ตอนที่ 5 เป็นลูกคนเดียว 2

“แม่ยังไม่เลิกคิดจะมีลูกเพิ่มอีกเหรอครับ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะนาวิน แม่ไม่ได้จะเอาน้องมาเทียบกับเราหรอกนะ สำหรับแม่กับพ่อ วินยังเป็นที่หนึ่งเหมือนเดิม”

“...”

“คือแม่ขับรถชนน้อง วินเห็นตามเนื้อตามตัวน้องไหมลูก” จับแขนเรียวชูขึ้นให้ลูกดู ว่าเธอไม่ได้แต่งเรื่องเอง

“เนี่ย รอยช้ำบนตัวน้อง เกิดจากที่แม่ขับรถชนน้อง ทำให้น้องต้องนอนที่โรงพยาบาล”

“เพิ่งออกจากโรงพยาบาลว่างั้น?” ขับรถชนแล้วมันยังไง เขาก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุที่ต้องพาเด็กคนนี้มาอยู่ด้วยอยู่ดี

“ใช่ แม่กับพ่อเพิ่งไปรับน้องมาเมื่อตอนเย็น”

“หายแล้วก็กลับบ้านไปสิ มาอยู่ที่นี่ทำไม” มองไปยังคนตัวเล็กอย่างมีคำถาม พ่อแม่ไปไหน ทำไมถึงได้ปล่อยให้ลูกตัวเองมาอยู่บ้านคนอื่น ไม่เกรงใจเจ้าของบ้านบ้างเลย

พลอยไพลินได้ยินอย่างนั้นเจ็บแปล๊บในใจ น้ำตาแทบไหล แต่ก็อยากอธิบาย

“พะ...พลอยไม่มีบ้านค่ะ”

“ไม่มีบ้าน?”

หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ บ้านของเธอถูกแม่เลี้ยงเอาไปจำนอง แต่ไม่มีเงินไปไถ่คืน จนเขาจะมายึดอยู่แล้ว

“ไม่มีบ้านก็ไปอยู่สถานสงเคราะห์สิ! เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธออยากมาอยู่ก็มาได้ตามอำเภอใจ”

“นาวินใจเย็น ๆ ก่อนนะลูก แม่ชวนน้องมาเอง” เธอไม่คิดว่าลูกชายจะพูดแบบนี้ มองไปยังคนเป็นสามี ทำไมนาวินไม่ได้นิสัยแม่มาบ้างนะ!

ภาคินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“แม่ชวน?” นาวินทำหน้าแปลกใจ สรุปเด็กคนนี้โดนแม่ของเขาชักชวนก่อน ไม่ใช่ขอมาเอง?

“ชะ...ใช่ เพราะนอกจากน้องจะไม่มีบ้านแล้ว น้องยังไม่มีพ่อกับแม่ด้วยนะ”

“ไม่มีพ่อมีแม่ แล้วโตมาได้ยังไง หรือเกิดจากกระบอกไม้ไผ่” เล่นละครตบตาอีท่าไหน แม่เขาถึงได้เชื่อ

ตั้งแต่เรื่องรถชนแล้ว อุบัติเหตุหรือจงใจ แต่ถ้าให้เขาเดา จงใจแน่นอน!

“พะ...พลอยมีพ่อมีแม่ค่ะ แต่พ่อกับแม่ของพลอยเสียแล้ว”

“...”

“แม่เสียชีวิตตั้งแต่พลอยยังเด็ก พ่อก็เลยมีเมียใหม่ พอตอนพลอยอยู่ม.3 พ่อก็ดันมาตาย ทำให้พลอยต้องอยู่กับแม่เลี้ยงมาจนทุกวันนี้ค่ะ”

“แต่วันนี้แม่เลี้ยงของน้องกลับจะพาน้องไปส่งให้เสี่ย แต่น้องไม่อยากไป จึงได้หนีมา แล้วมาชนเข้ากับรถของแม่ เรื่องราวทั้งหมดก็เป็นแบบนี้จ้ะ” น้ำหนึ่งรีบอธิบายเสริมเมื่อเห็นพลอยไพลินพูดไม่หมด ลูกชายตัวเองจะได้เคลียร์สักที เผื่อนาวินจะเห็นใจน้องมากขึ้น

เด็กตัวเล็กน่าสงสารจะตายไป พลอยไพลินไม่มีใครเลย แม้กระทั่งที่อยู่ยังไม่มี

“นะ นาวิน ให้น้องอยู่ด้วยเถอะนะ แม่สัญญาว่า แม่ยังคงรักวินที่สุดเพราะวินคือลูกแท้ ๆ ของแม่”

“อยากทำอะไรก็ทำเถอะ!” นาวินถอนหายใจแรง ก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้อง ท่ามกลางสองคนผัวเมียที่มองตามหลังด้วยความรู้สึกกังวล

ส่วนพลอยไพลินนั่งบีบมือตัวเองจนเจ็บ และน้ำตาที่ร่วงหล่น ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองคือตัวปัญหาสำหรับทุกคน

“พลอยไพลิน ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวแม่จะไปคุยกับพี่เราเอง กินข้าวเถอะนะ” ลูบปลอบแผ่นหลังคนตัวเล็กให้สบายใจ ลูกชายเธอคงตั้งรับไม่ทัน เพราะเธอไม่ได้บอกเอาไว้ตั้งแต่ทีแรก

เธอเองก็กลัวว่านาวินจะไม่โอเค จนพาพลอยไพลินมาอยู่ที่นี่ไม่สำเร็จ

แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว เธอคงไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กออกไปจากที่นี่แน่นอน เดี๋ยวเธอจะไปอธิบายให้ลูกชายเข้าใจอีกที