ตอนที่ 6 เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่

 

 “พี่ธัญญ่าคิดถึงจังเลยค่ะ” บัวบงกชวิ่งเข้าสวมกอดกับธัญวดีเมื่อเข้ามาในบ้านแล้วเห็นพี่สาวยืนรออยู่กลางห้องรับแขก

 “พี่ก็คิดถึงบัวเหมือนกัน เป็นไงบ้างอยู่หอสนุกไหม” 

 “สนุกมากๆ เลยค่ะบัวมีเรื่องจะเล่าให้พี่ฟังเยอะแยะไปหมดเลย” 

 “ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่าไหม ถ้าให้บัวเล่าสงสัยว่าคงไม่ได้กินข้าวกันแน่คืนนี้

 “พี่เธียรก็พูดเกินไป” ธัญวดีค้อนพี่ชายก่อนจะจูงมือบัวบงกชเดินเข้าไปในห้องครัว

 “น่ากินจังเลยค่ะพี่ธัญญ่า” 

 “กับข้าวที่หออร่อยไหมล่ะบัว” 

 “อร่อยอยู่ค่ะแต่บัวยังไม่ได้ลองกินครบกร้านเลยค่ะ” 

 “ถ้าอยากกินอะไรที่ไม่ได้อยู่ในหอพักเราสั่งข้างนอกเข้าไปกินได้ไหม” 

 “ได้ค่ะบัวเห็นเพื่อนหลายคนก็สั่งเดลิเวอรี่เข้าไป บัวก็คิดว่าถ้าเบื่ออาหารของโรงอาหารแล้วก็น่าจะต้องสั่งมากินบ้าง” 

 “อยากกินอะไรก็ซื้อกินเลยนะอย่าอดจนผอมล่ะ เด็กวัยรุ่นสมัยนี้ชอบอดอาหารกัน” 

 “แต่ไม่ใช่บัวแน่ค่ะคุณเธียรเพราะบัวชอบกิน” 

 “แต่แปลกนะบัวชอบกินแต่ทำไมบัวไม่อ้วนเลยพี่นี่สิแค่กินนิดหน่อยก็เริ่มจะอ้วน” ธัญวดีบ่น

 “พี่ธัญญ่าไม่อ้วนซะหน่อยแบบนี้ดีมากๆ บัวยังอยากหุ่นดีเหมือนพี่ธัญญ่าเลยค่ะ” 

 “สองคนนี้รีบกินข้าวกันได้แล้วจะได้รีบเข้านอน พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า” 

 “เดินทางไปไหนคะพี่เธียร” 

 “ก็เราจะไปทำบุญร้อยวันให้ยายพิกุลที่นครสวรรค์ไงล่ะ พี่บอกธัญญ่าไปแล้วนะ” 

 “จริงสิ พี่ขอโทษนะบัว” 

 “พูดแบบนี้แสดงว่าพรุ่งนี้จะไม่ไปกับพี่เหรอ” 

 “ใช่ค่ะ ธัญญ่ามีนัดกับเพื่อนแล้ว เอายังไงดีล่ะเดี๋ยวโทรไปยกเลิกนัดก็ได้” 

 “คะไม่เป็นไรหรอกค่ะ บัวไปกับคุณเธียรก็ได้” 

 “แต่พี่ก็อยากไปทำบุญให้ยายพิกุลด้วย” 

 “ถ้าอยากทำบุญจริงๆ เอาไว้เราไปทำบุญวัดใกล้ๆ บ้านอีกครั้งก็ได้” 

 “เดี๋ยวเรากินข้าวบัวรีบอาบน้ำนะคืนนี้ไปนอนห้องพี่เราจะได้นอนคุยกัน” 

 “ไปนอนคุยกันแบบนั้นพรุ่งนี้ตื่นสายขึ้นมาไปเลี้ยงเพลพระไม่ทันจะมาโทษฉันไม่ได้นะบัว” 

 “ไม่ตื่นสายหรอกค่ะ ตอนที่บัวอยู่หอตื่นตีห้าครึ่งทุกวันเลย” 

 “เขาให้ตื่นเช้าแบบนั้นเลยเหรอเหรอบัว” 

 “เปล่าค่ะ บัวกลัวอาบน้ำแต่งตัวไม่ทันค่ะก็เลยตื่นก่อนเพื่อน” 

 “แต่อาทิตย์หน้าก็คงจะตื่นซักหกโมงค่ะ เพราะเริ่มจะปรับตัวได้แล้วค่ะ” 

 หลังจากรับประทานอาหารค่ำแล้วเธียรธวัชก็แยกเข้าห้องตนเอง ส่วนบัวบงกชก็รีบอาบน้ำจากนั้นก็หอบตุ๊กตาที่คุณยายเคยซื้อให้เขามานอนกับธัญวดีในหัอง

 “บัวไม่ได้มารบกวนพี่ธัญญ่าใช่ไหมคะ” 

 “ไม่ได้รบกวนอะไรเลย พี่อยากรู้ว่าบัวอยู่ที่หอพักเป็นยังไงบ้างถึงแม้ว่าจะโทรมาคุยกับพี่ทุกวันแต่มันก็ไม่เหมือนกับการได้คุยกันต่อหน้าหรอก” 

 ระหว่างที่เล่าเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ในหอพักให้กับธัญวดีฟังเจ้าของห้องก็ขนเครื่องสำอางและครีมต่างๆ มาวางอยู่บนเตียงเต็มไปหมด

 “ครีมพวกนี้มันคืออะไรคะ” 

 “ก็พี่จะให้บัวออกไปใช้ที่หอพักไง” 

 “ทำไมมันเยอะจัง” 

 “บัวเป็นสาวแล้วนะต้องดูแลตัวเองของพวกนี้มันเป็นของจำเป็นสำหรับผู้หญิงอย่างเราเอาไว้ถ้าใช้หมดแล้วก็บอกพี่นะพี่จะซื้อให้เพราะเรื่องสวยสวยงามแบบนี้พี่เธียรเขาไม่รู้เรื่องไรหรอก แล้วไปอยู่หอพักขาดเหลืออะไรไหม” 

 “ไม่ค่ะ ที่โรงเรียนมีขายทุกอย่างเลยตอนที่บัวออกไปเที่ยวกับเพื่อนวันเสาร์บัวก็ซื้อขนมแล้วก็ของใช้มาเพิ่มด้วย พี่ธัญญ่าคะ บัวไม่อยากรบกวนเรื่องค่าใช้จ่ายเลยค่ะ พี่ธัญญ่าช่วยพูดกับคุณเธียรให้หน่อยได้ไหม บัวไม่อยากรับเงินรายเดือนเลย เงินที่ได้มาจากคุณยายก็พอจะมีอยู่บ้างบัวอยากรับผิดชอบค่าใช้จ่ายตรงนี้เอง” 

 “อย่าคิดมากสิบัวผู้ใหญ่เขาให้ของเราก็ควรรับไว้” 

 “มันไม่มากเกินไปเหรอคะพี่ธัญญ่า คุณเธียรให้เงินเดือนบัวเดือนละตั้งหนึ่งหมื่นเลยนะคะ” 

 “สมัยที่พี่เรียนมัธยมพี่ก็ได้ประมาณนั้นแหล่ะและพี่ยังกินข้าวเช้ากับข้าวเย็นที่บ้านด้วยนะแต่บัวต้องกินอาหารที่โรงเรียนถึงสามมื้อ มื้อหนึ่งก็น่าจะหลายบาทอยู่เฉลี่ยแล้วบัวได้วันละสามร้อยกว่าบาทเองนะจะพอใช้หรือเปล่า” 

 “พอใช้ค่ะพี่ธัญญ่า เหลือเฟือด้วยซ้ำอาหารมื้อหนึ่งก็ไม่ถึงห้าสิบบาทบัวมีเงินเก็บอีกวันละร้อยห้าสิบเลยนะคะ แล้วตอนที่บัวโทรไปขออนุญาตคุณเธียรออกไปเที่ยวกับเพื่อนคุณเธียรก็โอนเงินเพิ่มให้อีกบอกว่าขาดเหลืออะไรก็ให้บัวซื้อเอา ปกติแล้วเขาเป็นคนใจดีแบบนี้เหรอคะ” 

 “ใช่พี่เธียรเป็นคนที่ใจดีมากๆ ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยมีเวลาให้เรา เพราะเอาแต่ทำงานแต่ถ้าเราโทรหาหรือขอความช่วยเหลือเขาก็พร้อมที่จะช่วยเรา เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่พี่ไม่อยากให้บัวต้องคิดมากเรื่องนี้” 

 “แบบนี้บัวคงเป็นหนี้คุณเธียรหัวโตแน่” 

 “พี่ก็เพิ่งบอกไงว่าเรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่เพราะฉะนั้นไม่ต้องสนใจหรอกพี่เธียรเขารับปากยายของบัวไว้แล้ว เขาก็ต้องดูแลบัวจนเรียนจบนั่นแหละถ้าอยากจะตอบแทนบุญคุณจริงๆ ก็ตั้งใจเรียนให้จบและเข้ามาทำงานที่บริษัทสิ บัวเคยคิดหรือเปล่าว่าเรียนจบมาอยากจะทำงานอะไร” 

 “บัวเคยคุยกับคุณยายไว้ค่ะว่าอยากจะเป็นครูสอนคณิตศาสตร์หรือไม่ก็ทำงานบัญชีค่ะเพราะบัวชอบวิชาคณิตศาสตร์มากๆ” หญิงสาวพูดถึงวิชาที่ตัวเองชอบแล้วก็ยิ้มเธอเป็นคนหัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็เรียนวิชาคณิตศาสตร์ได้ดีกว่าวิชาอื่นหญิงสาวเรียนแผนกศิลป์คำนวนในโรงเรียนเอกชนแห่งซึ่งจะเน้นไปทางคณิตศาสตร์และภาษามากกว่ามาทางวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสิ่งที่บัวบงกชไม่ได้ฉลาดเลยสักนิด

 “เรียนบัญชีก็ดีเหมือนกันนะ จบแล้วจะได้เข้ามาช่วยงานที่บริษัทไง แต่ถ้าบัวอยากจะเป็นครูพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกแต่ก่อนจะเลือกคณะเรียนปรึกษาพี่เธียรเขาก่อนนะรู้ไหม"

 “ค่ะ พี่ธัญญ่าบัวคงต้องปรึกษาทั้งพี่ธัญญ่าและคุณเธียรเพราะทั้งสองคนก็คือผู้ปกครองของบัว” 

 “บัวปรึกษาพี่กับพี่เธียรได้ตลอดนะ” 

 คืนนี้กว่าบงกชกับธัญวดีจะเข้านอนก็เกือบจะตีหนึ่งเพราะมีเรื่องที่ต้องคุยกันมากกว่าปกติ