2

“ปลายขอโทษค่ะ”

“หุบปาก!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นทำเอาปลายฝนสะดุ้งสุดตัว ชุ่มเองก็รับรู้ถึงอารมณ์เดือดดาลของเจ้านายหนุ่ม

“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากเธอ ถ้าขืนกล้าทำให้ฉันเดือดร้อนอีก เธอโดนแน่” เขาคาดโทษเอาไว้ พอถึงบ้านลงจากรถได้คชาก็รีบคว้าข้อมือเล็กของปลายฝนเอาไว้

“คุณคิง มีอะไรคะ” เธออุทานอย่างตกใจ พลางเอ่ยถามเสียงสั่น

“อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วมาทำความสะอาดห้องฉันด้วย”

“แต่เป็นหน้าที่พี่สารินนี่คะ”

“เดี๋ยวนี้เธอกล้าเถียงฉันอย่างนั้นเหรอ”

“ได้ค่ะ” ปลายฝนรีบรับคำ เธอไม่มีหน้าที่แค่รับคำ เขาเป็นเจ้านายและเธอก็เป็นแค่ผู้อาศัยเท่านั้น

“เธอควรรู้สถานะว่าเป็นใคร กล้าปฏิเสธ กล้าต่อรองกับฉันอย่างนั้นเหรอ ถึงแม้ว่าคุณพ่อจะรักและเอ็นดูเธอมากแค่ไหน แต่เธอก็แค่ลูกคนใช้ในบ้านเท่านั้น” เขาตอกย้ำสถานะของเธอ

“ปลายรู้ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินกลับห้องพักด้วยจิตใจว้าวุ่น ไม่แน่ใจว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก ถ้าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เธอได้โดนเขาแกล้งอีกแน่ ๆ และในบ้านก็ไม่มีใครกล้าหือกับเขาหรอก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูก” ประภาพรเอ่ยถามลูกสาวที่เดินกลับห้องพักด้วยใบหน้าห่อเหี่ยว

“คุณคิงให้หนูไปทำความสะอาดห้องน่ะค่ะ”

“ก็ไปสิ”

“แต่หน้าที่พี่สารินนะจ๊ะแม่”

“ก็ใช่ แต่เราเป็นคนใช้จะเกี่ยงได้ยังไงกัน”

“หนูว่าไม่ใช่หรอก คุณคิงคงอยากหาเรื่องแกล้งอะไรหนูแน่ ๆ”

“แล้วเราไปทำอะไรให้คุณคิงไม่พอใจอีกหรือไง”

“ไม่ได้ทำอะไรเลยจ้ะ” ปลายฝนส่ายหน้าไปมา แต่ก็ต้องรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ขึ้นไปทำความสะอาดห้องของเจ้านายจอมเหวี่ยงอย่างคชาในทันที ถ้าขึ้นไปช้าเธอได้โดนเขาเอ็ดลั่นบ้านอีกแน่ ๆ

“กว่าจะเสด็จขึ้นมาได้ ฉันรอเธอเกือบยี่สิบนาที” เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู พลางมองปลายฝนตั้งแต่หัวจรดเท้า เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงห้าส่วนสีน้ำตาลเข้ม

ปลายฝนเป็นคนผิวขาวผ่อง หน้าตาผิวพรรณของอีกฝ่ายดีเกินหน้าเกินตาลูกคนใช้ทั่วไป เขายอมรับข้อนี้

แต่ยังไงเธอก็คือลูกคนใช้ในบ้านเท่านั้น!

“เดี๋ยวปลายจะรีบทำความสะอาดห้องค่ะ” เธอนำอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้ามาพร้อมสรรพ กวาดสายตามองห้องสะอาดสะอ้านของเขาแล้วนึกไม่ออกว่าจะต้องทำความสะอาดตรงไหน ฝุ่นที่จะดูดก็ไม่มีสักนิด หรือคราบสกปรกที่ต้องเช็ดก็ไม่มีอีกเช่นกัน สารินเองก็เป็นคนเรียบร้อย ทำความสะอาดบ้านได้เนี๊ยบมาตลอด ไม่เคยมีอะไรบกพร่องให้ต้องตำหนิ

“เธอชอบไอ้ไทน์รึไง” ประโยคของเจ้านายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงในชุดลำลองแสนสบายเอ่ยขึ้น เธอเดาว่าเขาคงอาบน้ำอาบท่าแล้วเหมือนกัน เพราะกลับมาจากโรงเรียนค่อนข้างเหนียวตัว

เธออายุห่างจากเขาแค่หนึ่งปี ปีนี้เขาอายุสิบแปด ย่างสิบเก้า ส่วนเธอสิบเจ็ดย่างสิบแปด ที่เธอได้เรียนโรงเรียนดังที่พวกลูกเศรษฐีมีเงินเรียนกันอย่างทิพย์ปัญสรณ์

“ปะ... เปล่าค่ะ” ปลายฝนตอบเสียงตะกุกตะกัก

“ไอ้หมอนี่มันไม่ได้ดีจริงๆ หรอก ที่มันแสดงออกมันแกล้งทำทั้งนั้น ถ้าเธอไปหลงเชื่อมันเหมือนคนอื่นก็จะโดนมันหลอก”

“พี่ไทน์ไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ”

“นี่เธอกล้าเข้าข้างมันอย่างนั้นเหรอ” เขาตรงเข้าบีบคอเธอจนปลายฝนต้องไอออกมา

“แค่ก ๆ ๆ คุณคิง ปลายเจ็บ แค่ก ๆ ปล่อยปลาย แค่ก ๆ” เขายอมปล่อยแต่โดยดี เธอก็ได้แต่ไอติดกันจนสำลัก มือบางลูบคอของตัวเองไปมา ใบหน้าแดงก่ำ

“ถ้าเธอชอบมันก็เลิกชอบมันซะ เพราะฉันจะไม่ยอมให้เด็กในบ้านอย่างเธอไปชอบศัตรูของฉันแน่ ๆ”

“คุณคิงโกรธที่แข่งบาสแพ้พี่ไทน์เหรอคะ”