่รู้ว่าจะกลับเลยดีไหม หรือว่าจะตามคุณอาไปดี ถึงจะทำเหมือนยังไม่ตัดสินใจ แต่พอรู้ตัวอีกทีฉันก็เดินตามคุณอามาแล้ว…

ไหนๆ ก็ตามมาขนาดนี้แล้ว ตามไปจนสุดเลยแล้วกัน…

อารันพาผู้หญิงคนนั้นแวะร้านเครื่องสำอางค์เคาน์เตอร์แบรนด์ รวมไปถึงน้ำหอมและของใช้ส่วนตัวอีกมากมาย

สายตาของฉันเอาแต่จับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของทั้งสองคนไม่ห่างเลย ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกจี๊ดๆ ในใจ จนเผลอกำสายกระเป๋าสะพายไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ตุ้บ!

“โอ๊ย…” เพราะมัวแต่มองคุณอาจนไม่ได้มองทางข้างหน้า จึงทำให้ฉันเดินชนเข้ากับใครบางคนจนล้มลง

ส่วนเขาเพียงแค่เซ ไม่ถึงขั้นล้มเพราะตัวใหญ่กว่า

“เจ็บตรงไหนไหมครับ” ผู้ชายคนนั้นรีบเข้ามาช่วยพยุงฉันทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ แป้งแค่เจ็บก้นนิดหน่อย” ฉันตอบโดยที่ยังไม่ทันมองหน้าเขา “ขอโทษด้วยนะคะที่แป้งเดินไม่ดูทาง”

“….” ความเงียบของผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง ซึ่งเขาเองก็กำลังมองฉันเหมือนสะดุดตาอะไรบางอย่าง

“คุณคะ…คุณ!” ฉันเรียกเสียงดังขึ้นเพราะเขาเอาแต่จ้องหน้าฉันไม่วางตา คือฉันก็เขินเป็นเหมือนกันนะ

“อ๋อ ขอโทษทีครับ” เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากร่างกายฉันแล้วผละตัวถอยห่าง

“คุณก็ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมคะ”

“ไม่ครับ ขอโทษอีกครั้งนะที่ทำให้ต้องเจ็บตัว”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ แป้งต่างหากที่เดินไม่มองทาง”

“ผมเองก็มัวแต่กดโทรศัพท์”

“งั้นถือว่าหายกันนะคะ^_^” ฉันคลี่ยิ้มก่อนจะเดินเลี่ยงเพื่อตามอารันต่อ แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออารันกำลังยืนมองฉันกับผู้ชายคนนี้คุยกันที่ร้านขายนาฬิกาฝั่งตรงข้าม

เฮือก!

หัวใจมันวูบโหวงเหมือนหล่นหายกับสายตาแข็งกร้าวของอารันที่มองมา เขาเห็นฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“เอ่อ เดี๋ยวสิครับ” ผู้ชายที่ฉันชนจนล้มเมื่อกี้คว้าแขนฉันให้หันหน้ากลับไปหาเขา

“มะ…มีอะไรหรือเปล่าคะ” ความรู้สึกตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเป็นเพราะกลัวอารัน หรือคนเขินคนตรงหน้ากันแน่

“ผมอยากขอไลน์แป้งไว้ได้ไหม เผื่อว่าเรา…จะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น” เขาพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน

ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น ยังไม่ได้ตอบอะไร มันลังเล เพราะอารันเหมือนจะไม่ชอบให้ใครมาจีบฉัน แล้วทำไมฉันต้องสนใจด้วยนะ

ฉันค่อยๆ หันมองไปทางด้านหลังเพื่อดูว่าอารันไปแล้วหรือยัง แต่ปรากฏว่าเขายังอยู่ที่เดิม ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เดินเข้ามาเกาะแขนอารันแล้วดึงๆ ให้พาเธอไปจากตรงนี้ แต่อารันก็ยังยืนตัวแข็ง

และเพราะได้เห็นภาพนั้นล่ะมั้งถึงทำให้ฉันตัดสินใจได้

ฉันรับโทรศัพท์จากผู้ชายตรงหน้าแล้วพิมพ์ไอดีไลน์ให้กับเขาอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

“ขอเบอร์ด้วยได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ^_^” ฉันเมมเบอร์บันทึกให้เขาเสร็จสรรพแล้วยื่นมือถือคืนให้ ก่อนจะขอตัวกลับ

แน่นอนว่าฉันเดินกลับไปทางเดิม ไม่ได้ไปทางที่ที่อารันยืนอยู่

เฮ้อ…ซวยจริงๆ กะว่าจะแอบตามไปดูสักหน่อย แต่กลายเป็นว่าเหมือนเราทำอะไรผิดจนต้องรีบหนี

แต่ฉันก็เลือกที่จะให้เบอร์ผู้ชายคนนั้นไปเองนั่นแหละนะ ทำไงได้ล่ะ จะให้ฉันปิดกั้นตัวเองแค่เพราะอารันไม่ชอบอย่างงั้นเหรอ

ทีเขายังควงคนอื่นเลยนี่นา…

หมับ!!

ขณะที่ฉันกำลังจะรีบเดินไปโบกแท็กซี่ ข้อมือเล็กก็ถูกใครบางคนกระชากคว้าเอาไว้

“อารัน…” ใช่ คนที่ทำแบบนี้ได้ในตอนนี้ก็มีแต่อารันเท่านั้นแหละ

“จะไปไหน” น้ำเสียงทุ้มกดต่ำ ทำเอาขนอ่อนตามร่างกายลุกชูชัน

“ปะ…แป้งจะกลับบ้านค่ะ”

“เดี๋ยวอาไปส่ง” พูดจบอารันก็ออกแรงดึงแขนฉันพาเดินไปทางเดิม เมื่อมาถึงลานจอดรถก็เปิดประตูให้ฉันเข้าไปนั่ง

ฉันยืนทำหน้ามุ่ยครู่หนึ่ง มันไม่อยากไปกับอารันเลย อารมณ์ของเขาในตอนนี้ยิ่งทำให้ฉันว้าวุ่นใจกว่าเดิม

“ขึ้นรถ”

ถึงอย่างนั้นสุดท้ายฉันก็ยอมขึ้นรถตามคำสั่งของเขา อารันปิดประตูรถให้แล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ ก่อนจะบึ่งรถออกไป

ระหว่างทางฉันเอาแต่นอนตะแคงข้างหันหลังให้อารัน ส่วนอารันเองก็ไม่พูดอะไรเลยเหมือนกัน ได้ยินแค่เสียงถอนหายใจที่ดังเป็นพักๆ

บ่งบอกได้ว่าเขายังโกรธฉันอยู่ แล้วทำไมต้องโกรธด้วยนะ

คอนโด

“นี่คอนโดอารันนี่คะ” ฉันท้วงขึ้นเมื่อชะโงกหน้ามองไปรอบๆ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉันแต่เป็นคอนโดส่วนตัวของอารัน

เพราะระหว่างทางมัวแต่นอนหันหลังเล่นมือถือ จึงไม่ได้สังเกตว่าอารันไม่พาฉันไปส่งที่บ้าน

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ไม่พูดอะไรให้มากความ อารันลงจากรถเปิดประตู จูงมือพาฉันขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง

“ไปห้างกับใคร” เมื่อขึ้นมาก็เจอยิงคำถามชุดใหญ่

“กับเพื่อนค่ะ” ฉันก้มหน้าตอบอย่างไม่เต็มเสียง ทั้งนอยด์และน้อยใจมากๆ เลย จู่ๆ คุณอาก็มาทำดุทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด

“มากับเพื่อนแต่ที่อาเห็นคือแป้งกำลังอ่อยผู้ชาย” พอได้ยินคำว่าอ่อยฉันก็รู้สึกโกรธขึ้นมา คุณอาพูดแบบนี้ได้ยังไง

“แป้งไม่ได้อ่อยนะคะ”

“ไม่ได้อ่อยแล้วให้เบอร์มันทำไม ?”

“ก็เขาขอ”

“ใครขออะไรก็ให้หมดเลยรึไง ทำไมถึงใจง่ายจัง”

“อารัน! ว่าแป้งเกินไปแล้วนะคะ” ฉันขึ้นเสียงเพราะรู้สึกว่าสิ่งที่อารันพูดมามันแรงมากเกินไป

“แป้ง…คืออา…” แววตาของอารันวูบไหว น้ำเสียงที่เรียกฉันอ่อนลงกว่าเมื่อกี้ เหมือนจะคิดได้แล้วว่าตัวเองพูดกับฉันแรงเกินไป

“แล้วถ้าแป้งจะอ่อยใครจริงๆ มันผิดเหรอคะ แป้งอายุสิบแปดแล้วนะ จะคบจะชอบหรือจะรักกับใครมันก็เรื่องของ…อื้อ!”

คำพูดของฉันถูกกลืนปิดสนิทด้วยริมฝีปากของอารันที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาประกบจูบอย่างแนบชิด แถมยังบดเบียดราวกับอยากจะขยี้ปากฉันใหัละลายด้วยสัมผัสเร่าเร้อนของเขา

“อื้อ!” ฉันดันแผงอกแกร่งเบาๆ ทว่าอารันก็ยังจูบไม่ปล่อย แถมยังเลื่อนมือลงมาสอดเข้าใต้กระโปรงแล้วลูบไล้กลีบอูมผ่านแพนตี้

ความซาบซ่านแผ่กระจายไปทั่วเรือนร่าง มือไม้ที่ผลักไสค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นบีบกำระบายความรู้สึก

“ต้องให้อาบอกอีกกี่ครั้งว่าหวง” น้ำเสียงของอารัน แหบพร่า เร่าร้อน และโหยหา

“แล้วทีอารันเดินควงคนอื่นล่ะคะ” กำแพงที่ขวางกั้นความรู้สึกค่อยๆ เบาบางลงเรื่อยๆ จนทำให้ฉันกล้าพูดความในใจ

แต่แทนที่อารันจะไม่พอใจที่ฉันยอกย้อน เขากลับกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมเลื่อนปลายจมูกของเราให้แตะชนกัน “แป้งหึงอาเหรอ ?”

“ปะ…เปล่าสักหน่อย” ฉันเบือนหน้าหลบสายตาเพราะความเขิน

“แต่อาหวงแป้งมากนะ”

“ถ้าหวงก็อย่าควงคนอื่นสิคะ”

“งั้นแป้งก็ให้อาควงสิ” อารันพูดแล้วเว้นจังหวะไปช่วงหนึ่ง “ให้อา…ควงเอวในตัวแป้งนะ”