บทที่ 7

6

วันต่อมา

อารันมารับฉันอย่างที่บอกไว้จริงๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติ แต่ฉันกลับรู้สึกเกร็งและใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้กับอารัน

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเพราะอะไรกัน…

“ตอนเย็นอาจะมารับเหมือนเดิมนะ” อารับอกขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ

“ค่ะ”

“เป็นอะไร”

“เปล่านี่คะ”

“แล้วทำไมนั่งเงียบตลอดทาง ปกติไม่เป็นงี้”

สงสัยว่าฉันจะมัวแต่ว้าวุ่นอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง เลยทำให้ดูแปลกไปล่ะมั้ง

“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะค่ะ” ฉันยิ้มแห้งตอบ

“คิดเรื่องอะไร ?”

อยากตอบออกไปใจจะขาดว่าคิดเรื่องอารันนี่แหละค่ะ แต่ฉันก็ไม่มีความกล้ามากพอ

ฉันรู้ว่าทั้งหมดนี้คือความหวั่นไหว แต่แค่ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงต่างหาก

“เอ่อ…คือ…”

“หรือแป้งคิดมากเรื่องเมื่อวาน ?” อารันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ส่วนฉันก็พยายามที่จะหลบซ่อนพิรุธ

“ปะ…เปล่าค่ะ ปะ…แป้งเข้าใจว่าอารันไม่ได้ตั้งใจ…”

“แล้วถ้าอาบอกว่าอาตั้งใจล่ะ ?”

ตึกตัก! ตึกตัก!

พออารันสวนกลับมาแบบนั้นหัวใจฉันก็เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หมายความว่ายังไงที่บอกว่าตั้งใจ ตั้งใจแตะต้องร่างกายฉันอย่างงั้นเหรอ แล้วถ้าใช่ อารันทำไปทำไม

ไม่ได้ชอบพอฉันสักหน่อย

“ว่าไงหื้ม” ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้ๆ ทำให้ฉันต้องรีบผละตัวถอย

“ปะ…แป้งไปเรียนก่อนนะคะ” พูดจบฉันก็รีบเปิดประตูลงจากรถทันที

ค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อย เมื่อกี้ตอนอยู่ในรถฉันแทบจะหายใจไม่ออก ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร รู้แค่มันเหมือนจะขาดออกซิเจนทุกครั้งเวลาอารันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

รวมถึงรู้สึกเคลิบเคลิ้มและสมยอมเวลาที่ถูกรุกล้ำร่างกาย ทั้งที่ปกติฉันเป็นคนรักนวลสงวนตัว เหมือนว่าตอนนี้อารันจะเป็นข้อยกเว้นสำหรับทุกอย่างเลย…

“นั่นไงยัยแป้งมาแล้วค่ะ” พอเดินมาถึงโต๊ะเสียงเอิร์นก็ดังขึ้นเหมือนพูดอยู่กับใคร

“พี่โดม…” พี่โดมคือคนที่มาขอจีบฉันเมื่อวาน

“พี่เขามารอเจอแกตั้งนานแล้ว”

“คุยกันเอานะ ฉันกับยัยเอิร์นจะไปรอที่หน้าตึก” เดียวบอกก่อนจะลุกขึ้นเดินแยกตัวไปพร้อมกับเอิร์น

“พี่โดมมาหาแป้งมีอะไรหรือเปล่าคะ” สีหน้าของพี่โดมดูร้อนใจมากจนฉันรู้สึกหวั่นๆ

“พี่แค่อยากรู้ว่าเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นพูดมันจริงหรือเปล่า”

“เรื่องไหนเหรอคะ”

“ก็ที่บอกว่าแป้งมีเจ้าของแล้ว จริงหรือเปล่าแป้ง” พี่โดมกุมมือฉันขึ้น ส่งสายตาวิงวอนรอคำตอบ

ส่วนฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไง แน่นอนว่ายังไม่มีเจ้าของ แต่คุณอาเหมือนไม่อยากให้ใครมาจีบ

“คะ…คือแป้ง…แป้ง…”

“แล้วผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร แฟนแป้งเหรอ ?”

“มะ…ไม่ใช่ค่ะ อารันเป็นเพื่อนร่วมธุรกิจกับคุณพ่อ” ฉันรีบแก้ต่างก่อนที่พี่โดมจะเข้าใจผิด

“ถ้างั้นพี่ก็จีบแป้งได้ใช่ไหม ?”

“คือแป้ง…” ฉันก้มหน้าลงมองพื้น พลางคิดว่าจะตอบยังไงดี “…แป้งขอเวลาคิดก่อนได้ไหมคะ”

ตอนนี้นี่คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

“ก็ได้ พี่จะให้เวลาแป้ง แต่แป้งรู้ไว้นะว่าพี่ชอบแป้งมาก” คำบอกชอบซึ่งๆ หน้าของพี่โดมทำเอาใจเต้นฉันระรัวขึ้นมา มีหนุ่มรุ่นพี่สุดฮอตมาสารภาพรักแบบนี้ ใครบ้างจะไม่เขิน

หลังคุยกันเสร็จฉันก็รีบเดินไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่แล้วเข้าไปเรียนพร้อมกัน

ห้าง

วันนี้ฉันกับเพื่อนเลิกเรียนเร็วเพราะอาจารย์ยกคลาส จึงมากินไอติมกันที่ห้างแถวๆ มหาลัย

เราสั่งรสชาติที่ชอบกันคนละถ้วยและนั่งเมาท์มอยกันตามประสาผู้หญิง

“ดีจัง อาจารย์ยกคลาสตั้งแต่วันที่สองของการเรียน” เอิร์นดูท่าจะร่าเริงมากที่คลาสถูกยกไป

“ดีตรงไหน โดนชดเชยให้เพิ่มชั่วโมงเรียนในวันหยุด” ส่วนเดียวท่าจะเซ็งสุดๆ เพราะปกติเสาร์อาทิตย์เธอต้องทำงานหาเงิน

“เอาน่า อย่าไปพูดถึงเรื่องเรียนเลย ปวดหัวเปล่าๆ” ฉันบอกกับเพื่อนทั้งสองคนเพราะกลัวว่าเดี๋ยวจะถกเถียงกันยาว

“เออนี่ ว่าแต่พี่โดมอะไรนั่นเขามาจีบแกเหรอแป้ง” เอิร์นยื่นหน้าเข้ามาถามอย่างอยากรู้

“ก็…ประมานนั้นมั้ง” ฉันตอบแล้วตักไอติมเข้าปาก

“เอาเลยสิแก รู้ไหมว่าพี่โดมเขาฮอตมากเลยนะ เขาไม่ค่อยจีบใครก่อนด้วย ส่วนมากมีแต่สาวๆ ไปรอจีบ”

“เพิ่งมาเรียนได้สองวันรู้เยอะเหมือนเรียนมาสองปีเลยเนอะ” เป็นเดียวที่เหน็บแนมเอิร์น

“ก็เขาดังขนาดนั้น ใครไม่รู้บ้างล่ะ”

“ฉันนี่ไงไม่รู้”

“อย่างแกเคยรู้อะไรที่ไหน”

“นี่ยัยเอิร์น!”

“ทำไมยะยัยเดียว!”

สองคนเถียงกันไปเถียงกันมา ก่อนที่ต่างฝ่ายจะวางช้อนไอติมกระแทกกับถ้วยจนเกิดเสียงดังจนลูกค้าคนอื่นๆ เริ่มทยอยจับตามอง

“นี่พวกแกอย่าตีกันได้ไหม อายโต๊ะอื่นบ้าง” ฉันร้องปรามเสียงดุ ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่หรือเรื่องอะไร สองคนนี้ก็ตีกันได้ตลอด

“ชิ! เห็นแก่ยัยเอิงหรอก!” เอิร์นสะบัดหน้าไปทางอื่น

“เหอะ!” เดียวเองก็ก้มลงกินไอติมต่อ

“เอ๊ะยัยแป้ง นั่นคุณอาแกหรือเปล่า”

ฉันหันไปมองตามสายตาของเอิร์น ก่อนจะชะงักนิ่งพร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบ เมื่อเห็นคุณอาเดินควงอยู่กับนักศึกษาคนนึง

ท่าทางออดอ้อนดูสนิทชิดเชื้อ แถมคุณอายังโอบเอวเธอไว้ด้วย