ตอนที่ 2 นิทานและสายฟ้า

ตอนที่ 2: นิทานและสายฟ้า

หลังจากอธิษฐานขอพรเสร็จสิ้น หนานอันจึงปักธูปแล้วเดินย้อนกลับมารับแผ่นยันต์ตามที่คุณยายสั่งไว้ ทว่าในเวลานั้นเอง เมฆดำทมิฬก็เคลื่อนตัวเข้าบดบังจนท้องฟ้ามืดครึ้ม ก่อนที่สายฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก หญิงชรามองออกไปนอกชายคาพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ฝนตกลงมาหนักขนาดนี้ คงยังออกไปไม่ได้แล้วล่ะสิแม่หนู เดี๋ยวรอให้ฝนซาลงก่อนแล้วค่อยไปแล้วกันนะ"

"ค่ะ" หนานอันตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะถามหาของสำคัญ "แล้วยันต์ของหนูล่ะคะคุณยาย"

คุณยายยื่นวัตถุชิ้นหนึ่งส่งให้ หนานอันก้มมองดูพบว่าเป็นเศษผ้าไหมสีแดงสดผืนยาว ที่ด้านบนเขียนอักขระโบราณตัวหวัดเรียงรายอยู่แถวหนึ่ง ซึ่งเธออ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว

"อันนี้อ่านว่าอะไรหรือคะ"

"สมหวังในรัก ไร้อุปสรรคขัดขวาง"

คุณยายช่วยแปลความหมายให้ฟังด้วยน้ำเสียงใจดี หนานอันได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี แต่แล้วรอยยิ้มก็ต้องชะงักงัน เมื่อจู่ ๆ เสียงฟ้าร้องก็คำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งขุนเขา ด้วยความที่หนานอันกลัวฟ้าร้องเป็นทุนเดิม เธอจึงสะดุ้งสุดตัวและเผลอกระโจนเข้ากอดคุณยายไว้แน่นด้วยความตระหนก

หญิงชรายิ้มบาง ๆ พลางเอื้อมมือลูบหลังปลอบโยนและกุมมือของเธอไว้ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า

"ยายเล่านิทานพื้นบ้านให้ฟังเอาบุญดีหรือเปล่าล่ะ จะได้หายหวาดกลัว อย่างไรเสียก็ต้องรอจนกว่าฝนจะหยุดตกอยู่แล้ว"

"ดีเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณยาย หนูก็ชอบฟังนิทานโบราณอยู่พอดีเลยค่ะ"

เมื่อหญิงสาวตอบตกลง คุณยายจึงเริ่มเอื้อนเอ่ยเล่าเรื่องราวในอดีตกาลให้หนานอันฟังด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ทว่าชวนให้ขนลุกพิกล

"นานมาแล้ว มีครอบครัวหนึ่งซึ่งเป็นตระกูลแม่ทัพใหญ่ผู้มีอำนาจและเกียรติยศอันสูงส่ง ต่อมาพวกเขาถูกศัตรูทางการเมืองใส่ร้ายป้ายสี จนถูกราชสำนักตัดสินประหารชีวิตยกครัว ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กทารกในตระกูล ทุกชีวิตล้วนถูกเข่นฆ่าจนดับดิ้นสิ้นชื่อ"

"เกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือคะ" หนานอันเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนตื่นตระหนก

"มีคนใส่ร้ายว่าพวกเขาก่อกบฏคิดล้มล้างราชบัลลังก์ จึงทำให้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่มีรับสั่งให้ประหารชีวิตทิ้งจนหมดสิ้น"

"โธ่... น่าสงสารจังเลยนะคะ"

หลังจากนั้น คุณยายก็เล่าขานตำนานเรื่องนี้ให้หนานอันฟังอย่างละเอียดลออ ทุกฉากทุกตอนล้วนชวนให้ติดตามจนหนานอันรู้สึกเพลิดเพลิน เวลาผ่านล่วงเลยไปราวหนึ่งชั่วโมงเต็ม ฝนที่ตกหนักด้านนอกก็เริ่มซาเม็ดลง หนานอันขยับลุกขึ้นยืนพลางทอดสายตามองออกไปด้านนอกศาลเจ้า

"คุณยายคะ ฝนเริ่มหยุดแล้ว ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์เล่านิทานสนุก ๆ ให้หนูฟัง วันนี้หนูคงต้องขอตัวลาก่อนนะคะ ขอบคุณที่เปิดทางให้หนูได้เข้ามาไหว้พระขอพร แถมยังได้ยันต์ผืนนี้ติดมือกลับไปด้วย"

"เมื่อได้ของสิ่งนี้ไป ย่อมต้องสมความปรารถนาอย่างแน่นอน"

คุณยายกล่าวตอบพร้อมรอยยิ้ม ทว่าน้ำเสียงในครานี้กลับฟังดูเยือกเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจอย่างประหลาด หนานอันส่งยิ้มตอบ แต่จู่ ๆ ขนทั่วร่างของเธอก็ลุกชันเกรียวกราวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากโถงศาลเจ้า ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น สายฟ้าฟาดขนาดมหึมาก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างจัง!

เปรี้ยง!

หนานอันกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจกลัว ทว่าเมื่อหันขวับกลับไปมองที่เดิม ร่างของคุณยายกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่หลงเหลือแม้แต่เงา หญิงสาวเบิกตากว้าง ร้องเรียกหาคุณยายอยู่หลายคำด้วยความสับสนมึนงง แต่ยังไม่ทันที่สมองจะได้ประมวลผลสิ่งใดต่อ อัสนีบาตสายที่สองก็ผ่าลงมากลางหลังคาศาลเจ้าเข้าอย่างจัง!

ประกายสายฟ้าครอบคลุมร่างของหนานอันที่ยืนอยู่ด้านใน ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะดับวูบและร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งในทันที...